در قدرت

سازوکار موسوم به اسنپ‌بک، از زمان تصویب برجام در سال ۲۰۱۵ به‌عنوان یکی از حساس‌ترین بندهای این توافق شناخته شده است. بر اساس قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت، کشورهای عضو توافق می‌توانند در صورت ادعای «نقض اساسی تعهدات از سوی ایران» این مکانیزم را فعال کنند. در چنین حالتی، به‌طور خودکار تمامی قطعنامه‌های تحریمی پیشین که شامل هفت قطعنامه است، علیه ایران بازخواهد گشت.

ویژگی محوری این تفاهم، رویکرد متوازن و امنیت‌محور آن است. این توافق یک‌سویه نیست و برای نخستین بار، نگرانی‌های امنیتی مشروع کشورمان را به طور جدی مورد توجه قرار می‌دهد. مهم‌ترین نمود این توافق، تفکیک میان تأسیسات مورد حمله و سایر تأسیسات است. این رویکرد به ایران این امکان را می‌دهد تا سطح دسترسی و نظارت را با درنظرگیری ملاحظات امنیتی جدید و در چارچوب قانون مصوب مجلس مدیریت کند. افزون بر این، اجرای هر مرحله از توافق، منوط به تأیید شورای عالی امنیت ملی است که همچون ضامنی محکم، پاسداری از منافع ملی را تضمین می‌کند

تصمیم‌گیری‌های کلان، پس از بررسی همه‌جانبه و با در نظر گرفتن تخصص تمام نهادها اتخاذ می‌شود. این سبک مدیریت، هماهنگی میدان و دیپلماسی را از سطح تاکتیکی به سطح استراتژیک ارتقا می‌دهد. حفظ امنیت کشور در ترکیب هوشمندانه قدرت سخت و نرم، هماهنگی بی‌وقفه میان میدان و دیپلماسی، و وحدت استراتژیک تمام نهادهای کشور و مردم محقق می‌شود. هرگونه تلاش برای تخریب این هماهنگی، خیانت به منافع ملی خواهد بود.

در شرایط حساس کنونی، دیپلماسی از قضا مسیری است که می‌تواند به یک روش مبارزه برای دفاع از حقانیت نظام و منافع ملی تبدیل شود. دیپلماسی و مذاکره به معنای سکوت و تسلیم نیست؛ در این شرایط، مسیر سیاست خارجی دقیقاً ابزار مبارزه ملت ایران است. به طور طبیعی، کم و کیف اقدامات مهم و رویکردهای حساس در عرصه سیاست خارجی، آن هم در شرایط جنگی، توسط مسئولان عالی نظام با مدیریت شورای عالی امنیت ملی معین خواهد شد.