چرا دستگاه‌های اطلاعاتی و امنیتی نسبت به پیش‌بینی و پیش‌گیری حوادث تروریستی با این حجم و گستردگی خسارات، عاجز مانده و اقدام موثری انجام ندادند؟

بی انصافی است اگر نهادهای اطلاعاتی و امنیتی را در این موضوع کاملا منفعل و بی خاصیت معرفی کنیم. این نهادها پیش بینی این تحرکات فتنه سازی دشمنان را داشتند و در حد توان خود اقدامات پیشگیرانه ای نظیر:

-         هشدار به مخالفین و معاندین شناسنامه دار و با سابقه که تحت اشراف و رصد هستند

-         بازداشت برخی از لیدرهای با سابقه قبل از شروع به اقدام مسلحانه

-         مدیریت دقیق بر مرزهای حساس در جنوب شرق و شمال غرب

-         زیر ضربه بردن عناصر تجزیه طلب در دو سوی مرزها در مناطق فوق الذکر

-         بیانیه شورای عالی دفاع و تهدید به حمله پیش دستانه برای اولین بار

-         پیامهای رسمی و غیر رسمی به دشمن مبنی بر توانایی ایران در انتقال ناامنی به حوزه های دشمن

انجام دادند لیکن به دلایلی چون

-         وجود سلاح قاچاق به صورت فراوان در کشور

-         وضعیت اقتصادی نامناسب مردم و وجود انگیزه های مالی برای پیوستن برخی افراد ضعیف النفس به دشمن

-         اشراف تکنولوژیک دشمن بر فضای افکار عمومی کشور و ذائقه های جامعه ایرانی

-         نداشتن محذوریت قانونی ، اعتقادی یا اخلاقی توسط دشمن در حمله به اماکن عمومی و مردم عادی

-         استفاده از تاریکی شب و نیز شلوغی خیابانها و پناه گرفتن در بطن مردم

-         پراکندگی فراوان و استفاده از استراتژی محله محور با توجه به تمرکز نیروهای امنیتی بر حفاظت از مراکز حساس سیاسی ، امنیتی یا اقتصادی

پیشگیری صد در صد از این خسارات امکان پذیر نبود

منبع: پرسمان سیاسی شماره 24