برساخت رسانه‌ای مرگ «لیندسی گراهام»

علی میرزامحمدی

خبر مرگ ناگهانی لیندسی گراهام، سناتور شناخته‌شده آمریکایی، صرفاً به‌عنوان درگذشت یک سیاستمدار بازتاب نیافته است؛ بلکه به‌سرعت به صحنه‌ای برای بروز شکاف‌های عمیق سیاسی، ایدئولوژیک و رسانه‌ای تبدیل شد. مجموعه واکنش‌های منتشرشده نشان می‌دهد که گراهام در ذهن بازیگران مختلف، نه یک کنشگر عادی، بلکه نماد یک خط‌مشی خاص در سیاست خارجی آمریکا، به‌ویژه در قبال ایران و اسرائیل، بوده است. از همین رو، واکنش‌ها به مرگ او بیش از آنکه ناظر به وجه انسانی واقعه باشد، بازتاب‌دهنده جایگاه سیاسی او و نوع نسبت گروه‌های مختلف با میراث سیاسی‌اش است.
در یک سوی این واکنش‌ها، چهره‌های آمریکایی و اسرائیلی و نیز برخی نیروهای مخالف جمهوری اسلامی، گراهام را سیاستمداری وفادار، قاطع و مدافع آزادی معرفی کرده‌اند. تعبیرهایی مانند «دوست واقعی اسرائیل»، «میهن‌پرست آمریکایی» یا «مدافع مردم ایران»! نشان می‌دهد که هوادارانش تلاش می‌کنند شخصیتش را در قالب یک کنشگر اخلاقی و استوار بازنمایی کنند. افشای توصیه‌های پشت‌پرده او به نتانیاهو برای حمله به تأسیسات هسته‌ای ایران و نقل‌قول‌های او درباره ناتمام ماندن پروژه‌هایش (مانند تحریم روسیه و عادی‌سازی روابط اسرائیل و عربستان)، جایگاه او را به‌عنوان یکی از ارکان کلیدی لابی‌گری جنگ‌طلبانه در واشنگتن تثبیت کرد. در این چارچوب، مرگ او از دست رفتن یک سرمایه راهبردی برای جریان‌های همسو با سیاست فشار حداکثری تلقی می‌شود.
در سوی دیگر، واکنش‌های رسمی و غیررسمی منتقدان قرار دارد که او را نماد جنگ‌طلبی، فشار حداکثری و تهدید مستقیم علیه امنیت منطقه می‌دانند. واکنش سخنگوی وزارت امور خارجه ایران مبنی بر اینکه «مردن این سناتور تندخو دل هیچ آزاده‌ای را نخواهد آزرد»، نشان‌دهنده ورود این دوقطبی به ادبیات رسمی دیپلماتیک است؛ جایی که مرگ گراهام نه یک واقعه دیپلماتیک، بلکه نوعی «اجرای عدالت طبیعی» تصویر می‌شود. این لحن، در کنار واکنش‌های شادمانه یا کنایه‌آمیز رسانه‌ای، نشان‌دهنده فرصتی برای تسویه‌حساب نمادین با سیاستی است که دهه‌ها تحریم و تهدید نظامی را بر ایران تحمیل کرده است.
فراتر از دوقطبی ایران و ترامپ، مرگ گراهام نشان‌دهنده «پایان یک شیوه سیاست‌ورزی» و افول مکتبی است که آمریکا را «پلیس جهان» می‌دانست. او به‌عنوان یکی از آخرین بازماندگان همفکران جان مک‌کین، امنیت ایالات متحده را در گرو حضور بی‌وقفه نظامی و سیاسی در جهان و به‌ویژه خاورمیانه تعریف می‌کرد؛ دیدگاهی هژمونی‌محور که امروزه با ظهور ترامپیسم، حتی در درون ساختار حزب جمهوری‌خواه نیز دستخوش تغییر و چالش شده است.
بخش مهم دیگری از برساخت رسانه‌ای این واقعه، حول محور «علت مرگ» شکل گرفت. پیش از آنکه گزارش پزشکی قانونی نیویورک‌پست مبنی بر «پارگی آئورت ناشی از بیماری مزمن قلبی» منتشر شود، فضای رسانه‌ای به‌سرعت به سمت امنیتی‌سازی خبر و شایعه مسمومیت توسط ایران یا روسیه حرکت کرد. ورود اولیه اف‌بی‌آی به پرونده، به‌جای آنکه یک اقدام پروتکلی عادی تلقی شود، به عاملی برای تقویت تئوری‌های توطئه تبدیل شد. این روند نشان‌دهنده «عصر بی‌اعتمادی رسانه‌ای» است؛ فضایی که در آن واقعیت‌های علمی و پزشکی همواره با تأخیر به افکار عمومی می‌رسند و در این فاصله، روایت‌های امنیتی و سیاسی مرزهای حقیقت را مخدوش می‌سازند. در واکنش‌های فارسی‌زبان نیز، مرگ گراهام به ابزاری برای بازتعریف مرزهای داخلی و ادامه نزاع‌های درون‌ایرانی بدل شد. تعابیر متضاد از کارنامه او، از «عمو لیندسیِ» حامی آزادی (تعبیر رضا پهلوی) تا «محرک جنگ علیه کشور»(تعبیر زیدآبادی) نشان می‌دهد که سیاست خارجی در فضای رسانه‌ای فارسی، پیوسته به رقابت‌های هویتی، شکاف‌های سیاسی و صف‌بندی‌های داخلی گره می‌خورد.
واکنش‌ها به مرگ لیندسی گراهام ثابت کرد که در جهان امروز، حقیقت یک رخداد زیستی (مرگ) به‌سرعت تحت‌الشعاع برساخت‌های رسانه‌ای قرار می‌گیرد. این واقعه نه یک نقطه پایان، بلکه نبردی روایی است که در آن هر طرف می‌کوشد تفسیری سازگار با جهان‌بینی، منافع و هراس‌های خود از جهان ارائه دهد.

