روزنامه آفتاب یزد - صفحه 42

مقدمه: سوابقش را که نگاه کنی خیلی خوب به یک نکته پی می بری اینکه حسن روحانی همیشه به او اطمینان داشت . چه زمانی که وی را رئیس کمیته سیاست خارجی شورایعالی امنیت ملی لقب داد، چه در دوره ای که مذاکره کننده ارشد هسته‌ای ایران و سخنگوی این تیم به شمار می آمد و چه در دوسالی که معاونت امور بین الملل مرکز تحقیقات استراتژیک را برعهده گرفت. در همه این دوران رفیق شفیق رئیس جمهور فعلی و دست راست "روحانی " آن روزگار بود. هر چند روی کار آمدن دولت احمدی نژاد سرنوشتش را بد جوردستخوش تغییر کرد . "سید حسین موسویان "چهره آشنا ودیپلمات برجسته (سخنگوی تیم مذاکره کننده هسته ای ) دولت اصلاحات و پژوهشگر این روزهای دانشگاه پرینستون آمریکاست. خیلی خوب به چم و خم سیاست خارجه کشورخودش والبته ایالات متحده اشراف دارد. و مطمئنا ازبسیاری چیزها در توافق هسته ای آگاه است که یا بنا به مصالحی آنها را به زبان نمی آورد یا شاید هم گهگداری با گوشه چشمی به بعضی‌ از آنها تحلیلهایش را می‌گوید، ولی با تمامی این احوال بازهم معلوم است حتی چند هزار فرسنگ دورتر از حسن روحانی و در آمریکا نیز به یاد دوستی های قدیمی هوای رئیس جمهور فعلی را دارد و به طرق مختلفی از کارهای او(حسن روحانی) به ویژه در بحث برجام دفاع می کند . سید حسین موسویان اینبار درباره حال وروز برجام چند ماه بعداز اجرایی شدنش به آفتاب یزد پاسخ می دهد .

اشاره: گروه سیاسی ـ دیوار حاشا بلند است و در این وادی فیش‌های نجومی و فسادهای مالی، شکر خدا! همه مسئولین خود را پاک و منزه می‌دانند و دیگری را مقصر. از نهادهای نظارتی به دولت، از دولت به نهادهای نظارتی، معضل فعلی پاس کاری می‌شود و تنها حرف‌هایی که می‌شنوی این است که ما می‌دانستیم، ما گفتیم، ما هشدار دادیم! نگذاشتند، نفهمیدند، نخواستند، اصرار کردند ... همین چند روز پیش بود که قاضی سراج راجع به وجود مدیر عامل بانک رفاه حسین فریدون را مقصر دانست و وزیر کار را، "فریدون" هم طبق معمول از این دست ماجراها دست به تکذیب زد و گفت چنین نبوده و ... اما در جدیدترین اتفاقات، اظهارات پورمحمدی است که گفته " فسادهایی که امروز می‌گویند را پنج سال پیش گفتم صداوسیما اجازه پخش نداد. 5 سال پیش، قصد داشتم با بسیاری از موارد تخلف برخورد کنم ولی نگذاشتید و نگذاشتند." وی افزود:" صدا و سیما مدت‌ها من را بسته بود و ادعا می‌کردند که برخوردهای من با مفاسد سیاسی است در حالی مشخص نبود منظورشان از برخورد سیاسی چیست؟" وی با اشاره به حضورش در جلسه غیرعلنی در مجلس نهم گفت: "در یک جلسه غیرعلنی 72دقیقه‌ای حدود 4 سال قبل تمام مواردی که امروز مشخص شده را برای نمایندگان تشریح کردم ولی در همان جلسه به من یادداشتی دادند با این مضمون که با موضوع، سیاسی برخورد می‌کنید. فیلم آن جلسه و یادداشتی که به من دادند هنوز هم موجود است". با عبدالله ناصری فعال سیاسی اصلاح‌طلب و مدیر عامل اسبق ایرنا، که تجربه‌های جالبی از کارهای پورمحمدی در دوران اصلاحات و البته دوران احمدی‌نژاد دارد راجع به گفته‌های او، سیاسی‌کاری‌هایی که در بحث فسادهای مالی پیش می‌آید و البته خاطرات دوران اصلاحات پرسیدیم.

