رهبر شهید انقلاب هیچگاه به افغانستان نگاه صرفاً سیاسی یا ابزاری نداشتند؛ ایشان با شناختی عمیق از تاریخ، فرهنگ و زبان فارسی، همواره از مردم و مهاجران افغانستان حمایت کردند و همین نگاه انسانی و همدلانه، محبوبیت گستردهای برای ایشان در میان مردم افغانستان ایجاد کرد.
حقیقتش را بخواهید، نگاه رهبر شهید انقلاب به ادبیات نیز، نگاهی جامع و عمیق بود؛ نگاهی که نشان میداد ایشان تاریخ شعر فارسی، سبکهای مختلف و ویژگیهای زیباییشناسانه آن را بهخوبی میشناختند. به همین دلیل هم با شعر کاملاً حرفهای برخورد میکردند. ایشان معتقد بودند شعر میتواند در فرهنگسازی، هویتبخشی و هدایت جامعه نقشآفرین باشد.
آشنایی ایشان با افغانستان به سالهای پیش از پیروزی انقلاب اسلامی بازمیگشت. در آن زمان در حوزه علمیه مشهد تدریس میکردند و حوزه مشهد نیز ارتباط گستردهای با طلاب افغانستانی داشت. بسیاری از طلاب مستعد افغانستان از شاگردان ایشان بودند و همین ارتباط نزدیک باعث شده بود شناخت دقیقی از مردم، تاریخ، فرهنگ و شرایط افغانستان داشته باشند.
از همان سالهایی که افغانستان درگیر جهاد و مبارزه بود، ایشان از مردم این کشور حمایت میکردند. این حمایتها در خاطرات بسیاری از مبارزان افغانستانی ثبت شده است.
سیدابوطالب مظفری
شاعر افغانستانی