خلیج فارس همواره عرصهی تاخت و تاز قدرت های استعماری بوده است. در سال ۱۵۰۷ میلادی، زمانی که شاه اسماعیل صفوی درگیر بحران های داخلی بود و نیروی دریایی کارآمدی هم در اختیار نداشت، آلبوکرک پرتغالی با اشغال هرمز، نخستین پایهی استعمار را در این پهنهی آبی بنا کرد. با این حال، در سال ۱۶۲۲ میلادی، نیروهای شاه عباس صفوی با همکاری کمپانی هند شرقی بریتانیا، از طریق دریا و خشکی هرمز را محاصره کرده و با شکست پرتغالی ها، آن ها را برای همیشه از این منطقه بیرون راندند. پس از پرتغالیها، هلندیها نیز به مدت ۱۵۰ سال در خلیج فارس حضور داشتند و گه گاه به اشغالگری دست می زدند. سرانجام در سال ۱۷۶۵ میلادی، میرمهنای بندرریگی با حملهی نهایی به دژ «موسلستاین» در جزیره ی خارگ، به سیطرهی ۱۲ ساله ی هلندیها در آن جزیره و حضورشان در خلیج فارس پایان داد.
اما بی شک، هیچ استعمارگری به اندازهی بریتانیا در این منطقه ماندگار نبوده است. انگلیسیها با بهرهگیری از ضعف سایر رقبا، ناوگان نظامی خود را در بحرین مستقر کرده و با بهانههای گوناگون، کشتی های عبوری از تنگه ی هرمز را بازرسی میکردند؛ گویی که خود را متولی امنیت و پلیس خلیج فارس میدانستند هرچند که بعدها پلیس جنوب را نیز تشکیل دادند. در طول چهار مرحله رویارویی نظامی بین ایران و انگلیس که نخستین آن در سال ۱۸۳۷ میلادی و بر سر مسئلهی هرات رخ داد و البته بریتانیا همواره به بهانه های مختلف، جنوب ایران و جزیرهی خارگ را تهدید یا اشغال می کرد. این روند تا جنگ جهانی اول ادامه داشت و با مقاومت دلیرانه ی مجاهدانی چون شیخ حسن آل عصفور، باقرخان تنگستانی، مجتهد اهرمی، علامه بلادی بوشهری، شیخ محمدحسین برازجانی، رئیسعلی دلواری، غضنفرالسلطنه برازجانی، شیخ حسین چاهکوتاهی، خالوحسین بردخونی و زائرخضرخان اهرمی همراه بود که لازم دانستم به پاس میهن پرستی شان از آنها یاد کنم. پس از پایان جنگ جهانی دوم، جایگاه انگلستان در منطقه متزلزل شد. مشکلات اقتصادی، نگهداری نیروهای نظامی و ناوگانهای بزرگ در آب های دوردست را برای بریتانیا دشوار کرده بود. سرانجام هارولد ویلسون اعلام کرد که تا پایان سال ۱۹۷۱، تمامی واحدهای نظامی بریتانیا از شرق سوئز و خلیج فارس خارج خواهند شد؛ وعده ای که به پایان چهار قرن حضور استعماری آنها در این منطقه انجامید. با خروج بریتانیا و حذف شوروی به عنوان رقیب اصلی پس از دوران جنگ سرد، ایالات متحده آمریکا به قدرت بلامنازع دریایی در منطقه تبدیل شد. آنها که اهمیت سوق الجیشی و منابع انرژی خلیج فارس را به خوبی درک کرده بودند، با ایجاد پایگاه های نظامی در کشورهایی همچون بحرین ، قطر و عربستان و دیگر کشورهای حوزه خلیج فارس حضور خود را در این پهنهی آبی تثبیت کردند.
اما در سال جاری میلادی آمریکایی ها پس از سرخوشی از استثمار ونزوئلا ، جنگی را با هدف بلعیدن ایران شروع کردند که تیرشان به سنگ خورد ،پایگاه هایشان در جنوب خلیج فارس نابود و در برابر مقاومت قاطع ایران، ناچار به عقبنشینی تا اردن و سرزمینهای اشغالی شدند. این پیروزی ایران را باید قدر دانست چرا که رهبران ایران پای این ایستادگی خون دادند و برخلاف برخی دیگر، ذرهای از خاک و جزایر این وطن را شوهر ندادند. سردارانی چون تنگسیری، بدون اتکا به هیچ قدرت خارجی، دشمن را چنان تحقیر کردند که نامشان در تاریخ ثبت شد و شیربچه های جنوب در سواحل و جزایر خلیج فارس و فرزندانشان در میناب به خاک و خون کشیده شدند ولی نگذاشتند پای اجنبی به خاک ایران برسد و با دستان پرتوان خود، سیادت تنگه هرمز را تمام و کمال به دست آوردند. آمریکا که تا قبل از جنگ رمضان ده ها و یا صدها شناور جنگی در خلیج فارس داشت اما حالا هیچ شناور جنگی در خلیج فارس ندارد، آنها عملا از خلیج فارس اخراج شده و توان ورود به آن را نیز ندارند. این برای نخستین بار در تاریخ است که خلیج فارس از حضور کشتی های جنگی قدرتهای استعمارگر خالی مانده و ایران ؛ تنها به همت نیروی دریایی مقتدر و خودساخته خویش و فرزندان جان فدای میهن، کنترل تنگه استراتژیک هرمز را بدست گرفته است. سال ۲۰۲۶ میلادی را باید سال پایان حضور آمریکا در خلیج فارس دانست و اگر ترامپ و اطرافیان متوهمش دوباره خیال شبیخون به سر بزنند، باید بدانند که سرآغاز پایان کار آنها در کل منطقه غرب آسیا خواهد بود.