علیرضا اسپَرهم

پدیده‌های مقاومت فراملی در غرب آسیا، به‌ویژه حزب‌الله لبنان، را نمی‌توان صرفاً به‌عنوان بازیگران نظامی یا ابزار‌های نیابتی در تقابل‌های منطقه‌ای تقلیل داد؛ بلکه باید آنها را در قالب «صورت‌های بدیل حکمرانی» و «نظم‌های سیاسی-هویتیِ شبکه‌ای» صورت‌بندی کرد.

حکمرانی تشکیلاتی ولایت‌مدار الگویی است که در آن، ولایت فقیه مرکز هدایت راهبردی، تشکیلات ابزار تبدیل هدایت به ظرفیت نهادی، تخصص وسیله طراحی راه‌حل و پاسخ‌گویی معیار سنجش عملکرد است.

هنگامی که در لسان حکیمانه رهبری معظم انقلاب امام سید مجتبی خامنه‌ای «مدظله العالی»، واژه «سامری» برای تبیین یک عارضه درونی در جبهه حق به‌کار می‌رود، این نه یک تشبیه ساده، بلکه فراخوانی برای بازخوانی یک «سنت تخلف ناپذیر الهی» در تاریخ انبیاست.

ایران مبعوث شده، میدانی است فراخ برای آزمون ایمان عملی؛ عرصه‌ای که امروز در آن، دیگر زمان «توجیه» سپری شده و فصل «تغییر» آغاز گشته است.

اگر جامعه‌ای فقط متخصص داشته باشد، اما فاقد مرکز هدایت تمدنی باشد، به مجموعه‌ای از سیستم‌های پراکنده تبدیل می‌شود که ممکن است پیشرفته باشند، اما فاقد روح تاریخی و هویت مستقل‌اند. ولایت، در این نگاه، سازوکارِ تبدیل «توان پراکنده» به «قدرت تمدنی» است

مسئله وحدت نیز جایگاه مهمی در منظومه هویتی انقلاب اسلامی دارد. انقلاب اسلامی از ابتدا خود را محدود به یک تجربه صرفاً ملی نمی‌دانست، بلکه آن را بخشی از بیداری گسترده‌تر در جهان اسلام تلقی می‌کرد.

در چارچوب جنگ شناختی، یکی از اهداف اصلی دشمن تلاش برای تضعیف تاب‌آوری اجتماعی است. تاب‌آوری اجتماعی به معنای توان یک جامعه برای حفظ امید، انسجام و اعتماد در شرایط فشار‌های بیرونی است.

حکمرانی جهادی، نه یک انتخاب میان گزینه‌های موجود، بلکه تنها ضرورت تاریخی برای بقا و اعتلای هویت ایرانی-اسلامی در قرن جدید است. این مدل، با تکیه بر شاخص‌های منحصر‌به‌فرد خود، اثبات کرده است که کارآمدترین مسیر برای دستیابی به رفاه همراه با عدالت و پیشرفت همراه با معنویت است.