زیباکلام - صفحه 4

مقدمه: اصولگرایان این روزها فقیرتر از هر زمان دیگری به نظر می‌رسند. دست‌هایشان پینه بسته و خالی است و جیب‌هایشان از فرط نداشتن فردی برای عرضه در انتخابات ریاست جمهوری96 نخ نما شده است. این مهم، پس از شکست در انتخابات ریاست جمهوری 92 و به دنبال آن باخت سنگین در انتخابات هفتم اسفندماه94 به وضوح رخ نمود. از همین روی، از هر سویِ اردوگاه اصولگرایی صدایی متفاوت برمی‌خیزد و هر یک از احزاب این جناح سیاسی به کمپانی‌های کاندیداسازی مبدل شده‌اند که برای خالی نبودن عریضه و همچنین به منظور مقابله با اصلاح‌طلبان، گزینه‌هایی را برای کاندیداتوری انتخابات ریاست جمهوری 96 از خود می سازند و به جریان سازی برای آنها می‌پردازند. این اتفاق حاکی از غیبت یک مهره شاخص و قدرتمند در این جناح سیاسی است. به طوری که این روزها حتی زمزمه‌های حمایت اصولگرایان از حسن روحانی در انتخابات 92 نیز شنیده می‌شود و هر روز هم حدت و شدت آن فزونی می‌یابد. با این حال به جز حسن روحانی کاندیدای اصلاح‌طلبان در انتخابات 92، دیگر گزینه‌هایی که روی میز اصولگرایان قرار دارند، افرادی هستند چون: سردار قاسم سلیمانی، «فرشته نجات» خاورمیانه‌ای‌ها که در غرب او را «شوالیه» می‌نامند، هیچ‌گاه بر علیه دولت یازدهم موضعی اتخاذ نکرده است. در مصاحبه‌ای هم خود را فاقد حزب خوانده و بر همگان مبرهن است که سردار یک شخصیت ملی و فراجناحی دارد اما با این حال این روزها نام او دستمایه بازی‌های سیاسی عده‌ای خاص شده است. علی لاریجانی، که این روزها جامه ریاست مجلس دهم را به تن کرده است و در کارنامه اش سابقه حضور در یکی از ادوار انتخابات ریاست جمهوری نیز به چشم می‌خورد که در آن متحمل شکست شد. غلامحسین مصباحی مقدم، که در انتخابات هفتم اسفند 94 رتبه 47 را در حوزه انتخابیه تهران کسب کرد و از مطرح کنندگان نام حسن روحانی به عنوان گزینه اصولگرایان در دوازدهمین دور انتخابات ریاست جمهوری است، چندی پیش اعلام داشت که اگر اصولگرایان توافق کنند او کاندیدای این جناح سیاسی خواهد شد. درباره گزینه‌های روی میز اصولگرایان، صادق زیباکلام، استاد دانشگاه و تحلیلگر مسائل سیاسی گفتگویی با خبرنگار آفتاب یزد داشته است که در ادامه می خوانید:

مقدمه: نتیجه بررسی صلاحیت‌ها چند روز پیش از سوی هیات‌های نظارت اعلام شد، بسیاری از اصلاح‌طلبان با رد یا عدم احراز صلاحیت مواجه شده‌اند به طوری که می‌توان این‌گونه ادعا کرد که آنها تنها در سه کرسی توان رقابت با اصولگرایان را دارند. از طرف دیگر تعداد قابل توجهی از اصولگرایان هماهنگ با احمدی‌نژاد تایید صلاحیت شده‌اند و به نظر می‌رسد که این افراد عزم خود را جزم کرده‌اند تعداد قابل توجهی از کرسی‌های مجلس را به‌دست آورند. از سوی دیگر هیچ چیز جلوی اراده اصلاح‌طلبان برای شرکت در انتخابات مجلس را نمی گیرد. اصلاح‌طلبان تلاش دارند حتی اگر نتوانستند کاندیداهای خود را در لیست‌های انتخاباتی قرار دهند و از اصولگرایان میانه‌رو حمایت کنند تا از این طریق تنها از ورود تندروها به مجلس آینده جلوگیری کنند. در این زمینه «آرمان» با صادق زیبا کلام استاد دانشگاه به گفت و گو پرداخته است که در ادامه می‌خوانید:

ناديده گرفتن واقعيات و تصور افزايش هواداران اصلاحات نه تنها مشکلي از اصلاح طلبان حل نکرده بلکه به مشکلات آنها و حتي کشور افزوده است. نگاه واقع بينانه به صحنه سياسي پس از انتخابات، پذيرش شکستي است که حجاريان همو که اصلاحاتي‌ها از وي به عنوان مغز متفکر جريان خود ياد مي‌کنند، به آن اشاره کرده است.

