روزنامه آفتاب یزد - صفحه 7

اشاره: در ادبیات اصولگرایی با ظهور و بروز اقشاری مانند جبهه پایداری و همینطور برخی اعضای جناح محافظه‌کار که در عرصه سیاست تخته گاز می‌رفتند و کسی را یارای هدایت آنها به مسیر اعتدال نبود، واژه‌ای به‌نام اصولگرایان تندرو باب شد. اصولگرایانی که تندروی پیشه کرده و بعضا با مواضع احساسی، سرستیز با غرب داشته، دولت یازدهم را برنمی‌تابیدند و از شنیدن نام اصلاح‌طلبان کهیر می‌زدند. این عده اگر در پارلمان ایران، عنوان وکالت مردم را یدک می‌کشیدند امثال ظریف، وزیر خارجه ایران را خائن خطاب می‌کردند، تیم مذاکره‌کننده را جاسوس می‌دانستند یا گروهی به تجمعات حمله‌ور می‌شدند و .... تندروی بخشی از اصولگرایان قدمتی طولانی از بدو تاسیس این جناح دارد. شاید از همین روی بود که اصولگرایان زیادی تحت عنوان اصولگرایان معتدل یا حامیان دولت روحانی خود را از این جبهه رادیکال کندند. نتیجه اینکه طی این چندین سال، اصولگرایان را به دو بخش تندرو و معتدل تقسیم می‌کنیم. اما روزی که چنین طبقه‌بندی در بین جناح محافظه‌کار مصطلح شد کمتر کسی فکر می‌کرد که عده‌ای هم در درون جبهه اصلاح‌طلب به فکر طبقه‌بندی اصلاح‌طلبان به افراطی و معتدل باشند(!) بی‌خود نیست که محمدعلی ابطحی اخیرا به نقل از عارف می‌نویسد: «آقای عارف معتقد بود از وقتی با انتخابات و به کمک مردم جریان اصلاحات انسجامی پیدا کرده، از داخل این جبهه فشار وارد می‌شود که انسجامش به‌هم بریزد.» این جمله به معنای وجود دست‌هایی از داخل جناح اصلاح‌طلبان برای اعمال فشار در راستای شکستن انسجام جناح چپ است.نمونه‌اش شاید جوی که برخی از احزاب به ظاهر موتلف با اصلاحات یا رسانه‌ها علیه محمدرضا عارف به‌وجود آورده‌اند. در جدیدترین اقدام اما یک سایت حامی دولت، اصلاح‌طلبان را دوشقه کرده و گروهی را افراطی نامیده است. خبرآنلاین با انتقاد از برخی روزنامه‌های اصلاح‌طلب که سخنرانی اخیر روحانی در تلویزیون را منفعل خوانده‌اند، می‌نویسد: «حالا می‌توان گفت بیش از اصلاح‌طلبان، اصولگرایان‌اند که مدیون روحانی‌اند، البته اگر قدر بدانند. روحانی با رفتارش، صدای اصلاح‌طلب‌های افراطی را که مرتباً "فالش" می‌خوانند، از کار انداخته و از این جهت دفع شر کرده.» دفع شر به‌دلیل رد اصلاح‌طلبان افراطی؟! چه جالب که همین افراطی‌های اصلاح‌طلب در زمان حضور به عنوان پشتوانه انتخاباتی حسن روحانی شر نبودند و عین خیرتلقی می‌شدند(!) طبقه‌بندی اصلاح‌طلبان به افراطی و غیرافراطی اما در نوشته‌های برخی نشریات عمدتا مربوط به حزب کارگزاران یا اعتدال و توسعه بیشتر به چشم می‌خورد. شرایط به‌گونه‌ای رقم خورده است که عده‌ای مدعی هستند برخی از این گروه بناست تا هر مطالبه اصلاح‌طلبان از حسن روحانی را افراطی‌گری بنامند. مثلا روحانی خود بارها در صحبت‌هایش از زنان و اقوام گفت و نقشی که باید در مدیریت کشور ایفا کنند، اما وقتی هیچ‌یک از این اقشار در کابینه قرار نمی‌گیرند و اصلاح‌طلبان نسبت به آن اعتراض می‌کنند، اصلاح‌طلبان معترض به عدم تحقق این وعده‌ها افراطی و شر خوانده می‌شوند(!) محمد عطریانفر که خود عضو شورای مرکزی حزب کارگزاران است، می‌تواند پاسخگوی این نکته باشد که آیا این طبقه‌بندی‌های اصلاح‌طلبان از حزب آنها آب می‌خورد؟ عطریانفر معاونت وزارت کشور ایران در دولت اصلاحات و فعال نام آشنای عرصه سیاست و رسانه درگفتگو با آفتاب‌یزد به سوالات و ابهامات ما درباره تقسیم‌بندی اخیر اصلاح‌طلبان به افراطی و معتدل پاسخ می‌دهد.