معمای اخلاقی کمک به فقرا در ایران امروز

اینجا قشم، جمعیت ۹۰ میلیون

این روزها، همه ایران جنوب است. اگر بمبی در جنوب به زمین می‌خورد، این دل‌های نگران ایرانیان است که در سراسر کشور و جهان می‌لرزد. در مقابل روح یکپارچه ایرانی، شیطان هم‌زمان با بمباران جنوب توسط پیروان اپستینی‌اش، توسط عده دیگری از علاقه‌مندان فارسی‌زبانش، در حال بمباران ذهن و قلب ایرانیان است؛ کسانی که ذره‌ای برای کودکان میناب، دانش‌آموزان لامرد و سربازان کشورشان ناراحت نشدند، حالا ۵ ماه پس از ۹ اسفند، درحالی‌که سربازان ایرانی شهادت‌طلبانه پرتابگرهای موشکی را آماده انتقام و حمله به دشمن می‌کنند، با طعم تحقیر و طعنه به ایران‌، خود را نگران جنوب نشان می‌دهند. ایرانی که با تهاجم غافلگیرانه دو قدرت اتمی و کودتای تشکیلاتی جنایت‌کار فرونپاشید، با خط‌خطی چند فارسی‌زبان غیرایرانی تکان نمی‌خورد. کسانی که پول و تهدید آن‌ها را از ایران بریده، خیال می‌کنند مردم هم از کشور بریدنی‌اند.

