از آنجا که دولت برنامه ای جامع و مدون برای حل مشکلات واقعی کشور در کوتاه مدت ارائه نکرده است، می توان مدعی شد که دولت برای مدیریت فضای سیاسی و سرپوش گذاشتن بر مسائل و مشکلات واقعی کشور ترجیح می دهد با سخنرانی ها جنجالی و فرافکنی در افکار عمومی از واقعیت ها فاصله بگیرد و در این میان اقدامات خودسرانه، همچون شعار دادن علیه رئیس جمهور، این روند را تقویت می کند.

حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، امنیتِ کنونی کشور را مرهون مدافعان حرم و مدافعان مرزهای ایران دانستند و افزودند: امنیت مرزها و شهرهای کشور به برکت تلاشهای مرزدارانی است که با همه وجود از ایران دفاع، و همچنین از ورود مواد مخدر جلوگیری می‌کنند، البته این تلاشها به‌خوبی دیده نمی‌شود و مرزداران و شهدای مرزی، مظلوم هستند.

رابطه دین و سیاست رابطه ای حساس است که اگر بد تفسیر شود هم دین را فاسد می کند و هم سیاست را! اگر دین دستمایه سیاستمداران قرار گیرد و سیاستمداران دین را ابزاری برای حکومت کردن قرار دهند هم دین قربانی می شود و هم بدترین سیاست ها به اسم دین در جامعه جاری و ساری می شود. خطای بزرگ در تفسیر به رأی دین اینجاست...

دهه 60 را باید امنیتی ترین، خطرناکترین و سخت ترین دهه عمر انقلاب اسلامی ایران بدانیم چراکه در آن، علاوه بر جنگی خانمانسوز که 7 سال از این دهه، انقلاب سلامی و مردم ایران را درگیر خود کرد، سیل عظیمی از ترورها، انفجارات و اقدامات خرابکارانه در شهرهای مختلف بویژه تهران رخ داد که تنها در چند فقره از این اقدامات، بسیاری از مسئولین عالیرتبه کشور، ازجمله رئیس جمهور، نخست وزیر، رئییس دستگاه قضایی، نمایندگان مجلس، ائمه جمعه و... به شهادت رسیدند.

آنچه سایه‌ی جنگ را از سر کشور کم کرده و امنیت را بر آن حکم‌فرما کرده است، نه مذاکره و نشست‌ و برخاست با دشمن، بلکه مجاهدت‌های سربازان امنیت کشور ازجمله مهمترین آنها مدافعان حرم هستند.

حضرت آیت‌الله خامنه‌ای «دو قطبی شدن کشور» و «دو دستگی مردم» را تجربه ای خطرناک دانستند و افزودند: در سال ۵۹، رئیس جمهور وقت جامعه را دو قطبی، و مردم را به دو دسته مخالف و موافق تقسیم کرد که نباید این تجربه تکرار شود. رهبر انقلاب اسلامی «فاصله گذاری واضح با دشمن» را زمینه‌ساز وحدت ملی دانستند و افزودند: مسئولان باید با دشمن خارجی و عوامل داخلی او فاصله گذاری جدی کنند.

همچنان که رهبر انقلاب اشاره می کنند، دو رویکرد کلان، یعنی چالش و سازش، سیاست خارجی بسیاری از کشورهای دنیا را شکل می دهد. مقایسه هزینه های سازش و چالش گویای این واقعیت است که چالش اگر عقلائی، منطقی و با اعتمادبه نفس باشد، بمراتب کم هزینه‌ تر از سازش است.