غارتگران به آرژانتین رسیدند

در کتب تاریخی، قدمت و تاریخچه آرژانتین به بیش از ۸ هزار سال برمی‌گردد؛ البته برخی دیگر ۱۱ هزار سال تاریخ برای این منطقه ذکر کرده‌اند؛ اما تقریبا همه منابع تاریخی، آرژانتین را از آغاز ورود دریانوردان اسپانیایی به این منطقه بررسی کرده‌اند. از مهم‌ترین دلایل عدم بررسی تاریخ باستان کشور آرژانتین، این بوده است که تمدن‌های مهمی هم‌چون: اینکا‌ها و مایا‌ها در شمال آرژانتین و مناطق پرو، بولیوی و مکزیک بوده‌اند و در بخش جنوبی آمریکای لاتین به ویژه در بخش آرژانتین، در آن دوره‌ها تمدن قابل ذکری نبود. مردمی که در این مناطق زندگی موقتی داشته‌اند، شکارچی بودند. تاکنون آثاری که نشان‌دهنده مستقر بودن قوم و گروهی در این مناطق باشد، به دست نیامده است.

بسیاری از کاوشگران اروپایی در قرن شانزدهم، برای شناسایی و کشف مناطق جدید عازم سواحل آمریکای جنوبی شدند. این ماجراجویان پس از رسیدن به مصب رودخانه «لاپلاتا» به جست‌وجوی ذخایر نقره و فلزات گران‌بهای منطقه پرداختند. در میان این افراد، کاوشگری به نام «آمریگو وسپوچی» که به اتفاق سایر همراهان خود با پرچم دولت پرتغال به دریانوردی می‌پرداخت، از همه حریص‌تر بود. وی توانست در سال ۱۵۰۲، به مصب رودخانه لاپلاتا برسد؛ اما در سال ۱۵۱۶، «خوان دیاز د سولیس» از جمله دریانوردان اسپانیایی که بعد‌ها به دست سرخ‌پوستان به قتل رسید، مدعی تصاحب تمام منطقه برای دولت اسپانیا شد.

با این که فردیناند ماژلان، جهانگرد مشهور نیز چند سال بعد، از مصب رودخانه لاپلاتا عبور کرد؛ ولی تا زمانی که «سباستیان کابوت» ایتالیایی که در خدمت دولت اسپانیا قرار داشت، نخستین شهرک مهاجرنشین را در نزدیکی «روزاریو» تأسیس کرد، این منطقه از آمریکای جنوبی هنوز از تعرض جدی اروپایی‌ها به دور مانده بود.

ده سال بعد از تأسیس روزاریو، «پدرو مندوزا» دومین مهاجرنشین را در نزدیکی بندر سانتاماریای بوئنوس آیرس بنا نهاد؛ ولی به علت مقاومت سرخ‌پوستان و بومیان محلی و کشتار گسترده سفید پوستان، اقامت دائمی مهاجرین در آن غیر ممکن شد؛ به گونه‌ای که حتی استقرار عده‌ای از مهاجران در نزدیکی بوئنوس آیرس نیز نتوانست به عنوان هسته اولیه مهاجرت‌های بعدی و تسلط اسپانیایی‌ها بر منطقه به شمار رود.

بنابراین، بسیاری از مهاجرین اولیه توسط جنگجویان سرخ‌پوست قتل عام شدند و سایرین نیز بر اثر گرسنگی و بیماری به هلاکت رسیدند.