هند این روزها شاهد یکی از بزرگترین چالشهای اجتماعی دوران نخستوزیری نارندرا مودی است. دهها هزار جوان هندی به مدت پنج روز در سراسر کشور به خیابانها آمدند و جنبشی را شکل دادند که نشان میدهد نسل جوان هندی دیگر حاضر به پذیرش وضع موجود نیست. آنچه این جنبش را به پدیدهای بینظیر تبدیل کرده، نه فقط خیزشهای خیابانی، که ظهور یک جنبش مجازی قدرتمند با بیش از ۲۵ میلیون دنبالکننده در اینستاگرام است؛ جنبشی که نام خود را با کنایهای تلخ از حزب حاکم BJP الهام گرفته و به «حزب مردمی سوسک» معروف شده است.
ریشه این نارضایتی به آزمون ورودی دانشکدههای پزشکی در ماه مه بازمیگردد؛ آزمونی که با لو رفتن سوالات، بیش از دو میلیون دانشجو را با شوکی بزرگ مواجه کرد. آنها پس از سالها تلاش و صرف هزینههای هنگفت، مجبور به شرکت مجدد در آزمون شدند و دستکم ۱۲ نفر از آنها بر اثر فشار روانی دست به خودکشی زدند. تحقیقات نشان داد افرادی که به روند برگزاری آزمون دسترسی داشتند، مسئول این لو رفتن بودهاند؛ موضوعی که خشم عمومی را به اوج رساند و وزیر آموزش را مجبور به استعفا کرد. اما این تنها نوک کوه یخ است.
نسل زد هند که با ۳۷۰ میلیون نفر بزرگترین جمعیت این نسل را در جهان تشکیل میدهد، با واقعیت تلخی روبروست. بیش از چهار نفر از هر پنج فرد بیکار در این کشور زیر ۳۰ سال سن دارند و بیکاری در میان فارغالتحصیلان دانشگاهی، نه برابر بیشتر از کسانی است که سواد خواندن و نوشتن ندارند. شرکتهای بزرگ فناوری اطلاعات هند در حال اخراج مهندسان و پنج شرکت بزرگ این حوزه در ۹ ماهه نخست سال مالی اخیر، در مجموع تنها ۱۷ نیروی جدید استخدام کردهاند.
مودی که بیش از یک دهه وعده ایجاد سالانه ۲۰ میلیون شغل، ساخت ۱۰۰ شهر جدید و ریشهکنی فساد را داده بود، اکنون با نسلی مواجه است که وعدههایش را محققنشده میبیند. جوانانی که برای تأمین هزینههای زندگی و ازدواج با مشکل مواجه اند، دیگر حاضر به پذیرش سیاستهای ناکارآمد دولت مودی نیستند. این جنبش نشان میدهد که نسل جدید هند، برخلاف نسلهای پیشین، مسئولیتپذیری سیاسی را به عنوان یک حق جدی مطالبه میکند و در این مسیر، از هیچ تلاشی برای تغییر وضعیت خود فروگذار نخواهد کرد.