مقدمه: دقيقا سه ماه. انگار همين ديروز بود كه انتخابات مجلس نهم برگزار شد. گروهي از اصلاح‌طلبان در انتخابات شركت نكردند و اصولگرايان با خودشان به رقابت پرداختند. غيبت اصلاح‌طلبان در مجلس دوره گذشته درست بوده باشد يا نادرست يك توفيق اجباري داشت و آن درك بهتر و دقيق‌تر جريان اصولگرايي است. امروز غالب اصولگرايان خود در يك دوقطبي جاي مي‌گيرند؛ يك سوي اين دو قطبي اصولگرايي علي لاريجاني است و سوي ديگر اصولگرايي از جنس احمدي‌نژاد. اما انتخابات سال ۹۲ پاياني براي سكوت اصلاح‌طلبان بود، پاياني كه خود آغاز جديدي را نشان مي‌داد. اين انتخابات و نتيجه اش كه پيروزي كانديداي اصلاح‌طلبان بود اصلاح‌طلبان را مصمم كرد تا به طور جدي به انتخابات مجلس فكر كنند. درباره جريان‌شناسي انتخابات مجلس دهم صادق زيباكلام استاد دانشگاه و تحليلگر مسائل سياسي با «آرمان» به گفت‌وگو نشسته است. متن اين گفت‌وگو را در ادامه مي‌خوانيد:

مقدمه: از کودکی با این واژه آشنا شدم. واژه "خودسرها" عنوانی بود که هرازگاهی شنیدن نام و وصف اعمالی که از پیروان این واژه برمی‌آمد وحشت به اندامم می انداخت و همین باعث می شد تا کمتر وارد بحث هایی شوم که ممکن بود در آن سرو کله "خودسرها "پیدایشان شود! کودکی من با وقوع حادثه کوی دانشگاه در سال 78 و این که این گروه چه ها که نمی‌توانند بکنند، شکل گرفت و آنقدر حضور این افراد در بازه‌های زمانی مستمر و مداوم بود که با آن بزرگ شدم. آنها تمام نشدند همان طور که قرار به تمام شدنشان هم نبود. و امروز هم علی رغم گذشت همه این سالها، همیشه در بزنگاه‌های خاص یافت می‌شوند و معلوم نیست با کدام اصول و قانونی رفتارهایشان تعریف می‌شود؛ از سالها پیش به یاد می‌آورم که هم دانشجویان، هم برخی از سیاسیون، مسئولان و هم اکثریت مردم و هم من، از آنها وحشت داشتیم. اما چرا؟ چه وقت؟ چه موقع؟ آنها در طول این دهه ها آمدند و نرفتند!؟ گاه سوار بر موتورسیکلتی و گاه بر پای پیاده‌ای و گاه با ظاهری مردمی و گاه با ظاهری... و چرا "خودسری"های آنها غیر قابل پیش بینی ولی در عین حال منظم و با برنامه است؟ نمی‌دانم آن طور که آنها خودشان مدعی اند اقداماتشان نشانی از بی باکی و دلاوری دارد یا نمونه بارز سخت سری و استبداد است؟! اما بشنوید از اقدامات جدیدتر این افراد در این زمانه! درست در هنگامی که دادگاه علی مطهری درباره حمله فیزیکی تندروها به او در حال برگزاری است ، در همین روزها چند اتفاق دیگر هم رخ داد از حضور عراقچی در نمایشگاه مطبوعات "با شعارهایی غیرقابل چاپ! استقبال شد! و نشست گفتگوی صادق زیباکلام را در همین نمایشگاه به‌آشوب کشیدند و این استاد دانشگاه برای درامان ماندن از حمله تندروها به سرعت محل را ترک کرد والبته شبنامه‌هایی در برخی اماکن خاص علیه برجام و همچنین برخی از شخصیت‌های نظام هم پخش شد. خیلی وقت است که آدم‌های مختلف، گروه‌های گوناگون و اندیشه‌های متنوع ، توسط تندروها مورد هجمه قرار می گیرند. و در عین حال سال‌های مدیدی است مردم از " خودسرها " یی که خودشان را قانون بی‌قانونی می‌دانند! به ستوه آمده، اما آنها (خودسرها) هر بار نترس تر و بی باک‌تر می‌تازند و از برای نابودی اندیشه‌های مخالف خود، قلع و قمع کردن عقاید را در دستور کار قرار داده‌اند. اما ماجرای این گروه‌ها چیست؟ و آیا تغییراتی هم در این سالها در ماهیتشان صورت گرفته یا نه؟ روز بعد از به تشنج کشیده شدن جلسه صادق زیباکلام به سراغ او رفتیم و از داستان " این گروه‌های تندرو " پرسیدیم. "زیباکلام" نیز مانند کسانی که تازه از معرکه‌ای سخت، گریخته به سوالات آفتاب یزد در اینباره پاسخ داد.

تئوریسین اصلاح‌طلبان تاکید کرد: بهترین اتفاق ممکن این است که اصلاح‌طلبان در اندیشه رقابت با آقای لاریجانی برای تصدی کرسی ریاست مجلس نباشند.

اگر که آقای هاشمی به عنوان یک نامزد باقی مانده بودند و آقای روحانی هم در انتخابات به عنوان یک نامزد حضور داشتند، فکر می کنم که خود آقای روحانی هم می داند که هیچ شانسی در برابر آقای هاشمی پیدا نمی کرد.