«نژادپرستی» و تمایز میان سیاه و سفید و رنگینپوست و سفیدپوست، مسئلهای است که در ساختار حقوقی و فرهنگی غرب ریشه دارد. همان سفیدپوستانی که موجب آوارگی مردمان دیگر کشورها از خانه و کاشانهشان شدهاند، رفتار تحقیرآمیز همراه با تبعیض جنسیتی را تا به امروز ادامه دادهاند. برای نمونه، فهرست کارگران در مزارع آمریکایی در گذشته نشان میدهد که نام سیاهپوستان در فهرستی جداگانه نوشته میشد؛ جداسازیای که خود نشانهای از نژادپرستی نهادینه بود.
هنگامی که در سال ۱۶۴۰ سه خدمتکار اقدام به فرار کردند، دو خدمتکار سفیدپوست با طولانیتر شدن تعهد خدمتشان مجازات شدند، اما حکم دادگاه برای سومی که سیاهپوست بود، این بود که تا آخر عمرش برای اربابش یا هر کسی که او بگوید کار کند. در حادثهای دیگر یک زن خدمتکار سیاهپوست فرزندی از یک سفیدپوست به نام رابرت سوئیت به دنیا آورد. دادگاه حکم کرد که «زن سیاهپوست باید در جایگاه مخصوص بسته شود و تازیانه بخورد» و رابرت سوئیت هم باید فردا قبل از ظهر در کلیسای جیمز تاون در انظار عمومی از این گناه خود استغفار کند. این دوگانگی آشکار در مجازات، نشان میدهد که نظام حقوقی خود ابزار نژادپرستی بود.
برخوردهای نابرابر و تبعیضآمیز همراه با تحقیر و سرکوب، نژادپرستی را در احساس و عمل به وجود آورد. حتی قبل از سال ۱۶۰۰ میلادی در انگلستان، طبق فرهنگ لغات آکسفورد، «سیاه» یعنی «عمیقاً آلوده به کثافت، گلآلود، کثیف، فاسد، گندیده سزاوار مجازات.» این تعریف زبانی، ریشههای فرهنگی نژادپرستی را آشکار میکند.
تا دهههای متمادی پس از انقلابهای آمریکا و فرانسه، بردهداری همچنان تداوم داشت. ممنوعیت بردهداری کلاسیک به طور جدی تنها در اواخر سده نوزدهم اتفاق افتاد، بهطوری که بردهداری پنهان و جنسی در سده بیستویکم نیز ادامه دارد. بردگان سیاه در ابتدا مقاومت میکردند، اما نهایتاً مقاومت آنها از میان برداشته شد. آنها تحت سختترین شرایط، زجر و درد و مثله شدن و مرگ، در تمام مدت چند سده به بردگی کشیده شدنشان سعی کردند مبارزه خود را ادامه بدهند، اما به ندرت موفق میشدند.
این چرخه بیپایان سرکوب و مقاومت، نشان میدهد نژادپرستی نه یک انحراف فردی، بلکه نظامی ساختاری بود که بر پایه قانون، اقتصاد و فرهنگ بنا شده بود.