آمریکایی‌ها جان‌شان را در خطر می‌دیدند

روند حوادث ۱۳۴۱ و ۱۳۴۲ نشان می‌دهد، آمریکایی‌ها نقشه پیچیده‌ای را در دستور کار داشتند، اما از ترس مخالفان شاه، به ویژه مراجع تقلید آن را علنی نمی‌کردند. این روند تا فروردین ۱۳۴۳ ادامه داشت تا اینکه امام خمینی (ره) از حصر آزاد شدند و مردم تهران و قم با برگزاری جشن آزادی و شادی استقبال خیلی خوبی از امام (ره) انجام دادند. در حالی که یک ترفندی پشت این «آزادی» بود و کسی خبری از آن نداشت. با ذکر چند نکته، این توطئه شیطانی عیان‌تر می‌شود.

۱ ـ روزنامه اطلاعات در ۱۸ فروردین ۱۳۴۳، بخشی از این پنهان‌کاری را در سرمقاله خود نشان داد؛ آنجا که آورده بود «جای خوشبختی است که جامعه روحانیت نیز هم اکنون با همه مردم همگام در اجرای برنامه‌های انقلاب شاه و مردم شده است و...». مفهوم این جمله این است که آنها امام خمینی (ره) را سوءتفاهم دانستند و روحانیت را پشتیبان حکومت تلقی کردند.

۲ ـ این ترفند و دروغ آشکار برای امام (ره) قابل تحمل نبود؛ لذا ایشان همان روز پاسخ این ترفند را دادند و آن را تکذیب کردند. پس از آن با پیگیری امام (ره) معلوم شد این سرمقاله را ساواک نوشته است. امام راحل در روز ۲۱ فروردین ۱۳۴۳ بر فراز منبر قرار گرفتند و فرمودند: «این روزنامه کثیف اطلاعات که در سر مقاله‌اش نوشته بود که با روحانیت تفاهم شده و روحانیت با انقلاب سفید شاه و ملت موافق است، کدام انقلاب؟ کدام ملت؟ ... خمینی را اگر دار هم بزنید تفاهم نخواهد کرد و...»

۳ ـ با فرارسیدن اولین سالگرد قیام خونین ۱۵ خرداد که مصادف با ایام ماه محرم شده بود، رژیم محمدرضا شاه تمام قوای خود را سامان داده بود که کشور را تحت سیطره خود داشته باشد. به همین دلیل بسیار از سخنرانان را از منبر رفتن ممنوع کرد، عده‌ای را هم برای گرفتن تعهد به شورای امنیت وقت مورد تهدید و ارعاب قرار داد و جمعی از واعظان را هم دستگیر و بازداشت کرد. از طرفی هم به مناسبت سالگرد قیام ۱۵ خرداد امام خمینی (ره) و جمعی از علمای تراز اول، با صدور اعلامیه‌ای عزای عمومی اعلام کرده و تصریح کردند: «ترک نصیحت و سکوت را جرم و گناه بزرگ می‌دانیم.»

۴ ـ از این تاریخ به بعد امام خمینی (ره) درصدد سازماندهی نیرو‌های وفادار به قیام ۱۵ خرداد برآمدند و اولین قدم را با تشکیل جلسات هفتگی شب‌های یک‌شنبه با حضورعلمای قم برداشتند.

۵ ـ در سال ۱۳۴۰ که شاه همه کاره شده بود، باز هم آمریکایی‌ها جان‌شان را در خطر می‌دیدند و درخواستی داشتند که حاکمیت ایران محرمانه آن را دنبال می‌کرد. دولت وقت ایران برای اجرای این برنامه، طرحی را با عنوان یک «لایحه» به تصویب رساند که انجام مقدمات آن زمان می‌خواست و دولت اسدالله علم و حسنعلی منصور درگیر این موضوع شدند.