میراث امام سجاد (ع) در ظاهر با زبان دعا، تذکر اخلاقی و تبیین حقوق سخن میگوید، اما در باطن، حاوی یک الگوی عمیق از حکمرانیِ حقبنیاد، انسانساز، عدالتمحور و تمدنی است.
حتی رسانههای رژیم صهیونی همچون «تایمز اسرائیل»، «جروزالم پست» و «هاآرتص» نیز نتوانستند گستردگی حضور مردم را نادیده بگیرند و از مملو بودن خیابانهای تهران از جمعیت گزارش دادند. گلن گرینوالد، روزنامهنگار آمریکایی و برنده جایزه پولیتزر، با انتشار تصاویر مراسم نوشت تصور حضور چنین جمعیتی برای تشییع یک رهبر در آمریکا تقریباً غیرممکن است. ماکس بلومنتال، نویسنده و خبرنگار آمریکایی، مراسم تشییع را یکی از ماندگارترین لحظات جنبشهای ضدامپریالیستی توصیف کرد و تصریح نمود اگر هدف از ترور رهبر شهید انقلاب، تغییر نظام سیاسی ایران بوده است، تصاویر امروز تهران نشان میدهد که این راهبرد نتیجهای معکوس داشته است.
آنچه در تهران رقم خورد، فراتر از یک مراسم تشییع بود. مردمی که از نخستین ساعات بامداد در خیابانها حضور یافتند، تنها برای بدرقه یک شخصیت سیاسی یا مذهبی نیامده بودند؛ آنان آمده بودند تا با بخشی از زندگی و خاطرات خود وداع کنند. برای بسیاری از نسلهای مختلف، نام رهبر شهید با مهمترین رخدادهای چهار دهه اخیر گره خورده بود؛ از روزهای دشوار جنگ و تحریم گرفته تا لحظات امید، پیشرفت و مقاومت. به همین دلیل، تشییع پیکر مطهر او بیش از آنکه یک آیین سوگواری باشد، صحنه بازخوانی حافظه جمعی ملت ایران بود.
نخستین بار این جمله در ذهن میلیونها ایرانی با بدرقه سپهبد شهید حاج قاسم سلیمانی ماندگار شد. روزی که رهبر شهید انقلاب با صدایی آمیخته به اندوه و اشک، بر پیکر یار دیرین خود نماز خواندند و این فراز را بر زبان آوردند. آن لحظه، مردم تنها شاهد اقامه یک نماز نبودند؛ گویی ملتی شاهد روایت یک عمر مجاهدت، اخلاص و فداکاری در چند واژه کوتاه بود. در آن روزهای تلخ، اگرچه داغ شهادت حاج قاسم سنگین بود، اما جامعه هنوز به وجود رهبر شهید دلگرم بود؛ به حضوری که ثبات، امید و آرامش را در میانه طوفانها معنا میکرد.
شهید امام خامنهای، بهعنوان نظریهپردازی که از دل متن اسلام ناب و تاریخ پرفراز و نشیب این سرزمین برخاست، مکتبی را پایهگذاری کرد که در آن «ایمان»، نه یک حس درونی، بلکه سپری استراتژیک در برابر هجمههای فرهنگی است؛ «دانش» نه انباشتی از اطلاعات، بلکه موتور محرکه استقلال و بازدارندگی ملی بهشمار میرود