روزنامه آفتاب یزد - صفحه 55

مقدمه: درست در دقیقه نود و ثانیه‌های پایانی بازی، گل بسیار بدی به خود زدند. در آستانه انتخابات مجلس شورای اسلامی برخی دلواپسان با تجمع غیر قانونی در محل برگزاری همایش اصلاح‌طلبان ورامین، قصد برهم زدن این نشست را داشتند و این رفتارشان بسان یک جوهر مرکب سیاهی بود که بر چهره شان پاشیده شد و از همین روی در برابر افکار عمومی رو سیاه تر از همیشه شدند و وجهه جناح سیاسی اصولگرا را نیز مخدوش کردند اما اصلاح‌طلبان را بیش از پیش رو سپید نمودند. همایش اصلاح‌طلبان ورامین با سخنرانی حجت الاسلام موسوی لاری در خلال تمامی این حواشی برگزار شد. در این میان این سوال پیش آمد که آیا قرار است تا روز برگزاری انتخابات مجلس شورای اسلامی و انتخابات مجلس خبرگان رهبری این روند ادامه داشته باشد و عده‌ای خودسر و به صورت غیرقانونی در پی بر هم زدن همایش‌ها و میتینگ‌های قانونی اصلاح‌طلبان باشند؟ یا اینکه بالاخره در یک جایی ریشه این وقایع خشکانده خواهد شد و جریان سیاسی اصلاح‌طلب هم می‌تواند همانند سایر جریانات سیاسی به تبلیغات انتخاباتی بپردازد؟ با این حال حسینعلی امیری، سخنگو و قائم مقام وزارت کشور، یک روز پس از وقوع حادثه ورامین در گفتگو با « آفتاب یزد» این قول را از جانب وزارت کشور به اصلاح‌طلبان داد که از این پس امنیت این جناح سیاسی به هنگام برگزاری سخنرانی‌ها و همایش هایشان تامین خواهد شد و همچنین وعده داد که وزارت کشور با برقراری نظم و امنیت در محل برگزاری نشست‌ها و تجمعات اصلاح‌طلبان از وقوع چنین حوادثی جلوگیری خواهد کرد. حال باید دید که این وزارتخانه تا چه میزان به این قول هایی که به اصلاح‌طلبان داده وفادار است و آیا از قدرتی برای پیشگیری از وقوع چنین حوادثی برخوردار است و می‌تواند به مقابله با نیروهای خودسر و تندرو بپردازد؟ در همین راستا «آفتاب یزد» گفتگویی با عبد الله ناصری، عضو شورای سیاست گذاری اصلاح‌طلبان داشته است که در ادامه می‌خوانید:

مقدمه: «اصلاحات هیچ وقت افکار عمومی را از دست نداده بود»، در روزگاری که هرکس تقصیر اشتباهاتش را گردن دیگری می اندازد، معاون رئیس دولت اصلاحات معتقد است فاصله اصلاح طلبان از قدرت بلایی است که خودشان بر سر خودشان آوردند و البته رقیب هم از این فرصت برای نزدیک شدن به قدرت استفاده اساسی کرد. به گزارش جماران، حسین مرعشی که از ابتدای انقلاب، معاونت استاندار و بعد از آن استانداری، نمایندگی مجلس، ریاست دفتر رئیس جمهور و معاونت رییس جمهور را تجربه کرده است معتقد است که گفتمان غالب کشور باید «سازندگی و خدمت» باشد. مرعشی هیچگاه مسئولیت دولتی در بخش اقتصاد نداشته، اما ذهن اقتصادی او باعث شده که در بخش خصوصی کار اقتصادی را به خوبی مدیریت کند و نقد هایی هم به برنامه های اقتصادی دولت ها دارد. او همچنین از تحلیل انتخاباتی اش سخن می گوید و به موارد دیگر از جمله گفتمان انقلاب اسلامی اشاره می کند. بخشی از این گفتگو را در ادامه می خوانید.

