در عمرمان یک سفره ویژه پهن میشود نعمتها و توفیقات ویژه نصیب ما میشود. هیچکس نمیتواند بگوید من مستحق هستم، من طلبکارم، من لیاقتش را دارم ما چه لیاقتی داریم؟
پیامبر خدا (ص) میفرمایند: «إِنَّ لِرَبِّكُمْ فِي أَيَّامِ دَهْرِكُمْ نَفَحَاتٍ أَلَا فَتَعَرَّضُوا لَهَا» (بحارالأنوار/ ج68/ ص209) فرصتهایی که برای شما در طول عمرتان پیش میآید از این فرصتهای الهی بهره بگیرید. یکی از اساتید فرموده بودند: قبل از انقلاب نگاهم به روزنامهای افتاد که با تیتر درشتی نوشته بودند کسی که با پارو پول جمع میکند. این نکته و این تیتر روزنامه من را جلب کرد. روزنامه را خواندم دیدم مسابقهای گذاشته بودند و جایزه برنده آن مسابقه این بود که در خزانه مملکت را باز میکنیم و 30 ثانیه به این آقا اجازه میدهیم که هر چقدر میتواند از این خزانه پول و سکه بردارد. بستگی به تلاش خودش دارد. در این فرصت کم تا بیاید شروع کند ثانیهها تمام میشود مرد برنده میآید با پارو پول جمع میکند. این مثال خوبی است برای این که هیچ کجا جای کربلا را نمیگیرد. همه عالم فدای پیامبرند ولی خود پیامبر (ص) میفرمایند: «حسين منّي وأنا من حسين» حسین از من است و من از حسین هستم. علامت قبولی در زیارت امام حسین (ع) در روایت این هست که میفرماید: بعد از زیارت اگر زندگی شما فرق کرد، اگر فرقی در وجودت حس کردی و مهربانتر شدی، رنگ خدایی گرفتی و اخلاقت عوض شد این علامت قبولی است.
شخصی به امام صادق (ع) عرض کرد که خدای متعال به من توفیق داد وارد خانه کعبه شدم چون پیش بینی نمیکردم وارد خانه کعبه بشوم نمیدانستم اعمال داخل خانه کعبه چیست؟ به ذهنم رسید بهجای همه اعمال بر محمد و آل محمد صلوات فرستادم. به امام صادق (ع) عرض کرد، آیا ثوابی بردم، بهرهای بردم، فضیلتی در نامه اعمالم نوشته شده است؟ امام صادق (ع) این جمله را فرمودند:« شما از خانه کعبه بیرون آمدی در حالیکه ثواب تو از همه حاجیهای خانه خدا بیشتر بود.»