اسراف

اسراف در اندیشه اسلامی صرفاً یک معضل اقتصادی نیست. قرآن کریم به‌صراحت هشدار می‌دهد: «و لاتسرفوا انّه لا یحبّ المسرفین»، «کلوا و اشربوا و لاتسرفوا»؛ بخورید و بیاشامید، اما زیاده‌روی نکنید که خداوند اسراف‌کنندگان را دوست نمی‌دارد.

آیا اسراف در ایران زیاد است و ما مردمی اسرافکار هستیم؟ پاسخ به این پرسش با یک بله یا خیر ممکن نیست و باید در حد خود تبیین شود تا گمان نشود که گرانی‌ها و کمبود‌ها با اسراف در تناقض است.

مشکل اصلی خودِ تحریم نیست، بلکه نحوه مواجهه ما با آن است. از این منظر، مسیر درست، کم‌اثر کردن تحریم و قرار دادن مذاکره در جایگاه طبیعی خود، یعنی پس از تقویت توان داخلی است. در قلب این مسیر، رشد تولید و افزایش بهره‌وری قرار دارد و نقطه شروع آن چیزی است که رهبر انقلاب بر آن تأکید کردند: پرهیز از اسراف و استفاده درست از منابع.

تبیین به معنای بیان حقایق و روشنگری است؛ روشنگری و بیان حقایق قبل از آنکه دشمن دست به اقدام بزند و بخواهد حقایق را به گونه ای که دوست دارد بچرخاند و در قالب خوراک فرهنگی به خورد جامعه بدهد تا باور پذیر شود و حتی اگر حقایق هم بازگو شود دیگر تاثیری نداشته باشد.

ایران رتبه نخست دور ریز محصولات کشاورزی را دارد. آماری که در نگاه نخست تهدید امنیت غذایی را نشانه می‌رود و در مراحل بعد از بین رفت بخش مهمی از سرمایه‌های کشور مثل آب! اما چرا در دین و جامعه ما که به نظر می‌رسد اسراف مذموم و نکوهش شده است، این چنین نعمت‌های الهی روانه سطل‌های زباله می شود؟!

براساس یک رسم دیرین که در ایران باستان رواج داشته است، 25 روز پیش از عید نوروز در میدان شهر 12 ستون از خشت خام بر پا می‌شد و بر ستونی گندم، بر ستونی جو و به ترتیب برنج، باقلا، کاجیله، ارزن، ذرت، لوبیا، نخود، کنجد، عدس و ماش می‌کاشتند و در ششمین روز فروردین با سرود و شادی این سبزه‌ها را می‌کندند و برای فرخندگی سال پیش رو به هر سو پخش می‌کردند.