بررسی وضعیت نظامیگری اسرائیل در خاورمیانه
مقدمه:
در میان تمامی کشورهای جهان، اسرائیل تنها دولتی است که نظامیگری در آن بر تمام امور کشور غالب بوده و عمده شخصیتهای مطرح اسرائیل دارای سوابق نظامیاند. همچنین تنها کشوری که سالانه ۵/۱۲ درصد از کل بودجه کشور را صرف طراحی و تولید تسلیحات نظامی کرده و علاوه بر آن از کمکهای چند صد میلیون دلاری آمریکا نیز در جهت ارتقای توان نظامی خود بهرهمند میشود، لذا گزارش حاضر به بررسی تطبیقی وضعیت نظامیگری اسرائیل در خاورمیانه میپردازد.
الف) گسترش تسلیحات نظامی در اسرائیل
در میان کشورهای خاورمیانه، اسرائیل رتبه نخست را در طراحی و تولید تسلیحات کشتار جمعی داشته و تنها کشوری است که بودجه نظامی آن، به انضمام کمکهایی که از آمریکا دریافت میکند تقریباً معادل یکسوم بودجه کل کشور است. البته حمایتهای آمریکا در جهت گسترش تسلیحات نظامی اسرائیل نیز از اهمیت ویژهای برخوردار است. آمارها نشاندهنده میزان حمایتهای این کشور از صنایع نظامی اسرائیل در مقایسه با کمکهای آمریکا به اسرائیل در زمینه مسائل اقتصادی ـ تجاری است که نشاندهنده صعود نرخ کمکهای مالی برای تقویت امور نظامی اسرائیل و کاهش کمکهای تجاری ـ اقتصادی آمریکا به این دولت است:
ب) تاریخچه تولیدات نظامی اسرائیل
حرکت اسرائیل به سوی تولید تجهیزات دفاعی و تهاجمی را میتوان در 6 دوره زمانی زیر طبقهبندی کرد:
1) دهه 50
در این دهه، رژیم صهیونیستی درصدد گسترش صنایع نظامی ـ تسلیحاتی خود برآمد و با بعضی از کشورها نظیر فرانسه وارد مذاکره شد. اسرائیل در سال 1953 به تأسیس مؤسسه "صنعت هواپیماسازی اسرائیل" پرداخت و تولید موشکهای "شاویت" را آغاز کرد. در سال 1954 نیز به گسترش امور تسلیحاتی خود در زمینه "موشکهای هدایتشونده" پرداخت و مذاکراتش با دولت فرانسه نیز برای همکاری در تولید تسلیحات نظامی، به ثمر نشست. در سال 1958، مؤسسه تحقیقات نظامی و گسترش تسلیحات اسرائیل (رافائل)، موشکی موسوم به "لوز" (Luz) را آزمایش کرد که این موشک قابلیت پرتاب زمینی (زمین به زمین)، زمین به هوا و دریا به دریا را داشت و برد زمینی این موشک حدود 37 کیلومتر بود.
2) دهه 60
در این دهه، اولین سری موشکهای "جریکو یک" که اسرائیل با همکاری فرانسه تولید کرده بود، آزمایش شد. این موشک تا سال 1968، 16 مرتبه آزمایش و ایرادات آن تاحدود زیادی برطرف شد. در سال 1967، رژیم صهیونیستی به تولید هواپیماهای جنگی روی آورد و سفارش ساخت هواپیمای جنگی با نام آریه (Arie)، به موسسه "IAI" داده شد. هواپیمای مذکور در سال 1974 به طور کامل به مرحله بهرهبرداری رسید. پس از جنگ 1967، لزوم ساخت یکسری تانک نفربر برای جنگهای زمینی احساس شد. این تانک نفربر در جنگ یومکیپور در سال 1973 مورد استفاده قرار گرفت.
3) دهه 70
اسرائیل در اوایل دهه 70، به تولید تانکهای M51 پرداخت که این نوع تانک از روی یک مدل آمریکایی موسوم به AMX-13 طراحی شده و به سرعت جایگزین تانکهای HVMS شد. در این دهه، ساخت تانکهای M60 و M61 آغاز شد. در سال 1971، تولید موشکهای "جریکو یک" اسرائیل به 6 فروند در ماه افزایش یافت.
پس از جنگ یوم کیپور در سال 1973 نیز اسرائیل به سوی ارتقای هواپیماهای جنگی گام برداشت.
4) دهه 80
در دهه 80 رژیم صهیونیستی عمده فعالیتهای خود را بر ارتقای موشک "جریکو – 2" متمرکز کرد و به طراحی و ساخت موشکهای هوا به زمین "پیتون" پرداخت که در جنگ 1982 لبنان از آن استفاده کرد. در این دهه اسرائیل مدلهای پیشرفتهتر "پیتون" اعم از پیتون 3 و 4 را نیز تولید کرد.
