چرا باید قدر سپاه را بدانیم؟

این روز‌ها که طوفانِ حوادث در منطقه بیداد می‌کند و در سایه‌ی جنگِ بی‌سابقه و همه‌جانبه‌ی دریایی، ایران عزیز در محاصره‌ی فشار‌های بین‌المللی قرار گرفته است، اتفاقاتی در پهنه‌ی آب‌های نیلگون خلیج فارس رخ داده که جهانِ استکبار را انگشت‌به‌دهان گذاشته است. در اوجِ این نبردِ پنهان و آشکار، دلاورمردان سپاه پاسداران انقلاب اسلامی با چنان اقتدار و هوشمندی‌ای ظاهر شدند که معادلات قدرت را تغییر دادند و به دوست و دشمن ثابت کردند که امنیتِ این مرز و بوم، خط قرمزی است که هیچ‌کس نباید به آن نزدیک شود. این شکوه و اقتدار، نه از سرِ اتفاق، که حاصلِ بیداریِ شبانه‌روزیِ فرزندانِ این ملت است.

در این میان، عملکرد نیروی دریایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در شناسایی و به‌دست آوردن یک شناور زیرسطحی بدون‌سرنشین آمریکایی، بار دیگر پرسشی اساسی را پیش روی افکار عمومی قرار می‌دهد:چرا باید قدر سپاه را بدانیم؟ ممکن است عده‌ای پاسخ دهند: «سپاه وظیفه‌اش را انجام می‌دهد.» اما آیا واقعاً همین یک جمله برای توضیح همه ماجرا کافی است؟ این جواب یک انسان هوشمند نیست. اگر عقل و منطق را معیار قرار دهیم، پاسخ روشن است.

اول، یک مقدمه‌ی عقلی

فرض کنید در کوچه‌ای زندگی می‌کنید که یک دزدِ شبگرد، هر شب می‌آید پشتِ پنجره‌ی خانه‌ها، قدِ دیوار را اندازه می‌گیرد، محلِ قفل‌ها را یادداشت می‌کند و نقشه‌ی پشت‌بام را می‌کشد. اگر بروید اعتراض کنید، می‌گوید: «من کاری نکردم! فقط دارم خیابان را نقشه‌برداری می‌کنم! آیا یک انسان عاقل بی‌تفاوت می‌ماند؟

حالا همین مثال را از یک کوچه کوچک به خلیج فارس ببریم. موضوع دیگر یک خانه نیست؛ موضوع، امنیت یک کشور است.

دوم، همان نقشه‌کشِ شبگرد، در ژرفای آب

آمریکایی‌ها وسیله‌ای فرستاده بودند به دلِ آب‌های ما؛ یک زیردریاییِ بدونِ سرنشین، یک روباتِ خودران. این وسیله حدود شش متر طول، بیش از یک متر قطر و نزدیک به سه تُن وزن دارد؛ یعنی یک فلزِ سه‌تُنی که شبیه یک ماهیِ فولادی است. بعضی می‌گویند این که چیز کوچکی هست، مثال میزنم الان یک گوشی کوچک در دستان شما اوج تکنولوژی پیشرفته را دارد، به نظر شما یک زیردریایی ۶ متری چقدر تکنولوژی دارد؟ ضمن این که کوچک است تا وسط اقیانوس و دریا کسی توان شناسایی آن را نداشته باشد و پوسته‌اش را با چاپِ سه‌بعدی ساخته‌اند؛ یعنی آخرین نسلِ فناوریِ ساخت. می‌تواند تا عمقِ شش‌هزار متری برود؛ جایی که نورِ خورشید هرگز نمی‌رسد؛ عمقی که از بلندترین قله‌ی ایران هم بیشتر است. می‌تواند حدود ده روز در دریا بماند، بدونِ اینکه کسی هدایتش کند؛ خودش تصمیم می‌گیرد، می‌چرخد و جمع‌آوریِ اطلاعات می‌کند.

