راز رجوع دوباره ترامپ به ونزوئلا

ترامپ رئیس جمهور آمریکا که کلید واژه تنگه هرمز و تسلیم سازی ایران را دائما بر زبان داشت ناگهان رویکرد به ونزوئلا را در پیش گرفت. او ناگهان از توافق نفتی با کارکاس خبر داده است. گفته شده است که ونزوئلا و آمریکا بر سر یک توافق ۲۵ ساله برای توسعه ۱۷ میدان نفتی به توافق رسیده‌اند؛ میادینی که مجموع ذخایر آنها حدود ۶۵ میلیارد بشکه برآورد شده و قرار است با سرمایه و فناوری آمریکایی دوباره توسعه پیدا کنند. بر اساس اعلام دولت ونزوئلا، در مرحله نخست ۱۷ میدان نفتی راهبردی توسعه پیدا می‌کنند و هدف‌گذاری برای تولید روزانه بیش از یک میلیون و ۵۰۰ هزار بشکه نفت انجام شده است. هر چند که این اقدام آمریکا سندی آشکار بر این نیات واقعی این کشور برای حمله نظامی و ربایش مادورو رئیس جمهور قانونی ونزوئلاست که نشان می دهد آنها نه به دنبال کمک به ملت‌ها بلکه غارت ثروت‌ها هستند اما این اقدام در مقطع کنونی دارای نکاتی قابل توجه تر نیز می باشد. 

ترامپ تا پیش از این ادعای باز بودن تنگه هرمز را سر می‌داد و مدعی بود که خلیج فارس را در کنترل دارد و ایران و توان نظامی آن نیز نابود شده است. ترامپ با وعده درمانی و پست‌های فضای مجازی بر آن بوده تا بازارهای مالی را کنترل کرده تا از افزایش قیمت سوخت جلوگیری نماید.  وضعیت بحرانی اقتصاد آمریکا و متحدانش موجب ریزش شدید محبوبیت ترامپ شده بود چنانکه او رسما اذعان می کند که ادامه این وضعیت به پیروزی دموکرات‌ها در انتخابت و استیضاح او منجر خواهد شد. هر چند که ترامپ برای این وعده درمانی اقدامات بسیاری صورت داد اما در نهایت این وعده درمانی کارکرد خود را از دست داده است که نمود آن را در وضعیت داخلی آمریکا و شرایط حاکم بر تنگه هرمز و قیمت جهانی نفت و گازائیل می توان مشاهده کرد. ذخایر استراتژیک نفت آمریکا تا  ۲۱ اوت، حدود ۲۹۰ میلیون بشکه بود که نزدیک به پایین‌ترین میزان در ۴۴ سال گذشته محسوب می‌شود. داده‌های کشتیرانی نشان می‌دهد شمار کشتی‌های تجاری قابل مشاهده که در روزهای آخر هفته از تنگه هرمز عبور کردند، به حدود پنج فروند در روز کاهش یافته است در حالی که روزامه 9 میلیون بشکه نفت از تنگه هرمز عبور می کرده به رقم 3 میلیون بشکه آن هم با تایید ایران به مقاصدی خاص ارسال می گردد. نکته مهم آنکه ترامپ در حالی از نسخه ونزوئلا برای مدیریت بازار نفت می گوید که قیمت نفت روز دوشنبه پس از حمله نیروهای آمریکا به دو پرتابگر ایرانی در جزیره لارک در تنگه هرمز، بیش از دو درصد افزایش یافت.بهای نفت برنت با ۲ دلار و ۲۲ سنت، معادل ۲/۵۲ درصد افزایش، به ۹۰ دلار و ۳۲ سنت در هر بشکه رسید. حال این سوال مطرح است که در چنین شرایطی آیا واقعا نفت ونزوئلا می تواند  حلال مشکلات آمریکا  و جهان باشد.

رویکرد ترامپ به نفت ونزوئلا از یک سو برگرفته از شکست رسمی آمریکا در تنگه هرمز است که دیگر امیدی به دستاورد نظامی و یا مذاکراتی برای اجرای این ادعا ندارد و از سوی دیگر این اقدام ادامه همان سیاست وعده درمانی که تاریخ مصرف آن نیز مدت‌هاست که گذشته

رئیس‌جمهور آمریکا توافقی را که آن را «بزرگ‌ترین معامله نفتی تاریخ» می‌خواند، اعلام کرده و مدعی است واشنگتن از طریق این توافق به اکثریت بیش از ۶۵ میلیارد بشکه ذخایر اثبات‌شده نفت ونزوئلا دسترسی پیدا کرده و این تحول می‌تواند قیمت بنزین را برای آمریکایی‌ها به‌طور قابل‌توجهی کاهش دهد.  ترامپ روی ذخایر عظیم این کشور تمرکز کرده و وعده کاهش قیمت سوخت داده است؛ اما تبدیل ذخایر نفتی به تولید و عرضه واقعی، فرآیندی فوری نیست. به عبارتی دیگر افزایش تولید تا یک و نیم میلیون بشکه امری نیست که یک روزه انجام شود و نیازمند زمان است در عین آنکه این میزان تولید در ازای 9 میلیون نفتی که از تنگه هرمز عبور می‌کرد عملا رقمی ناچیز است. به عبارتی دیگر می‌توان گفت که رویکرد ترامپ به نفت ونزوئلا از یک سو برگرفته از شکست رسمی آمریکا در تنگه هرمز است که دیگر امیدی به دستاورد نظامی و یا مذاکراتی برای اجرای این ادعا ندارد و از سوی دیگر این اقدام ادامه همان سیاست وعده درمانی که تاریخ مصرف آن نیز مدت‌هاست که گذشته چرا که جامعه جهانی و مردم آمریکا دیگر نه بر اساس صفحه شخصی ترامپ بلکه بر اساس واقعیت‌های میدان تحولات را می نگرند. امروز جهانیان اذعان دارند که مدیریت ایران بر تنگه هرمز امری قطعی است و ترامپ نیز نمی‌تواند با پست‌های ساختگی ادعای بازگشایی تنگه را سر دهد. ونزوئلا امروز نه یک ناجی و حلال مشکلات بلکه صرفا یک مسکن موقت است که نه به دستاورد بلکه به یک رسوایی ترامپ مبدل خواهد شد. اینکه ونزوئلا اعلام می کند از اوپک خارج می شود هر چند برای نداشتن محدودیت تولید است چنانکه امارات نیز چنین کرده اما واقعیت آن است که ظرفیت ونزوئلا مشخص و محدود است و با این اقدامات تبلیغاتی نیز توان افزایش نخواهد داشت. ترامپ در زمینی بازی می کند که در نهایت بازنده آن است و نمی‌تواند ونزوئلا را به ابزاری برای مقابله با ایران مبدل سازد.