اشاره: وزیر اسبق کار معتقد است دولت و حزب اعتدال و توسعه به جریان اصلاحات نیازمند هستند و نباید رفتاری غیرمتعارف ازجمله جدایی از اصلاح‌طلبان را از خود نشان دهند. آنجا که سخن از لیست مشترک اصولگرایان و اصلاح‌طلبان می‌شود هم می‌گوید تاکید داریم این کار صورت نگیرد و قطعا افرادی مثل حجت الاسلام ناطق نوری سرلیست اصلاح‌طلبان نخواهند شد. حسین کمالی در مصاحبه خود با خبر آنلاین درباره نقش پول‌های میلیاردی هشدار داد و همچنین ردصلاحیت اصلاح‌طلبان توسط شورای نگهبان را همچنان جدی دانست.

اشاره: داستان اصلاح‌طلبی، در همین 10 سال، پر است از اتفاقات تاریخی. از اتفاقات خوشایند گرفته تا حوادثی تلخ. از ماجراهایی که گاهی تحسین و مرحباهای مردم را به همراه داشت تا زمانی که اشتباهات استراتژیک این جناح، باعث شد تا فضای هشت ساله دولت نهم و دهم را بر کشور مستولی کند. هیچ کس ثابت نیست و تغییر، ذات هستی است. در این بین همان طور که انسانها طرز نگاهشان با گذشته، متفاوت می‌شود و اعمالشان هم با چند سال قبل تغییراتی اساسی پیدا می‌کند، جناح‌های سیاسی و گروه‌ها نیز با توجه به شرایط زمانه، پختگی و یا ناچاری، مواضعشان هر بار به شکلی درمی آید و جهت دهی خاص خود را می‌یابند. هرچند هنوز همان نام و همان جناح را بردوش یدک بکشند! درست مثل آدمها که اسامی‌شان ثابت می‌ماند و رفتارشان در گذر زمان پر است از تغییر. اصلاح‌طلبان در سال 84 بود که با معرفی چند کاندیدای اصلاح‌طلب برای ریاست جمهوری، هم رای خودشان را شکستند و هم مردم را در سر درگمی گزینش قرار دادند، نتیجه اش هم آنی شد که همه می‌دانیم. آن زمان‌ها آنقدر افراد و چهره‌های مختلف اصلاح‌طلب، بی‌محابا پای به عرصه انتخابات گذاشتند که کمتر به این فکر می‌کردند یک شکست در آن هنگامه حساس، می‌تواند چه عواقبی داشته باشد. بعد از آن جو زمان و شرایط طوری شد که عزلت نشینی روزبه روز بر این جناح تحمیل شود تا جاییکه آنها همه هم و غم خود را براین گذاشتند به جای مطالبات حزبی و گرایش‌های سیاسی، به هر ترتیبی که شده است نگذارند تندروها جایی برای آینده سیاسی کشور داشته باشند. نتیجه‌اش هم این بود که اصلاح‌طلبان نه تنها از ائتلاف بین احزاب خود می‌گفتند بلکه ازاحتمال ائتلاف با اصولگرایان میانه نیز سخن به میان آوردند. انتخابات سال 92، اما یک تجربه جدید را رقم زد، تجربه‌ای که همه بر روی یک گزینه به اسم روحانی تمرکز کردند؛ "محمدرضا عارف" از نامزدی ریاست جمهوری کنار کشید و دولت یازدهم هم بی گمان با همت اصلاح‌طلبان پیروز شد. از آن پس بود که اشخاص و افرادی که تا پیش از این مرز آشکاری با مخالفان دولت داشته‌اند، به یکدیگر نزدیک و نزدیکتر می‌شدند تا جاییکه انگار جناح‌های سیاسی سابق به کلی دچار دگردیسی افکار شده و دیگر مثل سابق حرف‌های حزبی در کارنیست برای همین هم گاهی از لیست مشترک سخن گفته می‌شد و زمانی هم از نام‌هایی که کمتر آنها را به عنوان اصلاح‌طلب می‌شناختیم. کسانی که عملکرد خوب و مثبتشان به ویژه پس از برجام آنها را در زمره افرادی قرارداد که ممکن است اصلاح‌طلبان از آنها حمایت کنند. علی رغم وجود چنین صحبت‌ها و گرایش‌های درهم و برهمی، چند صباحی است که چهره‌های شاخص اصلاح‌طلبی کمی تغییر موضع داده و گفته‌اند ضمن احترام به اصولگرایان معتدل و معقول، قراری بر ائتلاف ندارند و رقابتی عادلانه را بر لیستی مشترک ترجیح می‌دهند. اما حال چه شده است که اصلاح‌طلبان چنین سخنانی را صریح مطرح می‌کنند و از این می‌گویند که می‌خواهند کاملا مستقل برای انتخابات مجلس دهم پای به عرصه گذارند؟ مگر در این مدت چه چیزی تغییر کرده است که نگرش آنها را بر احتمال ائتلاف با اصولگرایان تغییر داده. در حالی که همچنان بزرگترین دغدغه اصلاح‌طلبان تایید صلاحیت هاست و ممکن است این موضوع مانعی برای حضور چهره‌های " برند " اصلاحات در انتخابات آتی شود چرا از هم اکنون اصلاح‌طلبان ساز جدایی با اصولگرایان میانه می‌زنند؟ و از سویی دیگر آیا اساسا چنین نگرشی مبنی بر ائتلاف دو جناح مختلف باهم نشانه خوبی است و یا بالعکس خبر از ضعف بنیه‌های سیاسی در کشور می‌دهد و اساس رقابت، مشخص بودن جهت مرزها و جناح‌ها را می‌طلبد. به همین جهت با عبدالله ناصری عضو شورایعالی سیاستگذاری اصلاح‌طلبان و استاد دانشگاه به گفتگو نشستیم .

