دشمنان مشترکِ ایران و عراق، بارها کینه خود را نسبت به دو رهبر بزرگ تشییع آشکار کرده‌اند.

امروز نسل تازه‌ای از جوانان فاضل، حزب‌اللهی، باسواد، متدیّن و انقلابی پا به میدان گذاشته‌اند؛ نسلی که با اتکا به عقلانیت، سند و اخلاق، در حال گرفتن جای کسانی است که سال‌های گذشته گاه با رانت، روابط یا ضرورت‌های مصلحتی صاحب مقام شدند.

به‌جای القای این گزاره که اگر جنگ شود، مقصر خودمانیم، باید واقع‌بینانه پذیرفت که دشمنی دشمن واقعیتی انکارناپذیر است؛ و اتفاقاً همین واقع‌بینی است که امنیت ایران را تاکنون حفظ کرده است.

نتیجه فقدان دانایی ملی آن شد که مشکل آب، از یک مسئله قابل مدیریت، به یک مشکل اکولوژیک با پیامدهای امنیتی، اجتماعی، سیاسی و اقتصادی و زیست محیطی بدل شد.همین الگو در حوزه‌های دیگر نیز تکرار شده است

عبور از پیچ تاریخی، بدون نقش آفرینی مردم ممکن نیست. این نقش آفرینی هم در صحنه مقاومت منطقه ای معنا دارد و هم در صحنه پیشرفت علمی و اقتصادی.

نقد اصلی نسبت به نگاه سریع‌القلم این است که تبدیل میزان دارایی به یک معیار انتخاب مدیران، ایجاد یک رویه تبعیض‌آمیز است، موضوعی که نه تنها علمی نیست، بلکه عملاً به اشراف‌سالاری مدرن منجر می‌شود.

مدیریت کشور با اتکا به روابط فردی و حلقه‌های پشت‌پرده نه‌تنها کارآمدی را کاهش می‌دهد، بلکه زمینه‌ساز بی‌اعتمادی و فرسایش سیاسی می‌شود.