اصولگرایان - صفحه 15

اشاره: بعد از انتخابات 96 و مشخص شدن نتایج آن، سیل تحلیل‌ها و یادداشت‌ها در فضای مجازی منتشر و در شبکه‌های اجتماعی دست به دست می‌شد. اول با خود قرار گذاشتم که فقط خواننده باشم و مطلبی ننویسم. اما خاصیت سیاست این است که با نوشتن و خوانده شدن بخشی از ذهن آرام می‌گیرد. اما وقتی نیت و قصد بر نوشتن باشد هجوم سؤالات و نقطه شروع است که به اندازه خود مطلبی که قرار است نوشته شود ذهن آدمی را درگیر می‌کند. اگر انتخابات را یک پدیده سیاسی - اجتماعی بدانیم که تبعات فراوانی در جامعه و حتی نسل‌های آتی دارد؛ آن‌گاه تحلیل و بررسی و کندوکاو ابعاد مختف این پدیده سیاسی - اجتماعی مهم و درخور توجه است. در تحلیل انتخابات 1396 و نتایج آن رویکردی که تحلیلگر از آن زاویه به تحلیل می‌پردازد مهم است. اگر تحلیلگری معتقد است که در هر حال ورود به صحنه رقابت سیاسی پیروزی است و هرگز قائل به شکست نیست؛ زاویه تحلیل این فرد با زاویه تحلیل کسی که معتقد است رقابت سیاسی قواعدی دارد و مبتنی بر آن قواعد پیروزی و شکست معنا دارد؛ متفاوت می‌شود. بنابراین بسیار مهم است که بدانیم که: آیا اصول‌گرایان شکست خورده‌اند؟ اگر شکست نخورده‌اند؛ وجه این عدم تعبیر به شکست خوردگی چیست؟ و اگر شکست خورده‌اند؛ علل این شکست‌های پیاپی چیست؟ به نظر نگارنده این یادداشت مبتنی بر قواعد و قوانین رقابت سیاسی؛ اصول‌گرایان در انتخابات 96 شکست خوردند. این اولین مبنای تحلیل این نوشتار است. کسی که معتقد است در انتخابات شکست نخورده‌ایم و همه مأجور هستند و مهم آن است که به تکلیف عمل شود تنها تلاشی مذبوحانه است برای تشفی خاطر خود و احیاناً برای حفظ بدنه و جریان خود برای شکست‌های بعدی. انتخابات به سان یک بازار است. بالاخره در بازار اگر نتوانی کالای خود را بفروشی و کل بازار مشتری فروشنده متبحر دیگری شدند؛ شما شکست خوردید. رقابت هم با برد و باخت معنا دارد هر چند به معنای ظاهری آن. ممکن است در سطح دیگری تمامی فعل انسانی در جهان آفرینش و نظام احسن بر مبنای حق و تکلیف قرار بگیرد. منعی نیست اما وقتی شما وارد گردونه رقابت شدید؛ قواعد بازی انتخابات و رقابت؛ شکست یا پیروزی است. حتی امکان دارد شما در دل آن شکست پیروزهای دیگری هم برای خود رقم بزنید و در دل آن شکست برای خود درس‌ها و عبرت‌هایی داشته باشید؛ عیبی ندارد اما قاعده بازی را نباید بهم زد. انتخابات یک مسابقه است، یک رقابت است و رقابت و مسابقه حتماً بازنده و پیروز دارد. لذا جملاتی نظیر عمل به تکلیف، مأجور بودن، عدم شکست، در یک سطح از فعل یک مسلمان شاید قابل پذیرش باشد اما در سطح دیگری مقبول نیست. پذیرفتن شکست در انتخابات اولین قدم برای جبران است و گرنه شما در همه انتخابات‌ها می‌توانید ادعا کنید که پیروز هستید ولو اینکه مجلس را سی بر صفر ببازید یا در شورای شهر تهران 21 بر صفر ببازید یا در ریاست جمهوری شکست بخورید. حال که پذیرفتیم در انتخابات 1396 شکست خوردیم؛ آنگاه می‌توان پیگیر علل این شکست‌ها شد و دریافت علت آن چیست؟