اشاره: شاید وقتی دیگر ! خیلی وقت است با این جمله آشنایند. می‌گذرند از حقشان، به امید یک روز بهتر، روزی که شاید وقتی دیگر بیاید! چند سالی هست که همین آش بود و همین کاسه. ولی مثل آنکه هنوز هم زمانش نرسیده. مشکلاتشان یکی دوتا نیست، از تائید صلاحیت‌ها بگیرید تا خطر ورود تندروهای مخالف به مجلس. همین‌هاست که باعث شده تا این روزها نه زمان برایشان مهم باشد و نه مرز‌ها و جناح ها. این روزها آنچه که برای اصلاح‌طلبان بیش از هرچیز دیگر اهمیت دارد آینده مجلس است و اینکه رقبای اصلی اشان که تندروهای همیشه آشنا! هستند حضور حداقلی در مجلس داشته باشند. اما آیا الزام رسیدن به این مهم یعنی اینکه خط و خطوط جناحها آنقدر درهم بشکند تا در تقاطع اصولگرایی و اصلاح‌طلبی جایشان باهم گم شود؟ ویا این جو زمانه است که اینگونه برخی از اصولگرایان میانه را به سمت اصلاح‌طلبان کشانده و بالعکس. اگر چنین باشد یک احساس، بیش از هر زمان دیگری جریان‌های سیاسی را قلقلک می‌دهد، اینکه باید طرحی نو در عرصه احزاب در انداخت ! و اگر هم نه پس چه باید کرد؟ این گرایشها به سمت یکدیگر چه معنایی دارد؟ کار به جایی رسیده که حتی برخی گمانه زنی‌ها از این حاکی است، علی لاریجانی رییس مجلس پس از عملکردش در برجام، به عنوان کاندیدای اصلاح‌طلبان هم مطرح شده و آنقدر این موضوع برای گروهی اهمیت دارد که اعلام می‌کنند در صورت نامزدی لاریجانی از قم، برای شرکت در انتخابات مجلس، هیچ اصلاح‌طلب دیگری به خاطر احترام به وی وحمایت ازاو نباید کاندیدا شود. اما چرا؟ آیا چنین روندی به معنای عقب نشینی اصلاح‌طلبان و رضایتشان به شرایط موجود است؟ اصلا و اساسا چنین بحثی در حال حاضر در بین عامه اصلاح‌طلبان قم و درباره شخص علی لاریجانی وجود دارد؟ برنامه اصلی اصلاح‌طلبان با این روند در انتخابات مجلس دهم چه خواهد بود؟ به منظور پاسخ به این پرسشها با آذر منصوری عضو شورای سیاستگذاری اصلاح‌طلبان و از اعضای حزب اتحاد ملت در باره اظهارنظرهای اخیر پیرامون دکتر لاریجانی و رویکرد اصلاح‌طلبان در قبال او گفتگو کردیم و از آنچه که قرار است در آینده جایگاه قانونگذاری کشور روی دهد پرسیدیم.