در پیچ وخم تاریخ پرفرازونشیب مقاومت فلسطین، حماس با انتخاب «خلیل الحیه» به عنوان رئیس جدید دفتر سیاسی خود، پاسخی صریح به سوالات متعدد درباره آینده این جنبش داد. انتخابِ ابواسامه، که سالها به عنوان معاون یحیی السنوار و چهرهای کلیدی در روابط خارجی حماس شناخته میشد، پیامی دوگانه را منتقل میکند: تداوم راهِ شهیدان و اثبات انسجام درونی، اما در عین حال، تأکید بر یک رویکرد سیاسی-میدانی که همچنان بر محور مقاومت و دیپلماسی توأمان استوار است.
خلیل الحیه، متولد غزه و از اعضای مؤسس حماس، نه تنها یک چهره امنیتی، بلکه یک استراتژیستِ زخمخورده از ترور است؛ کسی که خود بارها در فهرست اهداف رژیم صهیونیستی قرار داشته و آخرین تلاش برای ترور او در سپتامبر ۲۰۲۵ در دوحه، ابعاد تهدیدات علیه رهبران این جنبش را نشان داد. این بقا در برابر حملات، خود به عاملی برای مشروعیتبخشی داخلی بدل شده است.
نکته حائز اهمیت، رویکرد الحیه به عملیات طوفانالاقصی است. او این رویداد را نه یک عملیات تاکتیکی، که معجزهای تاریخی توصیف میکند که شکافهای امنیتی اسرائیل را آشکار کرد. این ادبیات نشان میدهد که حماس در دوران جدید، به دنبال حفظ وجهه نظامی خود و تقویت جبهه مقاومت، به ویژه با تکیه بر پیوندهای استراتژیک با ایران و حزبالله است. الحیه در این مسیر، میراثدارِ خطمشی السنوار است که به موازات جنگ، بر مذاکرات غیرمستقیم آتشبس و تبادل اسرا نیز تأکید داشت. او نقش محوری در مدیریت سیاسی و دیپلماتیک این مرحله ایفا کرد؛ از دفاع علنی از عملیات تا هدایت مذاکرات غیرمستقیم آتشبس و تبادل اسرا.
انتخاب او از سوی شورای مشورتی حماس، نشان از بلوغ سازمانی این جنبش دارد؛ انتخاب خلیل الحیه به مثابه پرچمداری است که باید میانِ دیپلماسیِ مقاومتمحور و الزامات میدانی، راهی میانه بیابد. رژیم صهیونیستی او را هدف مشروع میداند، اما او با تکیه بر میراث شهیدان و ساختار رهبری جمعی، سعی در اثبات این دارد که حماس در بلندمدت، نه یک فرد، که یک ایده و ساختار است.