یکی از مسائلی که در دعواعای سیاسی این روزها و بلوف های گاه و بیگاه ترامپ گم شد، رشادت خلبان های ارتش بود. این که یک خلبان با یک هواپیمای دهه ۷۰ میلادی به قلب دشمن تا بن دندان مسلح می زند و می گوید «هیچ تصوری دال بر برگشت خودمون نداشتیم. ما گفتیم میریم که کار انجام بشه؛ یا خودمون برمیگردیم یا برنمیگردیم، ولی کار باید انجام بشه.» آن چه خلبان f5 ایرانی در قاب جادویی تلویزیون درباره حمله به کمپ بوهرینگ کویت می گوید را فقط می توان در اسطوره ای به نام آرش جستجو کرد.
اسطوره ها برای آن ساخته نشده اند که در قفسه های تاریخ خاک بخورند؛ آنها نقشه راه هایی زنده اند برای نسل هایی که هر از گاهی به یک یادآوری حماسی نیاز دارند. آرش نماد همان لحظه ی سرنوشت سازی است که هر ایرانی در عمر خود با آن روبرو میشود؛ لحظه ای که باید بایستی و بگویی «تا کجا». هرکسی در هر گوشهای از این سرزمین، درست مثل آرش، این ظرفیت را دارد که جانِ خویش را در کف دست بگذارد و با تمام وجودش، مرزهای عزت، غیرت و هویت ایرانی را مشخص کند.
شاید هیچ عقل چرتکه انداز و کوته بینی نتواند تحلیل کند که چگونه می توان با یک اف 5 به جنگ با اولین و بزرگترین ارتش دنیا رفت. ارتشی که به اندازه شش قدرت بعد از خودش، تجهیزات و عِدِّه و عُدِّه دارد. آرش در تاریخ امروز ما ، شهید سرتیپ خلبان مجید باقری است که به جنگ با پایگاه العدید قطر می رود. آرشِ امروز همان ۳ خلبانی است که جان در کف دست می گذارند و به جنگ کوره های آتش آمریکایی می روند و هنوز نامشان و آثارشان جاوید است . بی خود در صفحات تاریخ نگردیم؛ آرش همان ۱۰۴ شهید و ۲۰ جاویدالاثر ناوچه دناست که فرسنگ ها دورتر از جغرافیای ایران، جانشان را فدای ایران می کنند.
آرش همین امیر موسوی، سردار باقری و سلامی و پاکپور و حاجی زاده است. نباید گذاشت که بزرگی این آرش ها در طول و عرض تاریخ گم شود. حقیقتاً آن چه انسان را به ترس و واهمه می اندازد این است که ۱۰ سال دیگر از امیر موسوی ها و سردار سلامی ها فقط یک تابلو در فلان بزرگراه و فلان خیابان بماند. همانگونه که نسل امروز ما از شهید همت و زین الدین و بابایی، بزرگراه هایی در شرق تهران به یاد دارد. رسالت امروز همه ما از آموزش و پرورش تا رسانه و منبر و دانشگاه، شناختن و شناساندن این هاست.