آرامش در تاریکی؟!

سؤال مشترک بسیاری از ما این است که چگونه می‌توانیم در حالی که خودمان را در تاریکی می‌بینیم، از آینده خبر نداریم و نمی‌دانیم چه نتیجه‌ای از کار‌ها‌ی مان به دست می‌آوریم، آرامش داشته باشیم؟ این اتفاق یک پیوست دارد و آن، ایمان به خداوند است؛ یعنی سپردن امور به کسی که علمش به غیب و آینده، احاطه کامل دارد و تدبیرش به صلاح بنده است؛ اما پرسش اساسی اینجاست که چگونه می‌توان به دین و دستورات آن چنان اعتماد و تکیه کرد که در سخت‌ترین شرایط، دلی آرام داشت؟ پاسخ این پرسش را باید در ژرفای آیات قرآن و سیره ائمه معصوم (ع) جست‌و‌جو کرد. آنان که در مسیر الهی گام می‌زنند، با حقیقتی آشنا می‌شوند که هراس از ناشناخته‌ها را از دل‌شان می‌زداید و به‌جای آن، اطمینانی عمیق می‌نشاند. قرآن کریم در آیه‌ای روشن، کلید اصلی آرامش را معرفی می‌کند: «الَّذِینَ آمَنُوا وَ تَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ بِذِکْرِ اللَّهِ أَلا بِذِکْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ» (رعد/۲۸) این آیه شریفه، بنیانی استوار برای درک آرامش حقیقی فراهم می‌آورد؛ آرامشی که نه با انباشتن ثروت و نه با فرار از مشکلات، بلکه با یاد خدا در دل جای می‌گیرد. ذکری که در این آیه به آن اشاره شده، تنها تکرار الفاظ نیست، بلکه توجه قلبی به عظمت، علم و حضور همیشگی خداوند است. وقتی انسان بداند که خداوند بر همه چیز آگاه و تواناست و هیچ اتفاقی در پهنه هستی بدون اذن او رخ نمی‌دهد، دلش به این حقیقت مطمئن می‌شود و دیگر نگرانی از آینده او را نمی‌آزارد. در واقع، ریشه بسیاری از اضطراب‌ها، ناتوانی در پذیرش این نکته است که تدبیر امور به دست خدایی حکیم و مهربان است. پیامبر اکرم (ص) در حدیثی گهربار می‌فرمایند: «شگفتا از کار مؤمن که تمام امورش خیر است؛ اگر به او خوشی رسد، شکر می‌کند و برای او خیر است و اگر به او سختی رسد، صبر می‌کند و برای او خیر است.» (نهج‌الفصاحة، ج ۱، ص ۵۶۳) این نگاه، تمام ابعاد زندگی را در بر می‌گیرد و به مؤمن می‌آموزد که نه تنها سختی‌ها، بلکه حتی نعمت‌ها را نیز باید با صبر و شکر پاس داشت. وقتی چنین نگرشی شکل گرفت، دیگر بابت از دست دادن‌ها افسوس می‌خوریم و نه از به دست آوردن‌ها مغرور می‌شویم؛ زیرا می‌دانیم که هر چه خداوند برای ما مقدر کرده، به مصلحت و حکمت اوست.