در جنوب چه می‌گذرد؟
ایران یک‌میلیون و ۶۰۰ هزار کیلومتر وسعت دارد که برابر با مجموع سه کشور اول در جدول وسیع‌ترین کشورهای اروپایی است که به ترتیب شامل اوکراین، فرانسه و اسپانیا می‌شود. در مقایسه‌ای دیگر ایران ۶ برابر انگلیس، ۵.۳ برابر ایتالیا، ۴.۵ برابر آلمان، ۲ برابر ترکیه، ۱.۸ برابر پاکستان و ۱.۶ برابر مصر است. این وسعت کار دشمن برای بمباران را دشوار می‌کند. در جنگ ۱۲ روزه، حملات به جنوب و شرق موردی بود و حملات رژیم به غرب و مرکز محدود می‌شد. در جنگ ۴۰ روزه گستره جغرافیایی وسعت یافت؛ اما دشمن نه‌تنها اهداف اصلی خود را نتوانست به‌طور کامل نابود کند که همان عملیات‌ها ذخایر تسلیحات مهم زرادخانه‌‌اش را بلعید. عدم شلیک به یمن، شلیک‌های کم به عراق و لبنان در حین جنگ ۴۰ روزه و درخواست برای افزایش ۵۰ درصدی بودجه نظامی توسط دولت آمریکا این دشواری را از زوایای مختلفی نشان می‌دهد. تحولات آن دوره به دشمن نشان داد دشمن قادر به بمباران سراسری نیست و باید قدرت آتش خود را متمرکز کند. عامل مهم‌تر اما یک تحول راهبردی بود. تسلط ایران بر تنگه هرمز مسئله جنگ را از نابودی نظام، تجزیه کشور، پرونده هسته‌ای و موشکی منحرف کرد و دشمن با رهاکردن نسبی آن‌ها خواهان بازگشایی هرمز شد. همچنین با ناکامی در تحقق اهداف، دیگر طرح‌های آمریکا نیز در جغرافیای جنوب شکل گرفتند. طرح محاصره دریایی و اشغال خارک به‌منظور اعمال فشار اقتصادی، اشغال جزایر و سواحل شمالی تنگه هرمز به‌منظور تسلط بر آن و حمله به خوزستان برای تصرف میادین، خطوط و پایانه‌های انتقال نفت، تأسیسات پتروشیمی و بنادر اصلی واردات و صادرات کشور، مبتنی بر جغرافیای جنوب شکل گرفتند. دشمن می‌داند محاصره دریایی درهرحال با پاسخ نظامی ایران روبه‌رو خواهد شد و این کار محاصره را دشوار و در نهایت تمام خواهد کرد، همان‌طور که در طول جنگ آمریکا قادر به اعمال محاصره نشد، پس حتی در صورت حرکت به سمت اعمال محاصره می‌کوشد درگیری‌های نسبی ایجاد کند که در آن امکان نبرد مداوم که می‌تواند محاصره را از کار بیندازد رخ ندهد؛ اما امکانات نظامی ایران برای حمله به محاصره ضربه بخورند. همچنین آمریکا برای ضربه به ایران خواهان بهره‌گیری از راکت و موشک‌های نیمه‌بالستیک هایمارس و اتمکز است که برد کمی دارند. این سامانه‌ها در جنوب خلیج‌فارس مستقرند و حداکثر می‌توانند استان‌های ساحلی را هدف قرار دهند. این پیوست راهبردی و نظامی جنگ است. اهمیت هرمز، لزوم محدودشدن جغرافیا و تمرکز آتش، محدودیت‌های تسلیحاتی، حفاظت از محاصره دریایی و تست امکان تصرف دارایی‌های انرژی ایران، درگیری‌ها را بر جنوب متمرکز کرده است.  ابزار دشمن برای این درگیری‌ها صرفاً نظامی نیست؛ بلکه جنبه‌های روانی و ادراکی دارد. دستگاه دشمن به کمک عوامل رسانه‌ای خود درصدد القای این موضوع است که ایران در برابر حملات به جنوب واکنش چندانی نشان نمی‌دهد؛ زیرا باقی مناطق از جمله مرکز و پایتخت امن هستند. این دروغی آشکار است؛ زیرا ایران در برابر حملات به جنوب به مواضع دشمن در عمان، امارات، بحرین، اردن و کویت حمله کرده است. حملات به اقلیم کردستان عراق، بحرین و کویت تبدیل به رویه شده و حملات به اردن نیز در حال رویه شدن است. ایران مانند جنگ ۴۰ روزه در حال کوبیدن جغرافیای وسیعی در قلب و جنوب غرب آسیاست. واکنش ایران به حملات علیه جنوب از نظر جغرافیای تهاجم به دشمن، کمتر از جنگ نبوده است.

چشم‌داشت به‌احتمال تقسیم مردم
دشمن حفظ انسجام و یکپارچگی ملی ایرانیان را عامل مهمی در شکست‌های خود می‌داند. انسجام ملی از دو منظر ضدآمریکاست؛ نخست، حمایت ملی از مقاومت در برابر دشمن و دوم، مسدودشدن مسیر شورش داخلی که یکی از امیدهای دشمن برای تغییر است. هر آنچه بتواند در وهله اول جامعه ایران را تقسیم و در وهله دوم، آن‌ها را ضد یکدیگر صف‌آرایی کند، مطلوب دشمن است. جالب آنکه دشمن جنوب را هدف قرار می‌دهد و خود درصدد القای جداافتادن آن از کشور است.

