این جمله‌ی رهبری که «بنده علی‌الاصول نظر دیگری داشتم» آیا اصل مذاکره را زیر سوال نمی‌برد؟

با توجه و دقت‌نظر در چند مسئله زیر؛

- گذشت بیش از دو ماه از مذاکرات اسلام آباد و رد و بدل شدن مکرر پیام‌ها و یادداشت‌ها بین ایران و آمریکا در این مدت؛

- زمان صدور این پیام که ساعاتی بعد از امضای سند تفاهم بین ایران و آمریکا بود؛

- اشاره صریح به موضوع امضای سند تفاهم در ابتدای پیام؛

می‌توان گفت‌که منظور ایشان از جمله «بنده علی الاصول نظر دیگری داشتم» ناظر به اصل مذاکرات نبوده و بلکه محتوای آن از جمله نحوه تنظیم سند، چگونگی ضمانت اجرایی آن، زمان امضا یا ... را مدنظر داشته که با توجه به تعهد رئیس‌جمهور و شورای عالی امنیت ملی مبنی بر پاسداشت حقوق ملت و جبهه مقاومت، حضرت آقا تصریح می‌کنند اجازه آن را صادر کرده‌اند. بنابر این پیام روشنگرانه؛

الف) از نگاه رهبر معظم انقلاب، مذاکره با آمریکا به‌عنوان دشمن راهبردی، اقدامی مطلوب و بدون ریسک نیست. این موضع، ریشه در اصولی مانند «استکبارستیزی» و «عدم اعتماد به دشمن» دارد که همواره از خطوط قرمز کشور بوده است.

ب) اصرار بر شروط و خطوط قرمز: این که نظر ایشان چیز دیگری بوده، نشان می‌دهد شرایط و تضمین‌های مشخصی برای این تفاهم در نظر گرفته شده است. ایشان تأکید کردند که منتظر «تحقق شروط گفته ‌شده» هستند و اگر آمریکا زیاده‌خواهی کند، زیر بار آن نخواهند رفت. این، یعنی یک تفاهم انقلابی، همواره مشروط به حفظ عزت و منافع ملی است.

ج) احترام به فرآیند نهادینه‌شده و خرد جمعی: با وجود نظر شخصی، رهبری تصمیم نهایی را بر اساس تعهد و مسئولیت‌پذیری رئیس‌جمهور و شورای عالی امنیت ملی اتخاذ کردند. این نشان می‌دهد که در نظام جمهوری اسلامی، تصمیم‌گیری‌های کلان بر پایه نظرات کارشناسی نهادهای قانونی شکل می‌گیرد و رهبری با وجود اختیار قانونی، به فرآیند و خرد جمعی مبتنی بر نظام مردم‌سالاری دینی احترام می‌گذارند.

در مجموع این عبارت نشان می‌دهد که رهبری با وجود نگاه راهبردی و اصولی خود که به مذاکره با آمریکا بی‌اعتماد هستند، به دلیل تعهد مسئولان اجرایی، مصلحت نظام و برای پاسداشت حقوق مردم، با این تفاهم مشروط موافقت کرده‌اند. این تصمیم، ترکیبی از پایبندی به اصول، اعتماد به نهادهای نظام و واقع‌بینی در مدیریت کشور است.

منبع: پرسمان سیاسی هفته  -سال دوم- شماره 51