خداوند متعال در قرآن کریم، رستگاری و سعادت حقیقی را در گرو راهی روشن و استوار قرار داده است. راهی که آغازش ایمان و ادامهاش عمل صالح است. ایندو، چنان بههم پیوسته و در هم تنیدهاند که قرآن آن دو را همواره در کنار یکدیگر ذکر میکند تا نشان دهد نه ایمان بدون عمل و نه عمل بدون ایمان، بهتنهایی انسان را به مقصد نهایی ـ که همانا رضایت خداوند و بهشت جاویدان است ـ نمیرساند. قدم نهادن در این راه و حرکت بهسوی این سرمنزل، خود به شناخت دقیقتر مسیر نیاز دارد. قرآن برای این سفر روحانی و عملی، شاخصههایی را مشخص کرده است که کلیدهای ورود به وادی سعادت به شمار میآیند. خداوند این اصول را در آیه۶۲ سوره بقره به زیبایی تبیین کرده و فرموده است: «کسانی که به خداوند، روز قیامت و آخرت ایمان بیاورند و کارهای شایسته انجام دهند، نه ترسی بر آنهاست و نه اندوهگین خواهند شد.» این سه اصل، یعنی ایمان به خدا، باور به معاد و روز جزا و انجام عمل صالح، رکن اساسی برنامه «سعادت» در قرآن است. ایمان به خداوند بهمعنای باور به خالق یکتایی است که جهان را با نظم و حکمت آفریده و انسان را برای هدفی والا بهوجود آورده است. باور به روز قیامت نیز انسان را از غفلت و سرگرمی صرف به امور مادی بیرون آورده و به او یادآوری میکند که هر عملی، پاداش یا کیفری متناسب دارد و آخرت، سرای حقیقی و جاویدان حیات است که ارزش تلاش را دارد. این باور، انگیزهای بزرگ برای پرهیز از گناه و روی آوردن به نیکیهاست، چرا که انسان میداند در محضر خدایی حکیم و دادگر قرار دارد.
با اینحال، عمل صالح به منزله عنصر عملیاتی این سفر، تنها به انجام عبادات فردی خلاصه نمیشود. قرآن کریم مصادیق وسیعی برای آن برمیشمارد؛ از اقامه نماز با خشوع و حضور قلب و پرداخت زکات برای پاکسازی مال و کمک به دیگران، تا وفای به عهد و پیمان، حفظ زبان از بیهودگی و سخنان ناشایست و نیز عفت و پاکدامنی. اگر این اعمال با نیت خالصانه برای خدا انجام شود، ثمرات آن نه تنها در آخرت، که در همین دنیا نیز نصیب انسان میشود و زندگی پاکیزه و سعادتمندی را برای او به ارمغان میآورد.