مقدمه: «به x راي دهيم تا y روي كار نيايد.» این فرمولی است که بر بسیاری از تصمیم‌گیری‌های سیاسی ما پیاده شده است و دست‌کم در سه انتخابات گذشته، مبتنی بر آن، برگه‌ها سیاه و صندوق‌های رای پر شده‌اند. عنوان این فرمول چیزی نیست جز گزینش از سر اضطرار. هراس از رای آوری گزینه‌ای محافظه‌کار، تبدیل به نیروی محرکه‌ای شده است تا در بزنگاه‌های انتخاباتی، عزم خود را جزم کنیم و به کاندیدایی روی آوریم که ایده‌آل ما نبوده است. انتخاب از سر اضطرار حتی تصمیم گیری‌های سیاست ورزان کشورمان را هم، متاثر ساخته است. به عنوان مثال اخیرا در جریان اعطای رای اعتماد مجلس به منصور غلامی، وزیر علوم دولت دوازدهم در شرایطی که بخشی از جامعه دانشگاهی نسبت به معرفی این گزینه ابراز نارضایتی می‌کردند، محمدرضا عارف رئیس فراکسیون امید عنوان کرد که «ناگزیر به دادن رای اعتماد به غلامی شده اند چرا که اگر این گزینه رای اعتماد به دست نمی آورد، روحانی اقدام به معرفی شخصیت‌هایی چون جعفر توفیقی و رضا فرجی دانا نمی کرد و کاندیداهای بعدی قطعا از وضعیت نامطلوب تری نسبت به غلامی برخوردار بودند.» حال این سوال در اذهان شکل می‌گیرد که تا چه زمان به دلیل هراس از پیش آمدن شرایط اضطراری باید دست به گزینش زد. در چنین شرایطی آیا می‌توان انتظار پیشرفت و رشد از جامعه‌ای داشت که انتخاب‌هایش همواره از سر اضطرار و ناچاری است؟! برای یافتن پاسخ این سوالات به سراغ محمد کیانوش راد، استاد دانشگاه، نماینده مجلس ششم و عضو حزب اتحاد ملت رفته ایم. کیانوش راد بر این باوراست که توانایی انتخاب از سر اضطرار هنرنمایی سیاست ورزان است و در شرایطی که در هر انتخابات اصلاح‌طلبان با محدودیت مواجه می‌شوند، این شیوه از گزینش، بهترین استراتژی موجود است چرا که همان گزینه جامعه را از شرایط خاص خود به دور نگاه می‌دارد. متن ذیل مشروح گفتگوی آفتاب یزد با دکتر محمد کیانوش راد است که شما را به مطالعه آن دعوت می‌کنیم.