5) دهه 90
عمدهترین تسلیحات تولیدی اسرائیل در دهه 90، موشکهای کمبرد زمین به زمین، موسوم به "اسپیک ـ ار" بود. از دیگر تحولات این دوره، ارتقای ساختمان تانک M61 و تبدیل به تانکی موسوم به "گرادلار" بود. از این تانک در مواقع لزوم، میتوان به عنوان سکوی پرتاب موشکهای لاروگراد استفاده کرد.
6) سال 2000 به بعد
از آغاز قرن 21، اسرائیل دور جدیدی از پیشرفته کردن تسلیحات نظامی خود را آغاز کرد که از آن جمله میتوان به تلاش برای تقویت موشک جریکو ـ 2 و ساخت جریکو ـ 3 و نیز ساخت تانک مونستر اشاره کرد. رژیم صهیونیستی به بهانه مقابله با موشک شهاب 3، ساخت موشکهای جریکو را آغاز کرد.
موشک جریکو ـ 3، آخرین موشک از این خانواه است که حدود 4 هزار کیلومتر برد داشته و در حال حاضر در مرحله تولید است.
ج) مطالعه تطبیقی صنایع نظامی اسرائیل و سایر کشورهای خاورمیانه
اسرائیل در میان کشورهای منطقه، ظاهراً رتبه سوم و در برخی مواقع رتبه دوم واردات تسیلحات را از آن خود کرده که با توجه به کمکهای آمریکا و حجم سنگین تولید تسلیحات در داخل اراضی اشغالی، داشتههای تسلیحاتی این رژیم، بیش از چیزی است که در آمار اخیر آمده است.
بر اساس آمار سال 1999 – 1998، بسیاری از ابزارهای مدرن جنگی، منحصراً در اختیار رژیم صهیونیستی بوده و سایر کشورها از داشتن آنها محرومند که از آن جمله میتوان به جنگندههای 2000 - f4 ، F16C/D-F15AB اشاره کرد. در برخی موارد، داشتههای نظامی رژیم صهیونیستی از مجموع داشتههای تمام کشورهای عربی بیشتر است. به عنوان مثال 75 فروند جنگندهF16A/B در اختیار اسرائیل و تنها 25 فروند از آن در اختیار تمام کشورهای عربی است. آخرین آمار بیانگر آن است که تعداد 42 فروند از هلیکوپترهای پیشرفته شکاری از نوع AH-64A در اختیار اسرائیل قرار داشته، در حالی که تنها 36 فروند از هلیکوپترهای مذکور در اختیار کلیه کشورهای عربی و خاورمیانه است. در میان کشورهای آسیایی و اتحادیه عرب، تنها 6 کشور از فنآوری و تولید موشک بالستیک برخوردارند.
بر اساس اظهارات منابع غربی در سال 2005، اسرائیل در تولید موشک بالستیک، رتبه چهارم را پس از کشورهای روسیه، آمریکا و چین در اختیار دارد که البته کره شمالی هم در همین جایگاه (چهارم) قرار دارد. در مورد تسلیحات هستهای و شیمیایی نیز، اسرائیل در خاورمیانه در رتبه نخست قرار دارد. بنابر اظهارات منابع مذکور، پس از رژیم صهیونیستی که به صورت قطعی دارای تسلیحات کشتارجمعی شیمیایی و هستهای است، نمیتوان در آسیا کشوری را یافت که به طور یقین دارای چنین تکنولوژیهایی باشد.
جمعبندی:
با مشاهده مطالب مذکور به سادگی میتوان به ماهیت میلیتاریستی حاکم بر رژیم صهیونیستی پی برد. کشوری که از نظر وسعت، رتبه آخر را در خاورمیانه داراست، اما به لحاظ نظامی (اعم از تولید، صادرات و واردات و داشتههای تسلیحاتی) در رتبههای نخست قرار داشته و گاهی ذخیره تسلیحاتی آن از مجموع ذخایر سایر کشورهای منطقه خاورمیانه هم بیشتر است. این رژیم سابقه تدارک چند جنگ خونین را نیز در کارنامه نظامی خود دارد که همواره از آنها با افتخار یاد میکند و جالب اینکه با چنین اقدامات غیرانسانی، خود را دموکراتترین رژیم در خاورمیانه دانسته و معتقد است که قوانین حقوق بشر را به صورت کامل اجرا میکند.
نظرات بینندگان
پربیننده ترین
ارسال خبرنامه
برای عضویت در خبرنامه سایت ایمیل خود را وارد نمایید.
