سران پیمان آتلانتیک شمالی ناتو در ترکیه گردهم آمدند تا در کنار بررسی شرایط داخلی و جهانی، زمینه ساز تصمیماتی برای افزایش نقش آفرینی جهانی این پیمان باشند، چنانکه روته دبیر کل ناتو از اختصاص 4 درصد از تولید ناخالص داخلی اعضا برای تقویت توان نظامی این پیمان خبر داده است. هر چند که سران ناتو در آستانه این نشست برآن بودهاند تا همچنان اتحادی یک دست با اهدافی بلند مدت را به نمایش گذارند، اما شواهد امر حکایت از حقایقی دارد که در عمل تهی بودن این ادعا را آشکار می سازد.
نخست آنکه جامعه جهانی دیگر ناتو را نه یک امنیت ساز، بلکه بخشی از ماشین جنایت نظام سلطه می داند که از بالکان تا افغانستان و لیبی و اخیراً ایران دستشان به خون هزاران انسان بی گناه آغشته است. جهان حذف ناتو را راهی برای رسیدن به امنیت پایدار می داند. برپایی تظاهرات ضد ناتو و بازداشت صدها نفر از معترضان به نشست ناتو گواهی بر این امر است که ریشه در ماهیت ضد بشری و بی اعتمادی جهانی به ناتو دارد.
دوم آنکه ناتو از درون با بحران های بسیاری مواجه است، چنانکه از یک سو برخی اعضاء بر ادامه جنگ اوکراین علیه روسیه تأکید دارند و برخی نیز خواستار پایان این جنگ شده اند. بسیاری تاکید دارند که اوکراین عضو ناتو نمی باشد، لذا حمایت از آن مغایر با اصول ناتو می باشد. رفتارهای کشورهایی همچون انگلیس، فرانسه و آلمان و رئیس کمیسیون اروپا مبنی بر افزایش کمکهای نظامی ناتو به اوکراین در حالی است که برخی کشورها رسماً عنوان کردهاند دیگر حاضر به کمک نظامی به اوکراین نمی باشند و نشست ناتو نیز با بزرگنمایی تهدیدات روسیه نمیتواند این امر را به همگان تحمیل نماید. از سوی دیگر در شرایطی که آمریکا خواستار افزایش سهم اروپا در بودجه ناتو به پنج درصد تولید ناخالص داخلی است بسیاری از اعضای ناتو ادامه ماندن زیر چتر امنیت آمریکا را بر نتابیده و خواستار پایان این وضعیت هستند. آنها تأکید دارند که این وابستگی سلطه سیاسی و اقتصادی آمریکا بر اروپا را رقم زده، بگونه ای که عملاً اروپا تبدیل به ماشین صدور بیانیه شده و استقلالی در جهان ندارد. هر چند که روته دبیر کل ناتو همچنان اصرار دارد که اروپا زیر چتر هستهای و امنیتی آمریکا به اهدافش می رسد، اما بسیاری از جمله ایتالیا و اسپانیا و... تأکید دارند که آمریکا جز نابودی استقلال اروپا کارکردی نداشتهاند. البته ناگفته نماند که برخی کشورها همچون آلمان و انگلیس سوار بر موج تقویت اروپای مستقل در حال هزینه کرد صدها میلیارد دلاری برای نظامیگریهای خویش هستند که با توجه به سوابق این کشورها تهدیدی برای امنیت جهان میباشد.
