در آستانه انتخابات مجلس پنجم حزب «کارگزاران سازندگی» متولد شد. ۳۰ دی ماه ۱۳۷۴ بود که جمعی با عنوان «خدمتگزاران سازندگی» نامهای خطاب به مجلس منتشر کردند که پای آن را ۱۰ وزیر و چهار معاون رئیسجمهور و ۲ مدیر ارشد دولت امضا کرده بودند.
این افراد عبارت بودند از: کرباسچی (شهردار تهران)، نوربخش (رئیس کل بانک مرکزی)، مهاجرانی (معاون حقوقی رئیسجمهور)، هاشمی (معاون رئیسجمهور)، هاشمیطبا (معاون تربیت بدنی رئیسجمهور)، نجفی (وزیر آموزش و پرورش)، نعمتزاده (وزیرصنایع)، فروزش (وزیرجهاد)، شافعی (وزیرتعاون)، امراللهی (معاون انرژی اتمی رئیسجمهور)، زنگنه (وزیر نیرو)، غرضی (وزیر نفت)، ترکان (وزیر راه)، کلانتری (وزیرکشاورزی)، محمدخان (وزیر اقتصاد) و شوشتری (وزیر دادگستری).
رهبری معتقد بودند: «دولت نباید به جایی تبدیل شود که احزاب میخواهند دیدگاهها و گرایشهای خودشان را در آنجا رسمی و پرچمش را بلند کنند. این درست نیست؛ نتیجهاش این خواهد شد که از کار میمانید و آن وظیفهای که بر عهده شماست، به بار نخواهد نشست.» حضرت آقا رسماً اعلام کردند: «به نظر من آقایان وزرا هم نباید وقت خود را در کارهای حزبی صرف کنند؛ لذا تقاضا کردند که وزرا در این حزب حضور نداشته باشند.»
با نظر صریح رهبر شهید مبنی بر حضور نداشتن وزرا در این گروه سیاسی، ۱۰ وزیر حاضر در مجموعه از حضور رسمی کنارهگیری کردند و ۶ نفر باقی ماندهـ که بعدها نیز به گروه ۶ نفره شهرت یافتندـ به طور رسمی هدایت این جمع را برعهده گرفتند. این مسئله طی دومین بیانیه گروه اعلام شد.
سالها بعد در دیدار رئیسجمهور و اعضای هیئت دولت در پنجم شهریور ۱۳۸۰ رهبری ماجرا را اینگونه نقل کردند: ««زمان آقای هاشمی وقتی حزب آقایان کارگزاران درست شد، یکی از اشکالات اساسیای که من به کار آنها گرفتم و به آنها گفتم، این بود که برای حزب باید وقت صرف کنیدـ دور هم بنشینید و حرف بزنید، تبادل نظر کنید، بلی و خیر بگویید، بحثهای سیاسی و روشنفکری کنیدـ که ولو در کار شما هیچ اثری هم نگذارد، باید بدانید که این مقدار همّت و وقت، متعلّق به دولت است.»