مقدمه: ‪- مهم‌ترین نیروی اثرگذار اجتماعی بر عرصه سیاسی، احزاب هستند. تعریف رایموند گتل از حزب اینگونه است «حزب سیاسی مرکب از گروهی از شهروندان کم و بیش سازمان‌یافته است که به عنوان یک واحد سیاسی عمل می‌کنند و با استفاده از حق رای خود می‌خواهند بر حکومت تسلط پیدا کنند و سیاست‌های عمومی‌خود را عملی سازند.»

مقدمه: دیر و زود داشت اما سوخت و سوز نه! هرروز موکول می‌شد به روز دیگر تا شاید فرجی حاصل شود و یکی از کاندیداهای رد صلاحیت شده بازگردد به گردانه انتخابات. صبر و تنها صبر راه چاره بود برای اصلاح‌طلبان تا بلکه یکی از اعتراض‌ها به دستگاه نظارتی، فرجامی داشته باشد. در آن بازار ردصلاحیت‌ها، بازگشت حتی یک‌نفر از ردصلاحیت شدگان به رقابت‌های انتخاباتی اسفند94، غنیمتی محسوب می‌شد. برای همین هم اعلام اجماع اصلاح‌طلبان و انتشار لیست انتخاباتیشان مرتب به تاخیر می‌افتاد به فرداها و فرداها موکول می‌شدند به فردایی دیگر. اما تاریخ 27بهمن، آب پاکی را روی دست همه ریخت. اعلام‌نظر نهایی! در باره صلاحیت ها. و واقعیت شاید آرزوهایشان را بر باد داد، پرپر شدن رویاهای دوباره زیستن سیاسی چهره‌های "برند" اصلاحات، واقعیت تلخی بود. اما از یک طرف دیگر به مثابه "عدو شود سبب خیر" جریان چپ با نظر نهایی شورای نگهبان، تکلیفش را دانست و فهمید، انتظار، چاره کار نیست و باید با همان بضاعت‌ها ابراز وجود کرد. این شد که سه شنبه هفته گذشته یک خبر و یک عکس به تیتر یک رسانه‌های مطبوعاتی و خبرگزاری‌ها در آمد. عده‌ای که از این تیتر!شادمان بودند از آن به عنوان پیروزی بزرگ اصلاح‌طلبان علی‌رغم ناملایمتی‌ها یاد کردند و در مقابل، رقبا تنشان به لرزه در آمد و با فریاد از این که "به هوش باشید فتنه‌ای جدیددرراه است " عصبانیت خویش را از این رخداد نشان دادند. تیتری با این عنوان:" لیست 30 نفره انتخاباتی اصلاح‌طلبان و حامیان دولت منتشر شد " ائتلاف اصلاح‌طلبان نتیجه داد. هر چند غایبان بزرگی در بین این 30 نفر هستند، اما بسته شدن فهرست اصلاح‌طلبان نشان از آن داشت که هنوزهم می‌شود امیدوار بود به مجلسی با آینده بهتر. قسمت آن بود تا کاندیداهای رد صلاحیت نشده! اصلاح‌طلبان با اعتدالیون به تفاهم برسند و نتیجه این تفاهم یک لیست با چهره‌های آشنا و نا آشنا باشد. اگرچه بی تردید بسته شدن لیست اصلاح‌طلبی و حامیان دولت فرصتی استثنایی به شمار می‌آید اما در کنارش، انتقادهایی نیز به آن وارد است. در میان این 30 نفر کم نیستند اسامی که خیلی سخت می‌شود نامشان را با جستجو در اینترنت شناخت و یا ردی از آنها میان سیاستمداران یافت. صادقانه بگوییم گمنامی برخی از اعضای لیست؛ آدم را می‌ترساند از اینکه مبادا، شکستی در راه باشد. دلسردی مردم از حضور در انتخاباتی که نه از اصولگرایانش دل خوشی دارند و نه از اصلاح‌طلبان باقیمانده اش شناختی، نکته دیگری است که نباید از آن به سادگی گذشت. در کنار این موضوع وجود برخی نامهای سرشناس اما غیر اصلاح‌طلب در لیست است اینکه چگونه این افراد در مرام اصلاح‌طلبی گنجانده شده اند. مبادا سرانجام چنین اطمینانی خنجری باشد از پشت که برپیکره جریان چپ می‌خورد. ابهامات و پرسش‌ها از فهرست منتشر شده اصلاح‌طلبان ما را بر آن داشت تا با " عبدالواحد موسوی لاری " وزیر کشور دولت اصلاحات و رئیس کمیته راهبردی شورای عالی سیاستگذاری اصلاح‌طلبان گفتگو کنیم. آنچه در ادامه می‌آید ماحصل این گفتگوست.

