ترک در سبد رای جمهوریخواهان

در جغرافیای سیاسی و محاسبات الکترال ایالات متحده، ایالت «اوهایو» جایگاهی تاریخی و کم‌نظیر دارد. دهه‌ها تحلیلگران بر این باور بودند که «اوهایو همان آمریکا است» و تا دو دهه قبل، هر نامزدی که کلید کاخ سفید را می‌خواست، ناگزیر از فتح اوهایو و تصاحب ۱۷ رأی الکترال سرنوشت‌ساز آن بود. با ظهور پدیده‌ای به نام ترامپیسم و تغییر بافت طبقاتی کارگران صنعتی (یقه‌آبی‌ها)، اوهایو به تدریج از یک ایالت چرخشی و تعیین‌کننده (Swing State) فاصله گرفت و به عنوان یک ایالت سنتی، تثبیت‌شده و امنِ «قرمز» (جمهوری‌خواه) شناخته شد. پیروزی‌های دو رقمی جمهوری‌خواهان در سال‌های اخیر این توهم را در ساختار حزب حاکم کنونی آمریکا تثبیت کرد که اوهایو برای همیشه از دسترس دموکرات‌ها خارج شده است. با این حال، داده‌های میدانی و نظرسنجی‌های اخیر پیرامون رقابت انتخابا میاندوره‌ای امسال سنا میان «جان هاستد» و «شرود براون»، پیام‌های هشداردهنده‌ای مخابره می‌کند. این هشدار‌ها و سیگنال‌ها به وضوح نشان می‌دهد اوهایو در مسیر انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۲۰۲۸ مستعد تبدیل شدن به «پاشنه آشیل» مرگبار جمهوری‌خواهان است. اگر جمهوریخواهان اوهایو را در رقابت با دموکرات‌ها از دست دهند، با بحران انتخاباتی تمام عیاری مواجه خواهند شد که آثار آن می‌تواند حداقل تا یک دهه گریبانگیر آنها شود.

وزن ژئوپلیتیک الکترال و بازگشت معادله «ایالات چرخشی»

نظام انتخابات ریاست‌جمهوری ایالات متحده بر مبنای رأی مستقیم مردمی استوار نیست، بلکه چینش آرا در قالب «کالج الکترال» و قاعده برنده همه‌چیز را می‌برد (Winner-takes-all)، استراتژیست‌های دو حزب را به تمرکز بر ایالات کلیدی وادار می‌کند. برای جمهوری‌خواهان، تضمین پیروزی نامزد نهایی در کاخ سفید همواره مستلزم مسدود کردن مسیر دموکرات‌ها در ایالات صنعتی میانه غربی بوده است.

اگر اوهایو به عنوان یک دژ مستحکم سرخ متزلزل شود، کل شاکله ریاضیِ سبد ۲۷۰ رأی الکترال جمهوری‌خواهان فرو خواهد ریخت. حزبی که نتواند اوهایو را در حاشیه امن بالای ۵ یا ۶ درصد حفظ کند، در سایر ایالات تعیین‌کننده مانند میشیگان، پنسیلوانیا و ویسکانسین از پیش بازنده خواهد بود. با این پیش فرض، تحلیلگران انتخابات میاندوره‌ای کنگره امسال در آمریکا، نگاه ویژه‌ای نسبت به رقابت در اوهایو دارند. برابری آماری شرود براون (۴۵.۶ درصد) با جان هاستد (۴۵.۳ درصد) و برتری مطلق براون در میان رأی‌دهندگان مستقل با فاصله چشمگیر ۱۷ درصدی، زنگ خطری ساختاری است؛ زیرا رأی‌دهندگان مستقل همواره همان بلوکی هستند که برنده نهایی الکترال را مشخص می‌کنند. اقدامات دولت ترامپ سبب شده تا بسیاری از رای دهندگان مستقل در اوهایو که معمولا آرای آنها در سبد رای جمهوریخواهان به گردش در می‌آمد، این بار به دموکرات‌ها تمایل بیشتری داشته باشند. در صورت شکست جمهوریخواهان در انتخابات میاندوره‌ای در اوهایو، این پدیده می‌تواند به انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۲۸ میلادی نیز تسری پیدا کند؛ بنابراین سران حزب جمهوریخواه با نگرانی و وسواس خاصی رقابت انتخابات میاندوره‌ای کنگره در اوهایو را رصد می‌کنند