تأثیر تاریخی - هویتی جنوب
برخلاف آنچه دشمن و پیروان فکری‌اش در داخل به آن دامن می‌زنند، جنوب از نظر تاریخی و هویتی ستون اصلی ایران است. کدام رود، دریا، دریاچه، کوه و هر مزیتی در کشور نام «فارس» یا «پرشیا» به خود دارد و این‌گونه تعلق هویتی و عمق تاریخی ایران را یادآوری می‌کند؟ پس جنوب هیچ‌گاه نه‌تنها بخش جداافتاده کشور نبوده که ستون اساسی آن است. شاه‌عباس صفوی، هم‌زمان با درگیری با عثمانی که آذربایجان، همدان تا لرستان را در اشغال خود داشت، چشم از جنوب برنداشت و شکست سختی به پرتغالی‌ها در هرمز وارد کرد. نادرشاه افشار که با عثمانی، افغانان و هندی‌ها جنگید و پیروزی‌های بزرگی به دست آورد، درصدد ایجاد نیروی دریایی بزرگی بود تا در عمان و سواحل شرق آفریقا اعمال قدرت کند. آغامحمدخان قاجار زمانی به حکومت رسید که قفقاز و سواحل خلیج‌فارس دست‌کم 100سال خارج از سلطه حکومت مرکزی بودند و وی در هر دو منطقه اقداماتی انجام داد. فتحعلی‌شاه قاجار، موقعیتی مشابه داشت و مجبور شد همان‌گونه که در قفقاز با روس‌ها مقابله کرده و مانع نفوذ آن‌ها به مرکز شود، با اقدامات سیاسی در عمان و سواحل شرق آفریقا نفوذ کند.جنوب تا جایی اهمیت داشت که حتی سلسله‌ بی‌خیال و وابسته‌ای مانند پهلوی که آرارات را به ترکیه و سرچشمه‌های آبی شرق را به افغانستان داد و در خلیج‌فارس، دست از بحرین کشید، بدون جنوب قدرت خود را فاقد ارزش دانسته و در تنگه هرمز تحرکاتی صورت دهد. ایران چه در سلسله‌ها و پادشاهان نیرومند، چه متوسط، چه ضعیف و چه حقیر مثل پهلوی راهی جز فعالیت و تمرکز بر جنوب نداشته است.

