صادق زيباكلام در گفتوگو با «آرمان»:
مقدمه:
روزي كه اسامي وزرای پيشنهادي روحاني به مجلس ارسال شد خبري از نام وزير علوم نبود. اين مورد موجب گلايه برخي از دانشگاهيان شده بود كه اظهار ميداشتند بي وزير ماندن اين وزارتخانه در آستانه سال تحصيلي جديد موجب به مشكل خوردن دانشگاهها ميشود. جهانگيري در مورد دليل عدم معرفي وزير علوم گفت گزينه مد نظر رئيس جمهور در لحظات آخر از قبول مسئوليت سر باز زده است. روحاني در روز تشكيل كابينه معاون فرهنگي وزارت علوم سيد ضياء هاشمي را به عنوان سرپرست وزارتخانه معرفي كرد. سرپرستي كه اكنون گزينه محتملي براي وزارت نيز به نظر ميرسد. دانشگاهها در دوره پيش از روحاني و دولت احمدينژاد (به ويژه دولت دوم) مشكلات بسياري را تحمل كردند و با انتخاب روحاني بارقههاي اميد جهت بهبود اوضاع دانشگاه ديده شد. گزينه اول روحاني براي وزارت علوم دولت يازدهم دكتر ميلي منفرد روي خوشي از مجلس اصولگرا نديد و جعفر توفيقي سرپرست وزارت علوم شد.
با ابراز مخالفتها در مورد توفيقي، روحاني فرجيدانا را به مجلس معرفي كرد كه به سختي راي آورد و دورهاي از وزارت علوم را ساخت كه دانشجويان و اساتيد هنوز بهخاطر دارند. اما فرجيدانا هم پس از افشاي بورسيههاي غير قانوني براي برخي نمايندگان قابل تحمل نبود، پس آنها تمام تلاش خود را براي استيضاح وي به كار بستند و موفق شدند. روحاني شهردار فعلي تهران محمدعلي نجفي را به عنوان سرپرست وزارت علوم منصوب كرد. مجلس نهم پيشتر ثابت كرده بود به نجفي هم علاقهاي ندارد و روحاني هم زحمت معرفي وي را به خود نداد و احمد نيلي و پس از آن فخرالدين دانش آشتياني را به مجلس معرفي كرد كه هر دونفر رد شدند. در نهایت گزینه هفتم روحانی محمد فرهادی بود که از مجلس اصولگرا رای گرفت و در دوره وزارتش سعی کرد شبیه فرجیدانا نباشد و دست به عصا حرکت کند. دانشگاهیان از وزارت فرهادی بسیار ناراضی بودند و قابل پیشبینی بود که جایی در دولت دوازدهم نداشته باشد. اکنون اما پس از شروع دولت دوم روحانی هم حاشیههای وزارت علوم به پایان نرسیده و سایه بیم و امید بر سر دانشگاه افکنده شده است. در مورد شرایط وزارت علوم، دکتر صادق زیباکلام، استاد دانشگاه، با «آرمان» گفتوگو کرده که در ادامه میخوانید.
کد خبر: ۳۰۸۳۵۴ تاریخ انتشار : ۱۳۹۶/۱۰/۱۸
صادق زیباکلام در گفتگو با آفتاب یزد:
مقدمه: عرصه سیاست هیچ گاه قابل پیش بینی نیست. بخصوص اگردر ایران باشد. نه حرفها حرف است، نه وعدهها وعده. گاهی راست به چپ رای میدهد و گاهی چپ به راست. گاه، یک اصلاحطلب اصولگرا از آب درمیآید و گاه یک اصولگرا میشود منجی شجاع اصلاحطلبان. در همین وادی تغییرات است که بعضی اوقات جای غالب و مغلوب نیز عوض شده. مثلا اگرچه روحانی حامیانش اصلاحطلب بودند اما حالا اوضاع بیشتر به کام اصولگرایان است. اصولگرایان در انتخابات شکست خورده اند اما به جای آنکه آنها به دنبال دلیل شکست در اختلافات درونی باشند و به واکاوی مشکلات بپردازند و درصدد حل آنها برآیند، بر همان منش قبلی پای فشاری میکنند، از آن سوی اما فاتحان رقابت، یعنی اصلاحطلبان به مانند احزاب شکست خورده در اختلافات درونی خود سر میکنند، یکی خواهان حذف شورای عالی سیاستگذاری است و دیگری آن را بهترین الگو تلقی میکنند. یکی روحانی را نماد تدبیر و امید میداند، یکی بسان فردی که کلاهی بس گشاد برای هشت سال بر سر جناح چپ کرده است.
صادق زیباکلام استاد نام آشنای علوم سیاسی شاید گزینهای جذاب برای یک گفتگو در زمینه آن عدم تغییر اصولگرایی و این دعواهای اصلاحطلبی باشد. زیباکلام در گفتگو با آفتاب یزد به بودن یا نبودن ایدئولوژی در جریانهای سیاسی اشاره دارد؛ نکتهای که تضادهای سیاست ایران را پاسخ میدهد.
کد خبر: ۳۰۶۷۲۶ تاریخ انتشار : ۱۳۹۶/۰۹/۰۵