دموکراسی - صفحه 8

مقدمه: کودتاي ناکام در ترکيه را تقريبا تمامي احزاب ترکيه، چه مخالفان اردوغان چه موافقانش، محکوم کردند اما اتفاقاتي که بعد از آن افتاد، براي هيچ‌کس قابل قبول نبوده است. سرکوب شديدي که به بهانه ارتباط با کودتا در حق مردم ترکيه شد، بسياري را خشمگين کرده و فعالان مدني و احزاب سياسي را به سمت مبارزه با وضعيت موجود سوق داده است. يک سال پس از کودتاي نافرجام در ترکيه، دولت تحت رهبري رجب طيب‌اردوغان، 169 هزار و 113 نفر دستگير کرده است که در ميان بازداشت‌شدگان ١٦٩ ژنرال، هفت هزار و 98 سرهنگ، افسر و ساير درجه‌هاي نظامي، هشت هزار و 155 افسر پليس، ٢٤ استاندار، ٧٣ معاون فرماندار، ١١٦ بخشدار و نيز تعداد کثيري از افراد سرشناس در صنوف علمي، آموزشي، دانشگاهي و ارگان‌هاي مختلف دولت ديده مي‌شود. همچنين ۱۵۹ روزنامه‌نگار پس از بازداشت به زندان محکوم شدند و ۲۱۶ روزنامه‌نگار در بازداشت به سر مي‌برند. همچنين دو هزار و 308 روزنامه‌نگار از کار اخراج شده‌اند. ۳۱ کانال تلويزيوني، پنج خبرگزاري، ۶۲ روزنامه، ۱۹ مجله، ۳۴ کانال راديويي و ۲۹ مؤسسه انتشاراتي نيز توسط دولت ترکيه بسته شده‌اند. غضب دولت ترکيه، دامن هنرمندان اين کشور را هم گرفته است، به‌طوري‌که پس از کودتاي نافرجام، ۶ بازيگر و کارگردان از کار هنري تعليق و ۱۷ بازيگر و يک نوازنده ممنوع‌ از کار شدند. همچنين 11 نماينده مجلس از حزب دموکراتيک خلق‌ها، يک نماينده مجلس از حزب جمهوري‌خواه خلق و ۷۴ شهردار توسط دولت ترکيه بازداشت و روانه زندان شدند. ۱۱۰ رسانه تعطيل و کارت خبرنگاري ۷۱۵ روزنامه‌نگار نيز باطل شده است. بر‌اساس گزارش سازمان‌هاي حقوق بشري، ترکيه تبديل به زندان روزنامه‌نگاران و سياستمداران شده است. بر‌اساس آمارهاي رسمي، ترکيه رکورددار روزنامه‌نگار زنداني در جهان است. همه اينها درحالي است که وضعيت اقتصادي ترکيه چندان حال و روز خوبي ندارد و پس از کودتاي نافرجام بدتر هم شده است. در اين رابطه مجله اشپيگل با مهمت سيمسک، معاون نخست‌وزير ترکيه به گفت‌وگو نشسته است که در ادامه مي‌خوانيد:

«رهبر دموکراسی‌خواهان» و «برنده جایزه صلح نوبل در سال 1991» عناوینی است که برای «آنگ‌سان‌سوچی» رئیس دولت میانمار به کار برده می‌شود؛ کسی که سال‌هاست در برابر کشتار بزرگ مسلمانان میانمار سکوت محض اختیار کرده بود و حالا نیز دولت او در بیانیه‌ای مسلمانان مظلوم این کشور را به تروریست بودن متهم کرده است[...]

در قرن 21 با حذف فاصله زمانی و مکانی در برقراری ارتباطات بار دیگر می توان شاهد دموکراسی مستقیم در جوامع بود. جریانات سیاسی می توانند ضمن سازماندهی مردم در جریان مطبوع خود، خواسته های آنها را تجمیع و نمایندگی کنند و با برگزاری انتخابات های متعدد درون جریانی و درون حزبی هم نخبگان کارآمد را کشف کنند و هم سازو کار رسیدن به وحدت را در جامعه نهادینه کنند.