جهت جغرافیایی توسعه و وضعیت کنونی
هر کشوری برای دفاع از خود و توسعه، سیاست‌های جهت‌دار جغرافیایی را برمی‌گزیند که دارای نمونه‌های مشهور در جهان است. ژاپن پیش از جنگ جهانی دوم، دو نگاه داشت؛ نگاه به شمال برای تصرف سیبری که پس از چند شکست از ارتش شوروی طی درگیری‌های مرزی توکیو را ترساند و آن‌ها به سمت مسیر توسعه جنوبی و توجه به جزایر فیلیپین، اندونزی و مالزی رفتند. آمریکا در حین مبارزات استقلال و دومین مرتبطه در اوایل قرن نوزدهم در پی توسعه به سمت شمال و دستیابی به کانادا بود که شکست خورد، توسط انگلیس محاصره دریایی شده و با تصرف پایتخت، کاخ سفید به آتش کشیده شد‌. آمریکا پس از آن متوجه شد راه توسعه به سمت شمال مسدود است و باید به سمت غرب حرکت کند که در پیامد آن به تگزاس و کالیفرنیا دست پیدا کرد. انگلیسی‌ها پس از استقلال آمریکا، توسعه در غرب را متوقف کردند و متوجه شرق شدند و هند را به دست آوردند. فرانسه نیز با شورش هاییتی که ارزشمندترین دارایی در تمام جهان بود و فروش لوییزیانا و می‌سی‌سی‌پی در غرب، به طور کامل بر جنوب تمرکز کرد و وارد آفریقا شد. این مسئله در خصوص توسعه نظامی، سیاسی و اقتصادی فراگیر است. در عصر کنونی، چین بیش از هر چیز بر اتصال زمینی به اوراسیا و اروپا با طرح کمربند - جاده تمرکز دارد که توسعه‌ای به سمت غرب به شمار می‌رود. ترکیه با آغاز بحران سوریه سیاست نگاه به جنوب را داشت؛ اما پس از ناکامی، متوجه آذربایجان در شرق شد تا کریدور جعلی موسوم به زنگه زور را ایجاد کند. پس از سقوط سوریه و مشکلات در ایجاد کریدور شرقی، آنکارا مجدداً بر جنوب تمرکز کرده تا کریدوری به سمت خلیج‌فارس ایجاد کند‌. درباره ایران، طی چند دهه اخیر، دفاع و توسعه، جهت غربی داشته است. قوی‌ترین جریان تجزیه‌طلبی منطقه‌ای در غرب وجود دارد، جنگ ۸ساله با رژیم صدام، استقرار منافقین در این کشور، اشغال عراق توسط آمریکا، ظهور تکفیری‌ها، حضور حزب‌الله لبنان، آرمان فلسطین و لزوم مهار و اضمحلال رژیم صهیونیستی، به‌تمامی در غرب قرار داشتند. از نظر هویتی که ریشه در هویت مذهبی داشت و همچنین توسعه مسیرهای تجارت، صحبت از کریدور ایران - مدیترانه می‌شد که طرح‌هایی برای تجارت کالا و انرژی در آن وجود داشت. جنگ ۴۰ روزه نقطه عطفی در نگاه جغرافیایی ایران بود و جهت را از سمت غرب به جنوب کشاند. بار حملات علیه ایران بر دوش پایگاه‌های آمریکا در جنوب خلیج‌فارس و ناوگان این کشور در دریای عمان بود، ازسوی‌دیگر ایران با تسلط بر تنگه هرمز که باعث ایجاد بحران در بازار انرژی شد، توانست آمریکا را مهار کند. نقش تنگه هرمز در مهار دشمنان، دریافت هزینه تأمین امنیت و استفاده از آن برای خنثی‌سازی و سپس رفع تحریم‌ها، نگاه‌ها را به جنوب جلب کرده است.امروز نیز ایران حمله به جنوب را معادل حمله به کل کشور دانسته و به تمام میزبانان آمریکا حمله می‌کند. از نظر عاطفی، شهادت دانش‌آموزان میناب و دو نماد باقی‌مانده شامل مدرسه تخریب شده و مزار این شهدا، کشش بزرگی به جنوب ایجاد کرده، از نظر حیثیتی تسلط بر تنگه هرمز در اذهان ایرانیان دیگر غیرقابل‌خدشه شده و از جنبه اقتصادی، امیدها برای بهبود اوضاع معطوف به عواید تنگه و رفع محاصره است. مجموع این مسائل باعث خواهد شد مراکز، امکانات و دستگاه‌های فکری بیشتری در جنوب مستقر شده و به‌منظور دسترسی و ارتباط بهتر، مسیرهای جنوب توسعه یابد؛ این یکی از ضروریات کشور برای توسعه بنادر و دشوار کردن محاصره دریایی، ایجاد مسیر دسترسی به جنوب جهت گسیل قوا در صورت تهاجم دشمن و بهره‌برداری از مزایای راهبردی جدید خواهد بود.

