وجود مبارک رسول گرامی اسلام (ص) جلوهای از صفات رحمت و رئوفیت خدای سبحان است. وجود مبارک رسول گرامی را که ذات اقدس الهی در قرآن معرفی میکند، او را شاگرد لَدنّی میداند که کل جهان را با کتاب خود هدایت میکند. ذات اقدس الهی وقتی از رسولش یاد میکند او را بهعنوان رحمت جهانیان، رحمت عالمیان معرفی میکند. قرآن از صدر تا ساقه پیامبر (ص) را معرفی میکند و به ما میفرماید: شما در بخش نازلِ رسالت آن رسول قرار دارید. آن بخش والایی رسالت رسول در دسترس شما نیست. اینکه گفته شد خلق رسول گرامی، قرآن کریم است، یعنی قرآن شناسنامه آن حضرت است. اگر وجود مبارک رسول گرامی بخواهد بهصورت یک کتاب در بیاید، میشود قرآن و اگر قرآن بخواهد بهصورت یک انسان متمثّل بشود، میشود رسول گرامی (ص). وظیفه ما دو چیز است: یکی فهم و درک شأن نزول رسالت و برنامه آن حضرت است و دوم تطبیق کارهای خودمان بر سیره و سنت آن حضرت.
خداوند بخشی از برنامههای رسول گرامی (ص) را در پایان سوره مبارکه «اعراف» بیان کرد. فرمود او آمده که شما را آزاد کند، او آمده تا این قیود و زنجیرهایی را که با آنها دست و پای خودتان را بستید، باز کند؛ برخی از زنجیرها را شما با دست خودتان بستید، برخی از زنجیرها را دیگران بر دست و پا و گردن شما آویختند؛ این تشریفات زاید، این تمنیات زاید، این غرور و خودخواهی، اینها همه زنجیرهایی است که انسان به خود بسته است و رسول خدا آمده است تا «وَ یضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ وَ الْأَغْلالَ الَّتی کانَتْ عَلَیهِمْ» (اعراف/۱۵۷).