پرسمان سیاسی - صفحه 2

شعار تأسیسی «استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی»، سرلوحه‌ای شد برای خروج از دوران وابستگی همه‌جانبه و اتخاذ الگویی مستقل و مبتنی بر فرهنگ و ارزش‌های اسلامی. این گفتمان در عرصه‌های مختلف متبلور و از الگوهای شرقی و غربی متمایز شده است.

نام‌گذاری سیزدهم آبان در تقویم جمهوری اسلامی ایران به‌عنوان «روز ملی مبارزه با استکبار جهانی»، تصادفی یا صرفاً نمادین نیست. این انتخاب، بر پایه سه واقعه عینی و سرنوشت‌ساز در تاریخ معاصر ایران استوارشده که هر یک، حلقه‌ای از زنجیره مبارزه ملت ایران با سلطه‌گری را تشکیل می‌دهد. این روز، تبلور عینی «استکبارستیزی» به‌مثابه یک اصل هویت‌بخش و تغییرناپذیر در گفتمان انقلاب اسلامی است.

نهادینه شدن و تداوم استکبارستیزی در میان مردم مبارز جمهوری اسلامی ایران - و البته هر کشور مبارز و مقاوم دیگر- نشان می‌دهدکه این موضوع نمی‌تواند مبتنی بر هیجانات و احساسات زودگذر باشد بلکه از منطق و دلایل مستحکمی برخوردار است که می‌توان آنها را ذیل سه دسته مبانی و دلایل متقن تحلیل کرد:

استکبارستیزی مفهومی چندبعدی و عمیقاً  ریشه‌دار در مبانی دینی است که مصادیق عینی و راهبردهای عملیاتی مشخصی دارد. این مفهوم، جزء هویت‌ساز نظام جمهوری اسلامی بوده و گذر از آن به معنای تغییر ماهیت نظام است. در واقع استکبارستیزی مفهومی فراتر از یک شعار سیاسی صرف است. این آموزه، که ریشه در مکتب توحیدی اسلام و اندیشه‌های بنیان‌گذار جمهوری اسلامی ایران دارد، از سوی مقام معظم رهبری به‌صورت یک گفتمان راهبردی تبیین و تداوم یافته است. رهبر معظم انقلاب به‌روشنی مفهوم استکبارستیزی را این‌گونه تبیین می‌کنند: «استکبارستیزی، یعنی یک ملّتی زیر بار مداخله جویی و تحمیل قدرت استکبارگر یا انسان مستکبر یا دولت مستکبر نرود». این تعریف واضح، اصل عدم پذیرش سلطه را هسته مرکزی این سیاست قرار می‌دهد. تداوم این راهبرد نیازمند عمق‌بخشی به باورهای دینی، توانمندسازی ملی و وحدت‌سازی در جهان اسلام است که در بیانات ایشان بر آنها تأکید شده است. از باب آشنایی بیشتر با مفهوم و ابعاد مختلف استکبارستیزی، این مفهوم در سه محور «معناشناسی»، «ضرورت» و «مصداق‌یابی» بررسی می‌شود: