سینمای ایران

ماراتن چهل و چهارمین جشنواره فیلم فجر پس از 10 روز رقابت 31 فیلم، با برگزاری مراسم اختتمایه، 22 بهمن به کار خودش پایان داد. جشنواره‌ای که مانند ادوار اخیر، تلفیقی از فیلم‌های اغلب متوسط، بعضا ضعیف و به ندرت قوی بود.

جشنواره فجر برای دولت هزینه‌ به همراه دارد، اما برآیند و سود نهایی آن مستقیماً به نفع سینما و سینماگران است. کمک به رونق اقتصادی، دیده شدن آثار و تثبیت جایگاه حرفه‌ای هنرمندان، همگی در گروی پویایی این رویداد است. از این رو، تلاش برای تضعیف این جشنواره و ترغیب یا تهدید همکاران به عدم شرکت در آن، مصداق بارز و عینی حکایت آن کسی است که «بر سر شاخ بود و بُن می‌برید».

فرا رسیدن روز ملی سینما، فرصت مغتنمی است برای جریان شناسی و بررسی نقاط ضعف و قوت سینمای کشورمان. به همین بهانه سراغ «سعید مستغاثی» منتقد و مدرس سنما و رئیس پیشین انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی رفتیم تا به بازخوانی، واکاوی و جریان‌شناسی تاریخی سینما ایران بپردازیم. وی پیش از این در کتاب «حکایت سینماتوگراف» به طور تفصیلی به واکاوی تاریخ سینمای قبل از انقلاب پرداته است. جلد دوم ان کتاب هم با همین موضوع، به سینمای بعد از انقلاب اختصاص یافته که در دست انتشار است.

چهل و سومین جشنواره فیلم فجر با ارائه مجموعه‌ای از آثار متنوع، بخشی از سیر تحولات در سینمای ایران است. جشنواره‌ای که می‌تواند نموداری کلی از اندوخته سینمای ایران در یک سال آینده را شفاف کند. همچنانکه معمولا جشنواره فجر عرضه کننده چکیده و برگزیده‌ای از تولیدات سینما در یک سال و ذخیره اکران سالِ پیشِ رو بوده است. جشنواره‌ فیلم فجر که به‌عنوان ویترین سینمای کشور شناخته می‌شود، امسال نیز آثاری از جریان‌ها و دیدگاه‌های مختلف اجتماعی، تاریخی، و دفاع مقدسی را به نمایش گذاشت. این جشنواره همچون همیشه فضایی برای رقابت بین نسل‌های مختلف فیلمسازان و جریان‌های سینمایی فراهم کرد که به تحلیل و تفسیر آن در زمینه‌های گوناگون نیازمند توجه ویژه‌ای است.

سینمای ایران در بازنمایی نقش حاج قاسم ضعیف عمل کرده است.