مهدی چمران - صفحه 8

رئیس شورای شهر تهران توضیحاتی درباره عملکرد یک ساله شورای ششم، موضوع نرخ مسکن در پایتخت، اجرای پروژه‌های شهری، بودجه و بدهی‌های شهری، شناسایی خانه‌های لوکس، طرح‌های و لوایح شهری، انتصابات و ... ارائه داد.

عضو منتخب شورای شهر تهران با رد هر گونه اختلاف بین منتخبین شورای شهر تهران در فرایند انتخاب شهردار گفت: قاعدتاً هر کدام از اعضا نظر و سلیقه‌ای دارند اما هیچ اختلافی در این حوزه وجود ندارد.

قرار است شوراي وحدت شکل بگيرد تا فراتر از جمنا فعاليت کند. يعني افزون بر گروه‌ها و احزاب برخي از شخصيت‌ها که حزب، گروه و دسته ندارند ولي در بين مردم جايگاه دارند، عضو شوراي وحدت شوند تا از اين طريق به يک نظر و گفتمان واحد اجتماعي، فرهنگي و سياسي برسيم.

اشاره: نخستين گفت‌وگو با مرد رييس‌جمهورساز تهران، در دوران پسابهشت؛ دوراني كه به حضور ١٤ ساله و رياست ١٣ ساله مهدي چمران در شوراي شهر تهران پايان داد تا او هم در ارديبهشت ١٣٩٦، به جمع رانده‌شدگان از «بهشت» بپيوندد؛ مردي كه حاصل رياستش در شوراي شهر، برآمدن دو شهردار در تهران بود: محمود احمدي‌نژاد كه در سال ٨٤ و ٨٨ پايش به پاستور رسيد و محمدباقر قاليباف كه در سال ٨٤، ٩٢ و ٩٦ دستش به رياست‌جمهوري نرسيد. گرچه چمران مي‌گويد: «اگر مي‌خواستيم، مي‌توانستيم قاليباف را رييس‌جمهور كنيم.» مهدي چمران را كاشف «معجزه هزاره سوم» مي‌دانند؛ ريش سفيد شوراي شهر تهران كه احمدي‌نژاد را به راه سياست آورد و با به بيراهه رفتن او، همچون ديگر هم‌كيشانش در اردوگاه اصولگرايي راهش را از رييس دولت‌هاي‌ نهم و دهم جدا كرد: «با او صحبت زياد مي‌كردم. من تا قبل از آنكه خودم را كنار بكشم، با احمدي‌نژاد دعوا زياد كردم.» از اينكه پيشنهاد معاون اولي در دولت نهم را نپذيرفت پشيمان است: «الان كه فكر مي‌كنم و صحبت‌هاي عده‌اي را مي‌شنوم، مي‌گويم كاش قبول مي‌كردم. احمدي‌نژاد نسبت به من حالت ديگري داشت كه با بقيه نداشت و شايد اگر قبول مي‌كردم خيلي ماجراها پيش نمي‌آمد.» شايد اگر او آمده بود، شايد... نسبتش با شهيد چمران موجب شد تا شهرت و موقعيتش زير سايه «دكتر» قرار بگيرد و ظاهرش هم البته هرچه گذشت، بيشتر رو به برادر گذاشت. تولد در روز فرار رضاشاه از ايران، پدر سياسي، مادر سياسي و برادرهاي سياسي، خانه را براي مهدي مدرسه سياست كرد و خيابان را برايش دفتر مشق: تظاهرات و شعار و اعلاميه. هفت، هشت ساله بود كه يك مصدقي تمام‌عيار شد و طرفدار ملي شدن صنعت نفت. چمران اين روزها مدام در حال «رفتن» است، از شوراي شهر، از شوراي عالي استان‌ها و از ايران. برنامه‌اش براي آينده رفتن به سوريه است، آن‌هم از راه‌هايي كه خودش مي‌داند...

مقدمه: مهدي چمران ١٣ سال است رياست شوراي شهر تهران را بر عهده دارد؛ از فرودين ٨٢ تا حدود يک ماه ديگر در اوايل شهريور ٩٦ که کارش پايان خواهد يافت. در اين ميان، تنها يک سال احمد مسجدجامعي رياست شورا را به دست گرفت. حاصل رياست چمران در شوراي شهر، برآمدن دو شهردار در تهران بود؛ يکي احمدي‌نژاد که سال ٨٤ رئيس‌جمهور شد و ديگري قاليباف که در پرونده‌اش سه بار تلاش ناموفق را براي کرسي رياست‌جمهوري دارد. دوره مديريت هر دو اين افراد، سرشار از حاشيه و ماجرا براي پايتخت بوده است. شيوه مديريتي خود مهدي چمران هم در اين مدت، حمايت تمام و کمال از شهرداران منتخبش بوده است. به همين دليل، در بسياري از موضوعات مهم مربوط به شهر و مديريت شهري، همان انتقاداتي که به احمدي‌نژاد و قاليباف وارد مي‌شد، شامل شيوه مديريتي چمران هم مي‌شد. حالا او در پايان راه ١٣ساله‌اش در مديريت شهري است؛ فارغ از مسائلي که در سال‌هاي دور رخ داده است، در همين يکي، دو سال آخر رياست او بر شورا، مديريت شهري کم‌ حاشيه و ماجرا نداشته است؛ موضوع واگذاري املاک شهرداري، ثبت‌نام دوباره قاليباف براي رياست‌جمهوري، برخي پرونده‌ها و مسائل مالي غيرشفاف در شهرداري، ساخت‌و‌سازهاي شهري و به‌ویژه ساخت بزرگراه دوطبقه صدر، مشکلات متروی تهران و... . در همين رابطه، به سراغ او رفته و درباره همين موضوعات با او به پرسش و پاسخ نشسته‌ايم. مشروح اين گفت‌وگو در ادامه مي‌آيد.