اگر روند وقایع را از آغاز جنگ تاکنون به صورت یک زنجیره پیوسته بررسی کنیم، درمییابیم که در هر مرحله این ایران بوده که صاحب ابتکار بوده و آمریکا در مقام واکنشدهنده و منفعل ظاهر شده است. برای اثبات این ادعا، کافیست یادداشت پیشرو را بخوانید.
نخست باید به این نکته توجه کرد که حتی خود جنگ نیز در خلأ شکل نگرفت. در واقع آغاز جنگ در ساحت کلی آن، واکنشی بود به پیشرفتهای ایران اسلامی در حوزههای مختلف و افول هژمونی آمریکا در چهار دهه اخیر. به بیان دیگر، آمریکا زمانی به گزینه نظامی روی آورد که احساس کرد روندهای جهانی و منطقهای به زیان منافعش در حال تغییر است .آمریکا در دفاع مقدس سوم، نه تنها در ساحت کلی آن، بلکه در سلسله تحولات درونی آن نیز، مرتباً در مقام واکنش و انفعال بوده است. در همان ۴۰ روز نخست، آمریکا نتوانست به اهداف خود برسد و همین شکست باعث شد به سمت مذاکره حرکت کند و استراتژی خود را از جنگ نظامی به محاصره دریایی تغییر دهد.
اینجا نیز ایران با بستن تنگه هرمز، محاصره را با محاصرهای بزرگتر پاسخ داد و بالا رفتن قیمت نفت و فشار جهانی، آمریکا را پای میز تفاهمنامه کشاند و مجدداً او را در مقام واکنش، منفعل نمود. پس از آن، آمریکا تلاش کرد با ایجاد یک کریدور ساختگی در جنوب تنگه هرمز، از اراده ایران و ترتیبات تعیینشده از سوی نیروهای مسلح کشورمان فرار کند، اما ایران ذیل مفاد تفاهمنامه و اصل عبور بیضرر در آبراهها، وفق قوانین بینالمللی، کریدور آمریکایی را عملاً غیرقابل استفاده ساخت. آمریکا در واکنش به این اقدام، به بعضی از زیرساخت های نظامی و غیر نظامی حمله کرد، اما ایران تمام عقبه منطقهای آنها را هدف گرفت و همزمان در ۲۱ تیر، تنگه هرمز را کاملاً بست و هر گونه ترددی را ممنوع اعلام نمود تا مجدداً واشنگتن در مقام انفعال قرار گیرد.
در ادامه، آمریکا جنگ را از سر گرفت، اما ایران تمام پایگاههای منطقهای آنها را ویران کرد و آمریکاییها که امنیت خود را در منطقه از دست داده بودند، به پایگاههای دورتر در عربستان، رژیم صهیونی و حتی بلغارستان عقبنشینی کردند. جبهه مقاومت و ملتهای مظلوم منطقه در مقابل آمریکا ایستادند و جبهه جدیدی را در تنگه بابالمندب گشودند و مسیر جایگزین صادرات نفت از تنگه را تحت تأثیر قرار دادند. در همین روزهای اخیر، ایران در یک حمله پیشدستانه به پایگاه آمریکایی در اردن، بار دیگر برتری خود را به رخ کشید و نشان داد که ابتکار عمل در قرارگاه خاتمالانبیاء است نه در سنتکام.
مرور این روند نشان میدهد که در تمامی مراحل از جنگ ۴۰ روزه و محاصره تا تفاهمنامه، کریدور جعلی، بستن کامل تنگه، بابالمندب و پیوند هرمز و لبنان، ابتکار عمل با ایران بوده و آمریکا همواره در جایگاه انفعالی قرار داشته است. نیروهای مسلح کشورمان پنج ماه است که بزرگترین ارتشهای جهان را به عقبنشینی واداشتهاند و این حقیقتی است که هیچ روایتگری نمیتواند آن را نادیده بگیرد.