مقدمه: از چهره‌های آشنای پارلمان است و نماد قهرمانان کارگری. کسی که همیشه داعیه حمایت و بازستانی از حقوق مستضعفین دارد و به جای پوشیدن کت برتن و ست کردن رنگ کفش با شلوارش، ترجیح می‌دهد به مانند مردم پایین دست و زحمتکشان بی مزدو بی منت، رخت و لباسش را انتخاب کند. این است که بیشتر او را با تنی خسته و رنگ و رویی مردمی می‌بینی تا نماینده‌ای شاخص و شهره که در ادوار مختلف مجلس حضور داشته و سال‌هاست دبیرکل خانه کارگر نام گرفته و ریاست فراکسیونی با همین عنوان یعنی (ریاست فراکسیون کارگری) را با خود یدک می کشد . "علیرضا محجوب" را همه شما می‌شناسید. همانی که چهره‌اش در ایام انتخابات مجلس، آویز دیوارهای شهر تهران می‌شود با شعار " دفاع از حقوق مردم و کارگران " و عکس‌های بزرگش بر میادین شهر نصب، با این مضمون که باز هم " محجوب، محجوبانه برای ملت پای به عرصه خدمت گذاشته!" هرچند ممکن است برخی مردم با دیدن چندباره او و حضورش در قوه مقننه، ناخودآگاه لختی بیندیشند و با خود سوگوارانه و ناامیدانه بگویند "آیا او که این همه سال در مجلس بود برای کارگران کاری کرده که باز هم به او رای دهیم؟ "... ولی باز هم به او رای می‌دهند درست مثل مجلس دهم . این بار علیرضا محجوب در قدو قامتی سیاسی‌تر از گذشته و درقالب جای گرفتن در لیست امید و با آرایی بالا، پای به نهاد قانونگذاری کشور گذاشته است و هنوز هم نه کت برتن می کند، نه کفش‌هایش را با شلوارش ست، او همچنان ساده می‌پوشد و همانطور مردمی و بی‌آلایش، به ساختمان هرمی شکل مجلس پای می‌گذارد. این روزها اما دو موضوع هستند که چه بخواهیم، چه نه، "محجوب" باید به آنها پاسخ دهد. نخست افشای فیش حقوق های نجومی دولتمردان که مطمئنا متناقض با معیشت و اوضاع غمبار حقوق و دستمزد کارگران است و دوم خبرهای ناخوشایند درباره روسای کمیسیون های مجلس که تنها دو نفر از آنها از فراکسیون متبوع او یعنی فراکسیون امید هستند . گفتگوی آفتاب یزد با علیرضا محجوب را در ادامه می خوانید.