برجام 2

متاسفانه دولت بدون آنکه بر روی عواقب و تبعات سخت پذیرش خواسته گروه مالی اقدام ویژه متمرکز شود، سعی در تصویب لوایح چهارگانه، به مثابه یک الزام و مقوله اجتناب ناپذیر دارند. این پیش فرض دولت نادرست و مغایر با "استراتژی مقاومت فعال" در برابر دشمنان ملت ایران است. بدون شک تصویب لوایح چهارگانه، تصمیمی کلان در حوزه سیاست خارجی کشور محسوب می شود و نمی توان از این موضوع به عنوان یک "تصمیم خرد" با آثار و تبعاتی محدود یاد کرد.  

مهندسی فضای پسابرجام برای ۵+۱، بسیار مهم‌تر از خود برجام بود. بنابر این، می‌بایست متغیری وارد میدان می گشت که استمرار فضای بین المللی مدیریت شده پسابرجامی را برای کنترل و مدیریت رفتاری ایران در منطقه و جهان، حفظ نماید. با توجه به شرط اصلی ایران در برجام (لغو تحریم ها)، FATF بازیگر اصلی کارزار تقابلی جدید غرب علیه ج.ا.ا گردید.

عصر ایران در سایت خود با قلم جعفر محمدی یادداشتی با این عنوان قرار داده است که « مردم ایران چه می خواهند؟ زندگی عادی، حق مسلم ماست»

عضو کمیسیون برنامه و بودجه ضمن انتقاد از 4 لایحه اخیر دولت که با ادعای مبارزه با پولشویی تقدیم مجلس شده است، اظهار داشت: دفاع دولت از این لوایح و طرح موضوعاتی مانند اینکه می‌توانیم پیش از پیوستن به کنوانسیون پالرمو و یا FATF شرط‌های خودمان را بگذاریم به کلی دروغ است زیرا طبق کنوانسیون وین که مادر معاهدات جهانی است اعمال پیش شرط پیش از پیوستن دولت‌ها به کلی رد شده است.

خروج آمریکا به عنوان یکی از اعضای برجام، آینده نگری مقام معظم رهبری مبنی بر عدم خوش بینی به برجام را به منصه ظهور رساند و تلنگری شد برای مسئولین تا از گذشته عبرت بگیرند و چشم امید به کشورهای باقیمانده اروپایی نداشته باشند.

جریانات سیاسی در این هفته ترجیح دادند به جای پرداختن به مشکلات واقعی مردم بر طبل اختلافات طوری بکوبند که حتی منافع ملی را نادیده بگیرند. ادامه این روند می تواند هزینه های سنگینی را به نظام تحمیل کند. توجیه ضرورت شکل گیری برجام2 و برگنمایی تقابل با رهبری در جریان رقیب را می توان دو نمونه مهم از این دست اقدامات دانست.