اشاره: اردوغان بارها با تکرار این مسئله که:«پرونده ای را متشکل از مشخصات هزاران تروریست به آلمان ارسال کردیم اما توجهی بدان نشان ندادند» تلاش کرد تا به گونه ای حوادث تروریستی اروپا را متوجه دولت آلمان کند! مسئله ای که چندان اهمیتی بدان داده نشد. این روزها بار دیگر و شاید برای چند دهمین بار تنش‌ها میان آلمان و آنکارا بالا گرفته؛ حرف‌ها همان حرف‌های قدیمی‌است اما این حرف‌ها نشان از اختلافاتی ریشه دار دارد. روابط آلمان و ترکیه، تنها در حوزه روابط بین الملل قابل بررسی نیست؛ نزدیکی بیش از حد برخی مناسبات، مشترکات، منافع و دیگر مسائل باعث می‌شود تا این دو کشور در حوزه روابط داخلی نیز به همدیگر توجه نشان دهند. آلمان خود را برای انتخابات پارلمانی آماده می‌کند، حضور 4 میلیون آلمانی ترک تبار به اندازه ای مهم است که شاید هر اظهار نظری بتواند بر چینش پارلمان آلمان‌ها تاثیرگذار باشد. تهدیدات اردوغان مبنی بر تاثیرگذاری بر سرنوشت برخی احزاب در آلمان قطعا خشم طرف آلمانی را در پی خواهد داشت و شاید موضع گیری‌های گابریل زیگمار بخشی از این خشم باشد اما وزیر کشور آلمان می‌گوید همکاری با ترکیه در بخش ضد تروریسم تقریبا اجتناب ناپذیر است و این یعنی این دو کشور به اجبار حفظ موقعیت‌های سیاسی و اقتصادی در حوزه‌های داخلی و بین الملل تن به برخی دیپلماسی‌های حتی زودگذر نیز خواهند داد. آلمانی‌های ترک‌تبار در دو گروه مخالف و موافق سیاست‌های اردوغان باعث می‌شوند تا دو کشور در مواقعی خاص و برای امتیازگیری، اظهارنظراتی داشته باشند که بر بخش‌های مدنی جوامع داخلی هر دو کشور تاثیراتی داشته باشد. تعداد بالای توریست‌های آلمانی که راهی ترکیه می‌شوند و منافع گسترده و چشمگیر اقتصادی ترکیه در اروپا و آلمان حکایت از آن دارد که عمق این اختلافات کم اما پهنه آن احتمالا گسترده خواهد بود. عمده تحلیلگران بر این عقیده هستند که عدم پیوستن ترکیه به اتحادیه اروپا از یک سو، نقش کشورهایی نظیر آلمان و اتریش از سویی دیگر و نیز عدم آمادگی اتحادیه اروپا برای پذیرش کشوری با نزدیک به 80 میلیون نفر جمعیت که خود آبستن حوادثی بیشمار است، آینده روابط ترکیه با آلمان، اتحادیه اروپا و برخی از اعضای مرتبط با ترکیه را در‌هاله ای از ابهام قرار داده و شاید طی یکی ـ دو دهه آینده ترکیه نتواند به آرزوی دیرینه خود یعنی پیوستن به اتحادیه اروپایی جامه عمل بپوشاند. در همین رابطه و برای بررسی بیشتر موضوعات مورد علاقه و اختلاف آنکارا و برلین گفتگویی داشته ایم با دکتر رحمان قهرمانپور کارشناس روابط بین الملل و مسائل ترکیه که در ادامه می‌خوانیم:

اشاره: احمد مسجد جامعی روز 27 دیماه 95 بود که از چهارمین شورای شهر تهران استعفا داد تا با فراز و نشیب‌های این شورا و شهر تهران خداحافظی کند و با عنوان ریاست کتابخانه ملی به دولت یازدهم بپیوندد. اما سه روز بعد ساختمان پلاسکو فرو ریخت و در واکنش به این حادثه ملی استعفایش را پس گرفت تا «کمیته حقیقت‌یاب» را پیشنهاد داده و در بررسی‌های این حادثه عظیم حضور داشته باشد. مسجد جامعی در دوره چهارم شورای شهر یک سال هم سکان ریاست پارلمان شهری پایتخت را به دست گرفت و در همین مدت کوتاه توانست دولت را با این شورا همراه کرده و وزرا را به شورا کشانده و با سیاست‌های شهری همراه کند اما بعد از آن که دوباره ریاست به مهدی چمران رسید، سیاست‌های شورای شهر از دولت جدا شد. در انتخابات شورای شهر هم فقط نام مسجد جامعی و محمد سالاری در لیست امید اصلاح‌طلبان جا گرفت تا دوباره شهر تهران از تجربیات او در حوزه فرهنگی بهره ببرد. تجربیاتی که به بنیانگذاری فعالیت‌های فرهنگی بسیاری همچون نمایشگاه بین‌المللی کتاب، نمایشگاه بین‌المللی قرآن و خانه کتاب ختم شد. هم در دوره‌های گذشته و هم در این دوره که اصلاح‌طلبان روی صندلی‌های سبز نشسته‌اند مسجدجامعی کدخدامنشی خود را داشته و دارد و به نظر می‌رسد اعضای شورای شهر پنجم بیش از پیش به تجربیات او در شورای شهر و کدخدامنشی‌اش نیازمند است. مسجدجامعی با متانت همیشگی خود به دفتر روزنامه آفتاب یزد آمده و درباره معضلات و مشکلات شهر، حوزه شهری، انتصابات اخیر و... با اعضای تحریریه همکلام شد. این گپ و گفت دوستانه از نظرتان می‌گذرد.

مقدمه: مصطفی هاشمی طبا فعال سیاسی و نامزد انتخابات ریاست جمهوری در سال96 درگفتگو با خبرآنلاین می گوید که به طیف خاصی تعلق ندارد و حتی شاید اصولگرا باشد، او همچنین از حسن روحانی، مناظره ها و... سخن می گوید، که در ادامه گزیده ای از این گفتگو را می خوانید: