سید حسین خاتمی

مداخله‌ خارجی معمولاً با منافع ژئوپلیتیک، امنیتی یا اقتصادی گره خورده است. در چنین شرایطی، اولویت قدرت مداخله‌گر، منافع خویش است، نه پرورش تدریجی نهادهای مستقل در کشور هدف. به‌عنوان مثال، در عراق، ایالات متحده به‌طور مستقیم به دنبال کنترل منابع نفتی و ایجاد یک حکومت وابسته به خود بود.

وقتی جامعه به سمت سکوت حرکت کند، این سکوت به یک تک‌صدایی تبدیل می‌شود که به عنوان اجماع ملی اشتباه گرفته می‌شود.

حب وطن صرفاً یک احساس احساسی و زودگذر نسبت به خاک نیست؛ بلکه پدیده‌ای است که هویت، تاریخ، فرهنگ و سرنوشت یک ملت را شکل می‌دهد

دشمنان هیچ‌وقت نتوانستند نور قرآن را خاموش کنند. همان‌طور که خداوند در قرآن فرموده است: «يُرِيدُونَ لِيُطْفِئُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَاللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ»؛

فراتر از جنبه فرهنگی، این حرکت یک پیام سیاسی نیز دارد. اینکه در دنیایی که قدرت‌های بزرگ با بمب و تحریم سخن می‌گویند، هنوز می‌توان با فرهنگ، هنر، همیاری و ایثار حرفی تازه زد.

چیزی که آنها ندیدند مردم بود. برجامیون مردم را ندیدند. حتی نخبگان، دانشمندان و تولید کنندگان را هم ندیدند. مدام چشم‌های‌شان سمت غرب بود و علاقه داشتند از سمت غرب و از دست غرب چیزی عایدشان شود. آنها خیلی تلاش کردند در مقابل مخالفان و منتقدان‌شان بایستند و از خوب غرب بگویند و او را ستایش کنند و یک ضد حال اساسی به جناح مقابل‌شان بزنند. در هر صورت «امید سازی» برای رفع تحریم‌ها توسط کسانی که هیچوقت از شما راضی نمی‌شوند، توهمی بود که باطل شد.

آیا باید با ترامپ می‌شود لبخند زد و عکس یادگاری گرفت؟ این پرسشی است که وجدان هر ایرانی و هر انسان آزاده‌ای باید به آن پاسخ دهد. همان‌طور که امام خمینی فرمود: «آمریکا شیطان بزرگ است»، امروز نیز چهره واقعی ترامپ تجسم همان شیطان‌صفتی است.

در واقع کسی نباید ترامپ را جدی بگیرد. شاید او هم مانند زلنسکی باید در برنامه‌های طنز تلویزیونی بازی می‌کرد تا همه با شخصیت طنزگونه او آشنا شوند.