پسرم لب‌تشنه شهید شد

امیرحسین، فرزند دوم خانواده بود. همان‌طور که از اسمش پیداست، من و پدرش با نذر و نیاز او را از امام حسین (ع) گرفتیم و با هدف ادای نذرمان سالیان سال برای یک هیئت نزدیک منزل‌مان غذا تهیه می‌کردیم. هر وقت اسم امیرحسین را صدا می‌کردم، به یاد امام حسین (ع) می‌افتادم و به خود می‌بالیدم که اسم پسرم هم اسم امام حسین (ع) است. پسرم مثل آقا امام حسین (ع) لب‌تشنه با زبان روزه شهید شد.

پسرم طی دوران تحصیلاتش شاگرد زرنگ کلاس بود و در هر مقطعی از تحصیل به درسش خیلی اهمیت می‌داد. بسیار علاقه‌مند بود و در کنار تحصیل، زبان انگلیسی هم می‌آموخت تا اینکه بعد‌ها زبان انگلیسی را در آموزشگاه زبان تدریس می‌کرد. ایشان طی دورانی که مربی بسیج بود، به بچه‌ها زبان یاد می‌داد.

پس از فوت همسرم بچه‌هایم پشت و پناه‌شان را از دست دادند، مخصوصاً امیرحسین که تازه به ۱۸ سالگی رسیده بود و نیاز به همراهی داشت؛ از آن موقع بود که مرد زندگی ما شد و در کنار تحصیل در رشته مهندسی نرم‌افزار، کار هم می‌کرد.

یادم است در یک مقطعی از طرف سپاه وارد مسجدشان شدند و نیرو می‌خواستند. ایشان هم بدون اینکه به ما چیزی بگوید، نام‌نویسی کرد و اسمش درآمد. خیلی خوشحال بود که اسمش درآمده است. به خواهر بزرگش گفته بود، ولی باز از تخصص اصلی شغلی‌اش به ما نگفت. همیشه به خواهرش می‌گفت آبجی من مطمئنم بابا برایم دعا کرده است که من اینجا اسمم دربیاید.

به نقل از مادر شهید

امیرحسین فخری‌قهی

«شهید امیرحسین فخری‌قهی»، نخبه نرم‌افزار سایبری و از پاسداران گمنام کشورمان بود که در جریان جنگ تحمیلی چهل روزه در بمباران دشمن آمریکایی‌ـ صهیونیستی به شهادت رسید. امیرحسین متولد ۲۸ دی‌ماه ۱۳۷۸ در خیابان ۱۷ شهریور تهران و تنها پسر خانواده بود. او که پس از فوت پدرش، خود را مکلف به نگهداری از خانواده می‌دانست، در روز ۱۱ اسفندماه ۱۴۰۴ با اصابت پرتابه دشمن به محل کارش به شهادت رسید و پیکر پاکش در روز ۱۵ اسفند در گلزار شهدا و قطعه ۴۲ تشییع و خاکسپاری شد.