سوم آنکه نکته مهم در نشست ناتو آن است که ادعا شده درباره «امنیت کشتیرانی» و «آزادی ناوبری» در تنگه هرمز گفتوگو خواهد شد. این ادعا در حالی مطرح می شود که از یک سو ناتو به دلیل مشارکت در جنایت آمریکایی- صهیونیستی باید مجازات و بازخواست شود، نه آنکه برای تنگه هرمز تعیین تکلیف نماید. به اذعان روته دبیر کل ناتو، اروپا 5 تا 6 هزار سورتی پرواز حمایتی از آمریکا علیه ایران داشته است و لذا عملاً شریک این جنایات است و باید مورد مجازات قرار گیرد، چنانکه اگر ناتو پیش از این به خاطر جنایاتش در بالکان، افغانستان، لیبی و... مجازات شده بود امروز جهانی امنتر پیش روی بشریت بود. همچنین بر اساس قوانین جهانی تنگه هرمز حریم حاکمیتی ایران و عمان است و سایر کشورها حق ندارند که پیرامون آن نظری داشته باشند، چنانکه ایران و عمان دیدارهای مشترک بسیاری برای تعیین وضعیت این آبراه برگزار کرده اند. در همین حال بر اساس بند 5 تفاهم نامه اسلام آباد هر اقدامی در تنگه هرمز از جمله مین روبی با ایران است و کشورهای دیگر حق دخالت ندارند بر این اساس اقدام ادعایی ناتو در باب تنگه هرمز هیچ جایگاه قانونی نداشته و صرفا دخالت در امور منطقه است که بر وخامت اوضاع خواهد افزود.
ناتو امروز باید پاسخگو باشد که چرا به رغم مخالفت ها و محکومیت های جهانی در تجاوز صهیونیستی - آمریکایی علیه ایران مشارکت داشته و روته دبیر کل ناتو رسماً به آن اذعان کرده است. آمریکا نیز از نشست ترکیه نمی تواند برای اعمال فشار بر ایران استفاده نماید و کشورهای عربی حاضر در این نشست نیز باید در نظر داشته باشند که دل بستن به امنیت اجاره ای در نهایت به تشدید بحران منجر می شود. نکته مهم آن است که ناتو نه یک ناجی صلح، بلکه؛ بخشی از ماشین جنگی جنایتکارانی همچون آمریکا و رژیم صهیونیستی است و با ژستهای بشر دوستانه و ادعاهای ساختگی همچون تجارت آزاد، آزادی کشتیرانی، آبراههای بینالمللی نمی تواند حق حاکمیتی ایران را نادیده گرفته و به توجیه جنایات خود بپردازد.
ناتو امروز باید پلسخگو باشد که چرا به رغم مخالفت ها و محکومیت های جهانی در تجاوز صهیونیستی - آمریکایی علیه ایران مشارکت داشته و روته دبیر کل ناتو رسما به آن اذعان کرده است. آمریکا نیز از نشست ترکیه نمی تواند برای اعمال فشار بر ایران استفاده نماید
نکته پایانی آنکه نشست ناتو با حضور برخی کشورهای عربی و شرق اسیا برگزار می شود. کشورهایی که همچنان در توهم امنیت اجارهای با تکیه بر غرب بویژه آمریکا به سر می برند، حال آنکه جنگ رمضان بر همگان اثبات کرد که نه تنها آمریکا و ناتو توان حمایت از کشوری را ندارند، بلکه با رفتارهای خودخواهانه و سلطه گرایانه امنیت جهان را به ویرانی سوق میدهند. تجربه جنگ رمضان در کنار آنکه خیالی بودن قدرت ادعایی ناتو و آمریکا را آشکار ساخت، ماهیت تروریستی و صهیونیستی آنها را نیز برملا کرد، لذا دلبستن به امنیت سازی آنها تصوری خام است که جز هزینههای سنگین و در نهایت ویرانی نتیجهای به همراه ندارد چرا که از یک سو ایران پاسخ به تهدیدی را با شدیدترین واکنش پاسخ می دهد و از سوی دیگر نظم نوین جهانی با بازیگرانی همچون ایران، روسیه، چین، بریکس و شانگهای حاضر به پذیرش سلطه گری غرب نبوده و توهم زدگان نظم یک جانبه گرای غرب جز تن دادن به نظم نوین گزینهای در پیش رو ندارند.