جشنواره کن

واقعیت این است که اگر مسیر جشنواره کن و دیگر رویدادهای مشابه همچنان با معیارهای سیاسی و جهت‌دار ادامه یابد، آن‌چه از سینمای ایران به جهان معرفی می‌شود، تصویری تحریف‌شده، تقلیل‌یافته و غیرواقعی خواهد بود. این روند نه‌تنها به اعتبار سینمای ملی لطمه می‌زند، بلکه باعث می‌شود فیلم‌سازان ایرانی برای دیده شدن، به جای تکیه بر هنر و روایت‌پردازی، به سوی شعارزدگی و نمایش‌های کلیشه‌ای سوق پیدا کنند.

جشنواره کن و امثال آن، سال‌هاست که به فیلم‌هایی پاداش می‌دهند که تصویری تیره و اغراق‌شده از ایران ارائه می‌کنند. این روند، ذهنیت جهانی را از ایران به نسخه‌ای تحریف‌شده و بحران‌زده تقلیل داده و فیلم‌سازانی چون سعید روستایی، خواسته یا ناخواسته، در این بازی گرفتار شده‌اند. مصاحبه جنجالی روستایی در مجله «ورایتی» که در آن صراحتاً از عدم تمایل به نمایش حجاب سخن می‌گوید و اظهار می‌کند: «حجاب برای من انتخابی نبوده، بلکه بخشی از زندگی روزمره ما در ایران است. این قانون تحمیلی بر زنان است» گرفتاری او در نسخه‌های غربی را نشان می‌دهد.

با بسته‌شدن پرونده هفتاد و هشتمین دوره جشنواره کن و اهدای نخل طلا به جعفر پناهی برای فیلم «یک تصادف ساده»، رئیس هیئت داوران این فستیوال اعلام کرد که ما بیش از فیلم، از جهان اطراف فیلم‌ساز تأثیر گرفته‌ایم.

لاش‌های گسترده‌ای در رسانه‌های حاضر در کن صورت پذیرفت تا بتوانند به این تلویزیونی و ضعیف، نخل طلای جشنواره را اعطا کنند. اغلب منتقدانی هم که به فیلم امتیازی بالایی داده بودند به صورت کاملا مشهود و با دلایل سینمایی از فیلم دفاع نکردند.

حضور «برادران لیلا» در جشنواره‌های کن و مونیخ، حواشی بسیاری داشت؛ از نحوه پوشش بازیگران گرفته تا رفتارهای ناهنجار و برخی اظهارنظرهای خاص سیاسی[...]

ادعای جدایی هنر از سیاست، دروغ مشهوری است که سالیان متمادی متولیان برگزاری جشنواره‌هایی، چون اسکار، کن و... آن را تکرار کرده‌اند و بارها و بارها دروغ بودن آن برای افکار عمومی آشکار شده است[...]