به وقت مقاومت

آرایش فعلی منطقه به لطف الهی و مجاهدت و مقاومت رزمندگان اسلام در جبهه‌های مختلف حاکی از یک شکست تمام‌عیار در جبهه غربی-عبری-عربی است. پایگاه‌های آمریکایی در پیرامون ایران نابود و با ذلت تخلیه شده‌اند و تجهیزاتشان را به پایگاه‌های دوردست همچون اردن برده‌اند؛ در حالی که هواگردهایشان در همان‌جا نیز مورد اصابت موشک‌هایی قرار می‌گیرند که از ده‌ها شهر و تونل زیرزمینی فعال و عملیاتی ایران به سمت آنها پرتاب می‌شوند. آمریکایی‌ها از خلیج فارس اخراج شده‌اند؛ ایران کنترل تنگه هرمز را بدست گرفته و از آن درآمدزایی میکند، و تکنولوژی موشکی-پهپادی ایران چنان رعبی ایجاد کرده که ناوهایشان اکنون مجبورند تا فاصله ۶۰۰ تا ۱۰۰۰ کیلومتری عقب‌نشینی کنند. در این میان، تکلیف زهپاد‌ها و شهپادهایشان نیز مشخص است: یا شکار می‌شوند یا هدف قرار می‌گیرند. در جبهه‌های دیگر نیز وضعیت به همین منوال است؛ اسرائیل با تمام آن ادعا‌ها و تکنولوژی‌های اطلاعاتی و نظامی و لاف‌های نتانیاهو، پشت تپه‌های «علی‌الطاهر» گیر کرده و حریف حزب‌الله لبنان نمی‌شود. انصارالله یمن نیز با تحقیر پیمان مکه، شهر به شهر پیش می‌رود و اکنون به مرحله‌ای رسیده‌اند که حتی با یک آرپی‌جی ساده هم میتوانند کنترل باب المندب را در دست بگیرند.

از منظر اقتصادی، صحنه بازی کاملاً عوض شده است. کلید هرمز و باب‌المندب در مشت ایران و متحدانش است؛ این یعنی کنترل شریان‌های اصلی انرژی و در واقع، ایران پایش را روی گلوی «پترودلار» گذاشته است. انصارالله با هدف قرار دادن تأسیسات و خط‌لوله‌های انتقال نفت عربستان، بازار را ملتهب نگه داشته و قیمت نفت به ۱۱۰ دلار رسیده و همچنان صعودی است. دیگر دوران «جنگ روانی ترامپ» تمام شده است؛ توییت‌های دروغین او دیگر نمی‌تواند جلوی افزایش قیمت نفت را بگیرد. حالا این آمریکاست که به بن‌بست رسیده و برداشت از ذخایر استراتژیکشان در هفته‌های آینده با یک بحران واقعی روبه‌رو خواهد شد. آمریکا که سعی داشت ایران را محاصره دریایی کند؛ اما ایران با تاب‌آوری و مجاهدت ملت مبعوث، هزینه این بازی را برای آنها وحشتناک بالا برده است گویی که آمریکا و متحدانش محاصره شده‌اند. زدن ۲۰ ناو و کشتی آمریکایی در پاسخ به حمله به ۵ نفتکش، گواه این واقعیت است.

بعید است که آمریکا برگ برنده‌ای برای تغییر وضع موجود داشته باشد و باید شکست خود را بپذیرد. خواسته ایران هم مشخص است: آمریکا باید به تفاهم‌نامه برگردد، بند به بند آن را بپذیرد، غرامت بدهد و حق حاکمیت ایران بر هرمز را به رسمیت بشناسد. آنها باید درک کنند که نظم فعلی جهان در حال تغییر است و عقربه زمان؛ برخلاف تصور آمریکایی‌ها، دیگر به عقب برنمیگردد.