مقدمه: محمد مهاجری، عضو سابق شورای سردبیری روزنامه‌های کیهان و جام‌جم، اصولگرایی است که جریان اصولگرایی را پایان یافته می‌داند، هرچند می‌گوید که تا بخواهیم اصولگرا داریم. ناامیدی او از اصولگرایی، تنها به شکست در دو انتخابات اخیر باز نمی‌گردد. او معتقد است: وقتی ریشه‌های به قهقرا رفتن اصولگرایی به سال 76 بازمی‌گردد، یعنی زمانی که برخی برای پیروزی در انتخابات به بداخلاقی و تهمت زنی روی آوردند، اما اصولگرایان سکوت پیشه کردند. به باور این فعال رسانه‌ای و سیاسی اصولگرا، آن سکوت رفته رفته باعث شد که اخلاق و دین به‌عنوان مبانی اصولگرایی از این جریان رخت بربندد و آنان اکنون سیاست را نه چون امری دینی، که امری عرفی تلقی می‌کنند. این گفت‌و‌گو را بخوانید.

دکتر علی عبدی/ انتخابات ریاست‌جمهوری 29 اردیبهشت 1396 هنوز داغ‌ترین حادثه سیاسی این روزهای ایران است و البته بازار مباحثات و تحلیل‌های نتیجه آن نیز هنوز گرم است. هر روز شاهد انتشار تحلیل‌های فراوانی درباره نتیجه این انتخابات در رسانه‌های گوناگون هستیم. عموم این تحلیل‌ها و ارزیابی‌ها، تحلیل‌های سیاسی انتخابات است؛ تحلیل‌هایی ناظر بر کنش‌های سیاسی نامزدها، تأثیر نوع سیاست‌ورزی آنها بر نتیجه، نوع راهبرد‌های انتخاباتی و کمپین آنها، عملیات روانی آنها و مواردی از این دست. اما آنچه کمتر به آن توجه شد، آسیب‌شناسی چرایی و چگونگی ناکامی جبهه اصولگرایان در کسب پیروزی بود. معدود آسیب‌شناسی‌هایی هم که در این مدت از سوی دو طرف انتخابات (البته بیشتر از سوی جبهه اصولگرایان) صورت پذیرفته است، آسیب‌شناسی‌های سیاسی و ناظر بر حوزه سیاسی انتخابات بوده است و بیشتر از آن به عمق رخنه نکرده‌اند، در حالی که نگاه آسیب‌شناسی جدی و اساسی ضروری است تا ناظر بر تحلیل و آنالیز گره‌ها و مسائل ریشه‌ای‌تر و غیر سیاسی باشد و تمام ابعاد ماجرا را پوشش دهد. پر واضح است که هر تحول سیاسی سویه‌های اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی هم دارد که نادیده گرفتن آنها موجب یکسویه شدن آسیب‌شناسی و ناقص ماندن آن می‌شود. این نوشتار بر آن است ضمن پرداختن به ریشه‌های ناکامی انتخابات 96 برای جبهه سیاسی اصولگرایی، به ابعاد کمتر گفته شده و نادیده گرفته شده این انتخابات بپردازد. ابعاد و وجوهی که متأسفانه طی سال‌ها و انتخابات‌های گذشته حلقه مفقوده جریان فکری و تصمیم‌ساز اصولگرایان بوده است. متأسفانه نبودن رویکرد خودانتقادی در جبهه اصولگرایی سیاسی یکی از دلایل ناکامی‌های سیاسی سال‌های اخیر آنان بوده است و تا زمانی که رویکرد انتقادی در این جریان به حرکت نیفتد و جاری نشود، باید انتظار تکرار شکست‌های سیاسی آنها را داشت.

بعدازظهر امروز، فراکسیون اصولگرایان ولایی، جلسه ای به این منظور تشکیل خواهد داد و قرار است این جلسه در کمیسیون تلفیق برگزار شود و در آن روی سناریوهای مختلفی بحث شود. به نظر می رسد سناریوی 1+5 بیشترین احتمال تحقق را در انتخابات هیات رئیسه مجلس شورای اسلامی دارد.

گریه محمدرضا عارف در مقام مسئول اصلی تنظیم لیست اصلاح‌طلبان به هنگام توضیح درباره چگونگی بسته شدن لیست این جریان برای شورای شهر تهران، افشای وجود فشارها و لابی‌های گسترده برای حضور در لیست، افشای دریافت‌های هنگفت برای قرار گرفتن نام‌ها در لیست 21 نفره، ابراز نگرانی تحلیلگران این جریان، از جمله عباس عبدی از آینده شورای شهر تهران و تأثیر عملکرد آن بر اقبال اصلاح‌طلبان در انتخابات‌های آتی و موضوعات دیگری از این دست، سبب نگرانی‌های شدید برای آینده تهران شده است[...]