بن‌بست سیاست خارجی، جنگ منطقه‌ای و جهش هزینه‌های معیشتی

مهم‌ترین عاملی که اوهایو را در آستانه لغزش قرار داده، گره خوردن بحران‌های امنیت بین‌الملل به سفره طبقه متوسط آمریکا است. موضع‌گیری شتاب‌زده و کم‌سابقه جان هاستد مبنی بر لزوم «پایان سریع جنگ با ایران برای مهار قیمت بنزین»، پرده از یک بحران عمیق در استراتژی سیاسی محافظه‌کاران برمی‌دارد. برای رأی‌دهنده کارگری و روستایی اوهایو، ماجراجویی‌های نظامی و جنگ با ایران ماهیت ایدئولوژیک خود را از دست داده و جای خود را به خشم ناشی از پر کردن باک بنزین با قیمت‌های سرسام‌آور و جهش شاخص تورم داده است. ضمن آنکه ترامپ در رقابت‌های انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۲۴ میلادی مدعی شده بود که مخالف جنگ‌های مستمر و پرهزینه در حوزه امنیت و سیاست خارجی کشورش است! انشقاق داخلی در اردوگاه جمهوریخواهان، جایی که سناتور منصوب‌شده، صراحتاً از رویکرد ترامپ در مدیریت جنگ فاصله می‌گیرد، نشان‌دهنده آسیب‌پذیری حیاتی این حزب است. اوهایو اقتصاد مبتنی بر صنعت و زنجیره لجستیک خودرویی دارد؛ در چنین ساختاری، نوسان قیمت سوخت اثر دومینویی بر تمام تار و پود معیشتی می‌گذارد. جمهوری‌خواهان که سال‌ها با مانور بر مسائل هویتی و فرهنگی، سبد رأی این ایالت حساس را قبضه کرده بودند، اکنون زیر بار فشار اقتصادیِ حاصل از سیاست خارجی تهاجمی گرفتار شده‌اند؛ نقطه‌ای که دقیقاً می‌تواند به واگرایی پایگاه رأی در سال ۲۰۲۸ بینجامد.

فرسایش ترامپیسم و نقش کاریزمای پوپولیستی کارگری

یکی از خطا‌های محاسباتی اتاق‌های فکر جمهوری‌خواه این بود که وفاداری طبقه کارگر سفیدپوست اوهایو به خود را امری دائمی و مطلق قلمداد کردند. نامزدی مجدد شرود براون از حزب دموکرات نشان داد که فردی با گرایش‌های حامی کارگری مواضع محافظت از تولید داخلی و زبان ساده غیرنخبگانی، همچنان از قابلیت نفوذ در لایه‌های زیرین جامعه اوهایو برخوردار است.

انتصاب جان هاستد برای تصدی کرسی سنا، نتوانسته وزن اجتماعی و کاریزمای پوپولیستی ونس را بازتولید کند. خلأ هویتی ناشی از غیبت چهره‌های اصیل این جریان، در کنار دوقطبی‌های حاصل از تورم جنگی، دیوار محافظه‌کاری اوهایو را شکننده کرده است. اگر دموکرات‌ها تا سال ۲۰۲۸ الگوی انتخاباتی شرود براون، یعنی تمرکز بر اقتصاد رفاهی، مهار نفوذ شرکت‌ها و فاصله‌گیری از سیاست‌های تفراطی را در سطح ملی به کار گیرند، اوهایو بار دیگر تغییر شکل می‌دهد!

باتلاق انتخاباتی در مسیر کاخ سفید

بررسی مؤلفه‌های جامعه‌شناختی و الکترال نشان می‌دهد اوهایو دیگر یک حیاط‌خلوت بی‌دردسر برای نامزد مهوری‌خواهان در سال ۲۰۲۸ نخواهد بود. جمهوری‌خواهان با سه چالش هم‌زمان در این ایالت مواجه‌اند:

۱. آسیب‌پذیری شدید اقتصادی برآمده از استمرار بحران‌های بین‌المللی و ناکامی در مهار قیمت حامل‌های انرژی.

۲. چرخش رأی‌دهندگان مستقل و میانه‌رو‌های حومه‌نشین (Suburbs) به سمت کاندیدا‌هایی که ثبات اقتصادی را بر تنش‌های ژئوپلیتیک ترجیح می‌دهند.

۳. فرسایش انسجام حزبی که نخستین نشانه آن در اظهارات ضدجنگ هاستد و شکاف او با هسته سخت حزب جمهوریخواه بروز یافت.

در نهایت اینکه اوهایو در حال مخابره پیام تغییر است. اگر جمهوریخواهان نتوانند سایه پیامد‌های جنگ منطقه‌ای، جهش بهای سوخت و نارضایتی معیشتی را از سر این ایالت کم کنند، مزیت سنتی و دو رقمی آنان تا سال ۲۰۲۸ ذوب خواهد شد. بازگشت اوهایو به گردونه ایالات رقابتی، ماشین انتخاباتی جمهوری‌خواهان را وادار می‌کند تا منابع مالی و لجستیکی عظیمی را برای حفظ سنگری خرج کنند که زمانی فتح آن قطعی تلقی می‌شد. این تحمیل استراتژیک، مانور پذیری آنها را در سایر ایالت‌ها محدود ساخته و به این ترتیب، اوهایو می‌تواند به پاشنه آشیل سرنوشت‌سازی بدل شود که کاخ سفید را در سال ۲۰۲۸ از چنگ اردوگاه فیل‌ها درآورد.