حالا این هیولا برای چه آمده بود؟ طراحی‌اش ماژولار است؛ یعنی یک ماشینِ چندکاره برای جمع‌آوریِ اطلاعات، شناساییِ مین‌های دریایی، نقشه‌برداری از بسترِ دریا و حتی کار گذاشتنِ دقیقِ محموله در زیرِ آب. وقتی دشمن دارد کفِ دریای نزدیکِ ساحلِ ما را سانتی‌متربه‌سانتی‌متر نقشه‌برداری می‌کند، یعنی دارد مسیرِ عبورِ امن برای ناوهایش را آماده می‌کند. یعنی دارد نقشه‌ی خانه‌ی ما را می‌کشد، برای شبی که بخواهد حمله کند.

سوم، آن شب، چه کسی بیدار بود؟

و حالا اصلِ ماجرا: جوانانِ نیروی دریاییِ سپاه، این هیولای سه‌تُنی را سالم از آب بیرون کشیدند. توجه کنید، «سالم»؛ نه منهدمش کردند، نه فراری‌اش دادند؛ شکارش کردند. چرا؟ چون اگر دشمن را فقط بزنی، یک وسیله را نابود کرده‌ای؛ اما اگر سالم تحویل بگیری، یعنی کلِ دفترچه‌ی فناوریِ او را خوانده‌ای. این زیردریایی، یک کتابِ باز از توانایی‌ها، محدودیت‌ها و طراحیِ سامانه‌ی دشمن است. مهندسیِ معکوس یعنی همین: دشمن میلیارد‌ها خرج کرده تا به این نقطه برسد و ما کلِ نقشه‌اش را یک‌جا در اختیار گرفتیم. این بزرگ‌ترین پیروزیِ اطلاعاتی است؛ چون هم می‌فهمیم دشمن چه می‌داند و هم یاد می‌گیریم چگونه بهتر بسازیم. این فیزیکِ محض است: سه تُن فناوریِ فوق‌پیشرفته، از عمقِ تاریکِ دریا به دستِ پاسدارانِ همین آب‌ها افتاد.

چهارم، قرآن و درسِ آمادگی

خداوند در سوره‌ی انفال می‌فرماید: «وَأَعِدُّوا لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ»؛ هرچه در توان دارید از نیرو آماده کنید. چرا خدا این را می‌گوید؟ چون خدایی که ما را آفریده، می‌داند دشمنِ زورگو تا وقتی ببیند تو آماده‌ای، حساب می‌برد. بازدارندگی یعنی همین؛ نه اینکه جنگ راه بیندازی، بلکه کاری کنی دشمن جرئتِ نزدیک شدن پیدا نکند؛ و باز در سوره‌ی بقره می‌فرماید: «کَم مِّن فِئَةٍ قَلِیلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً کَثِیرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ»؛ چه بسیار گروهی اندک که به اذنِ خدا بر گروهی بسیار پیروز شدند. داستانِ ما همین است: یک طرف، ابرقدرتی با بودجه‌ی نظامیِ چندصد میلیاردی؛ طرف دیگر، جوانانی که با ایمان و هوشمندی، آن هیولا را به زانو درآوردند.

پنجم؛ چرا باید قدر بدانیم؟

در این روز‌ها که آمریکا با زبانِ زور سخن می‌گوید، این سپاه بود که وسطِ میدان ایستاد و عقب ننشست. «وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنتُمُ الْأَعْلَوْنَ»؛ سست نشوید و اندوهگین مباشید، که شما برترید. این برتری را چه کسی در عمل نشان داد؟ همان کسی که شب‌ها در عمقِ آب بیدار است تا شما سرِ سفره‌تان آرام باشید.

پس قدرِ سپاه را بدانیم، نه از سرِ تعارف، که از سرِ عقل:، چون امنیتی که امروز داریم، عزتی که سرِ میز مذاکره داریم و آرامشی که در کوچه و خیابان داریم، همه رهینِ همین بیداری‌ها و ایستادگی‌هاست. کسی که نقشه‌ی خانه‌ات را از دشمن پس می‌گیرد، دیوارِ خانه‌ی توست؛ و دیوار را با سنگِ ناسپاسی نمی‌کوبند.