کمدی

زمانی که تمام هویت یک زن در یک فیلم کمدی، محدود به پوشش چشمگیر، ادا و اطوار، یا پرخاشگری‌های بی‌منطق او می‌شود، سینما وظیفه تربیتی و فرهنگی خود را کنار گذاشته و به بازتولید کلیشه‌های مخرب جنسیتی تن می‌دهد.

چهل و سومین جشنواره فیلم فجر با ارائه مجموعه‌ای از آثار متنوع، بخشی از سیر تحولات در سینمای ایران است. جشنواره‌ای که می‌تواند نموداری کلی از اندوخته سینمای ایران در یک سال آینده را شفاف کند. همچنانکه معمولا جشنواره فجر عرضه کننده چکیده و برگزیده‌ای از تولیدات سینما در یک سال و ذخیره اکران سالِ پیشِ رو بوده است. جشنواره‌ فیلم فجر که به‌عنوان ویترین سینمای کشور شناخته می‌شود، امسال نیز آثاری از جریان‌ها و دیدگاه‌های مختلف اجتماعی، تاریخی، و دفاع مقدسی را به نمایش گذاشت. این جشنواره همچون همیشه فضایی برای رقابت بین نسل‌های مختلف فیلمسازان و جریان‌های سینمایی فراهم کرد که به تحلیل و تفسیر آن در زمینه‌های گوناگون نیازمند توجه ویژه‌ای است.

خیلی هایمان سر و کارمان به ادارات افتاده، اداراتی که شعارشان تکریم ارباب رجوع است اما عملا با پیچیدگی ها و بروکراسی های داخلی و دست و پاگیری که دارند کاری از دستشان بر نمی آید

این روزها دو فیلم کمدی «خوب بد جلف» و «گشت2» در سینمای ایران با اقبال مردم و فروشی خوب در گیشه روبه‌رو شده‌اند، اما نکته قابل تامل درباره این آثار این است که هیچ‌کدام از «کمدین» بهره نبرده‌اند.

فقدان قهرمان هم یکی از ضعف های اساسی سینمای ماست. این درحالی است که قهرمان پردازی موجب افزایش جذابیت آثار و گرایش مردم به فیلم ها می شود. در مجموع «خوب، بد، جلف» برای دو ساعت سرگرم شدن، با چاشنی لذت و خنده، کاربرد دارد. اما تماشاگر پس از تمام شدن فیلم و خروج از سینما همه چیز را فراموش می کند و هیچ خاطره ای از این فیلم و شخصیت ها با وی باقی نمی ماند