ما الان با دو پدیده مسموم مواجهیم. یک پدیده، کسانی هستند که تمام هم و غمشان این است که اثبات کنند: «شما خبر ندارید، من خبر دارم...» در این نوع پدیده، با دوستانی مواجهیم که به صرف دسترسی به یکسری اسناد، به این نمیاندیشند که اصلاً انتشار آنچه در دست دارند، طبق قانون و شرع به صلاح هست یا نیست؟ اگر قرار بود آنچه نامهای بهکلی سری و مربوط به امنیتیترین ساختار کشور است، در کوی و برزن داد زده شود، اسمش را «بهکلی سری» نمیگذاشتند و در جراید کثیرالانتشار منتشرش میکردند.
در ضلع مخالفِ کسانی که باید خواهش کنیم «جان خودت کمتر سخن بگو، کمتر بنویس، کمتر جار بزن»، یکسری مسئولان هستند که باید مدام به آنها نق زد و نقد کرد که سخن بگویند. اینجا منظور یک نفر نیست؛ شاید آفتی است که به جان بسیاری از مسئولان ایرانی افتاده است. امروز تولید روایت اول و روایت معتبر از نان شب واجبتر است. وقتی یک مسئول سخن نمیگوید، سرریز شبهات به یقهگیری در خیابان میکشد و افراد بهواسطه شبهات به جان هم میافتند.
صحبتهای دیروز نماینده رهبر معظم انقلاب در سپاه و دعوت آقای جلیلی به گفتوگو با مردم را یک حرکت ارزشمند و مبارک بدانیم. صحبتهای آقای جلیلی میتواند فرصت خوبی برای پاسخ به گرههای ذهنی عموم جامعه شود و آتشی بر برخی اختلافات باشد. البته باید پا را فراتر گذاشت و دعوت نماینده ولیفقیه در سپاه را به یک پویش عمومی برای مسئولان تبدیل کرد؛ پویشی با دو جلوه اصلی. یک جلوه به کسانی مربوط است که اگر کمتر سخن بگویند، جامعه نفس راحتی میکشد و کمتر به خطا و تفرقه میافتد. جلوه دوم به کسانی است که باید مرتب سخن بگویند و بنویسند تا حس امید، آرامش و اقناع را به جامعه هدیه کنند.
یک بخش دیگر هم به ما برمیگردد. جامعه ما اسیر اینترنشنال صهیونی و «چیچینشنال»های داخلی شده است. علاوه بر اینکه باید چشمها را از اینترنشنالهای صهیونیست جدا کرد، باید از برخی تریبونها یا رسانههای موجود در سکوهای داخلی هم برحذر بود. سیاهنمایی، امیدزدایی و تولید نفرت، کارکرد مشترک این دو است. بخش اعظمی از دعواها و اختلافات این روزها بهخاطر این رسانههاست و تا این وضعیت اصلاح نشود، در بر همان پاشنه خواهد چرخید.