آمریکا سالهاست که از تحریم و فشار تا بمباران و ترور را آزموده ولی هیچکدام نتیجهبخش نبوده است. اکنون تنها گزینهٔ باقیمانده، تصرف جزایر ایران در خلیجفارس است. اما این گزینه، با توجه به وزن ژئوپلیتیک ایران و پیچیدگیهای میدان، از همان ابتدا با موانعی روبهروست که هرگونه پیروزی را به شکستی پرهزینه بدل میکنند.
در ادامه، چند دلیل کلیدی برای غیرممکن بودن این سناریو بررسی میشود.
۱- انسداد هرمز؛ میدان مرگ ناوها
تنگه هرمز با عرض کم، ناوهای آمریکایی را از مانور محروم کرده و به اهداف آسیبپذیری بدل میکند.
ایران با بهرهگیری از هفت جزیرهٔ راهبردی در دهانهٔ ورودی تنگه، یک «کمان دفاعی» نامرئی ایجاد کرده است. نتیجهٔ این ترکیبِ جغرافیایی به همراه تسلیحاتی (موشکی، پهپادی، مین ریزی و قایقهای تندرو) عقبنشینیِ صدها مایلیِ ناوهای آمریکایی به سمت دریای عمان ایجاد کرده است؛ چراکه خودِ تنگه، یک تلهٔ طبیعی برای هر قدرت فرامنطقهای محسوب میشود. در واقع اینجا جغرافیا خود یک سلاح است.
۲- دفاع موزائیکی؛ کابوسِ پیادهسازی
بر فرضِ عبور ناوهای لجستیکی از تنگه، نیروی آمریکایی برای پیاده شدن با پدیدهای بنام دفاع موزائیکی روبهرو میشوند. هر جزیره، یک واحد نظامی مستقل و خودکفا متصل به عمقِ راهبردیِ ایران است. سنگرهای زیرزمینی، تجهیز موشکی _ پهپادی و مقاومت نامتقارن تکاوران مدافع جزیره، هر متر پیشروی را پرهزینهتر میکنند و پیشروی سریع را به رؤیایی دستنیافتنی بدل میسازند
۳- قطع پشتیبانی؛ محاصرهای که پایان ندارد
در علوم نظامی، تصرف یک نقطه، آغاز نبرد است نه پایان؛ حفظ موضع نیازمند تأمین بیوقفهٔ نیرو و تجهیزات است، اما با هدفگیری پایگاههای آمریکا در منطقه، عملا زنجیرهٔ تأمین قطع میشود و هیچ پشتیبانی هوایی یا دریایی ممکن نیست، اصولا ورود به جزیرهای که نتواند پشتیبانی شود، پیروزی نیست؛ نیروی پیادهشده نه فاتح، بلکه گروگانی منزوی در باتلاق خواهد بود.
۴- تاریخ؛ آینهٔ شکستِ مهاجمان
تاریخ نشان داده است که عملیاتهای آبیـخاکی بهای سنگینی دارند. آمریکا در ایوو جیما ۷ هزار کشته و ۱۹ هزار زخمی داد و در اوکیناوا ۱۲ هزار کشته را در ۸۲ روز نبرد متحمل شد؛ آن هم بدون مواجهه با موشکهای نقطهزن، پهپادها و دفاع موزائیکی که جمهوی اسلامی ایران امروز در اختیار دارد؛
جمعبندی
با نگاهی به سه مانعِ اصلی (انسداد تنگه، دفاع موزائیکی و قطعِ پشتیبانی) و شواهدِ تاریخی، این نتیجه بهروشنی قابلِ استنباط است که هرگونه تلاش برای تصرفِ جزایر ایران، نه یک عملیاتِ پیروزمندانه، که یک شکستِ راهبردیِ پرهزینه برای آمریکا رقم خواهد زد.