سال 1776 بود که آمریکایی ها اعلام استقلال کردند. هنوز یک سده از این استقلال نگذشته بود که موتور استعمار و استثمار آن ها شروع شد. در دو قرن گذشته هر کجا سخن از جنایت آمریکایی ها بوده است موتور استثمار دریایی آن ها نیز حضور داشته است. از 1964 که کنگره آمریکا حضور در ویتنام را تصویب می کند و این گونه مردمان ویتنام به خاک و خون کشیده می شوند،
تا جنگ اول و دوم خلیج فارس که نیروی دریایی آمریکایی ها سفیر مرگ برای مردم عراق و افغانستان می شوند.
اما حالا ایرانی ها، ایران 1332 نیستند که با یک کودتا یا با یک شعبان بی مخ بتوان نفت را از دست آن ها قاپید. ایرانی که زیر مکتب امام راحل و امام شهیدش و با شهدایی مانند علیرضا تنگسیری، آموخته است که باید این گونه بر سر مزدوران آمریکایی در منطقه فرود بیاید.
جنگ رمضان نيز به نوعی با محوريت دريا شکل گرفته است. آمريکايی ها پايگاه هايش در حاشيه جنوبی خليج فارس و گشتی ها و ناوهای خود در منطقه را مبدا حمله به ایران قرار دادند. در مقابل، جمهوری اسلامی نيز سياست جديد خود برای مقابله با دشمن را کليد زد و منازعه اين بار متفاوت از جنگ دوازده روزه، به جنگی منطقه ای بدل گرديد.
یک روز نمی گذرد که ملوانان آمریکایی که رییس جمهور آمریکا آن ها را افسانه ای و دست نیافتنی می دانست در تور نیروی دریایی سپاه گرفتار می شوند. و حالا آن نیروی دریایی این چنین اشک می ریزد و عذرخواهی می کند. نیروی دریایی ایران تا به امروز ۵ سیلی بزرگ به گوش استعمارگرانی که تلاش داشته اند ایرانی ها را تحقیر یا به استثمار بکشند زده است. از امامقلی خان که به سلطه یک قرنی پرتغالی ها بر هرمز پایان داد، تا رییسعلی دلواری در تنگستان.