اعتماد ترسناک به قلعه‌نویی

حمیدرضا عرب

شنیده‌ها از راهروهای فدراسیون فوتبال حکایت از آن دارد که سرمربی تیم ملی هیچ تضمین یا تعهدی برای موفقیت در جام ملت‌های آینده ارائه نکرده است. گفته می‌شود حتی در میان اعضای هیئت رئیسه فدراسیون نیز دیدگاه‌های متفاوتی درباره ادامه حضور او وجود دارد و برخی اعضا با تمدید این همکاری موافق نیستند. با این حال، نفوذ و اختیارات مهدی تاج به عنوان رئیس فدراسیون فوتبال، نقش تعیین‌کننده‌ای در حفظ قلعه‌نویی داشته و به نظر می‌رسد نظر رئیس فدراسیون بیش از هر عامل دیگری در این تصمیم اثرگذار بوده است.
انتخاب سرمربی تیم ملی تصمیمی نیست که صرفاً براساس اراده رئیس فدراسیون گرفته شود، اما تجربه سال‌های اخیر نشان داده وزن رأی و نظر مهدی تاج در چنین تصمیماتی بسیار بالاست و بعید به نظر می‌رسد مخالفت‌های احتمالی اعضای هیئت رئیسه بتواند مسیر دیگری را رقم بزند.
در کنار این مسائل، پرسش مهم‌تری نیز مطرح می‌شود؛ بر اساس چه شاخصی قرار است قلعه‌نویی برای سومین بار فرصت حضور در جام ملت‌های آسیا را بدست آورد؟
او نه وعده‌ای برای قهرمانی داده، نه برنامه مشخصی برای تغییر نسل فوتبال ایران ارائه کرده و نه نشانه‌ای از حرکت جدی به سمت جوان‌گرایی دیده می‌شود.
در شرایطی که بسیاری از تیم‌های آسیایی با برنامه‌ریزی بلندمدت به دنبال ساختن نسل جدید خود هستند، تیم ملی ایران همچنان با همان ساختار گذشته به مسیر خود ادامه می‌دهد و چشم‌انداز روشنی از آینده دیده نمی‌شود.
در همین حال، خبرهایی از درون فدراسیون فوتبال به گوش می‌رسد که از وجود طرحی برای دوران پس از جام ملت‌های آسیا حکایت دارد. براساس این شنیده‌ها، برخی مدیران فدراسیون از هم‌اکنون به سناریو پس از قلعه‌نویی نیز فکر می‌کنند و قرار است اتاق فکری برای بررسی گزینه‌های آینده تشکیل شود. هدف این است اگر تیم ملی در جام ملت‌ها به نتیجه مطلوب نرسید، بدون اتلاف وقت، گزینه دیگری برای هدایت تیم ملی معرفی شود.حفظ او روی نیمکت تیم ملی به معنای تضمین حضور بلندمدتش نیست و به نظر می‌رسد عملکرد در جام ملت‌های آسیا، مهم‌ترین معیار برای ادامه همکاری خواهد بود. درواقع، فدراسیون از یک سو بر حفظ سرمربی فعلی تأکید دارد و از سوی دیگر، به صورت موازی برای آینده بدون او نیز برنامه‌ریزی می‌کند.
در چنین شرایطی، تیم ملی با ابهام‌های متعددی وارد مسیر منتهی به جام ملت‌های آسیا خواهد شد.

حنیف غفاری

رسانه‌های غربی-صهیونیستی کماکان مشغول انجام ماموریت همسان و مشترک خود در توصیف و تحلیل وقایع جنگ رمضان هستند. این ماموریت مشترک که جنبه‌ای شناختی دارد، معطوف به جلوگیری از درک تحولات عمیقی است که متعاقب شکست واشنگتن-تل‌آویو در برابر تهران به وقوع پیوست و منظومه راهبردی جریان سلطه در نظام بین‌الملل را منهدم کرد. رسانه‌های آمریکایی، اروپایی و صهیونیستی در کارویژه و الگوی رسانه‌ای مشترک خود، در صدد تغییر ابعاد «ماهوی» جنگ رمضان و تاثیر آن بر اضمحلال نظم ادعایی خود و تقلیل آن به ابعاد «توصیفی» ماجرا هستند! دستورالعملی که به این رسانه‌ها داده شده مشخص است: تمرکز مخاطبان جهان بر عمق بحرانی که غرب و رژیم صهیونی با آن مواجهند، ممنوع!
در جهان رسانه‌ای امروز، همه چیز با «آنچه دیده می‌شود» سنجیده نمی‌شود، بلکه با «آنچه دیده می‌شود تا چیز دیگری دیده نشود» نیز باید تحلیل شود. رسانه، تنها ابزار اطلاع‌رسانی نیست، بلکه در بسیاری موارد، ابزار جهت‌دهی به توجه عمومی محسوب می‌شود. به همین دلیل، یکی از مهم‌ترین کارکردهای رسانه‌های وابسته به جریان‌ سلطه (غرب و رژیم صهیونیستی) مدیریت اولویت‌های ذهنی جوامع هدف است. این رسانه‌ها به‌خوبی می‌دانند افکار عمومی ظرفیت محدودی برای تمرکز مستمر بر چند مساله اساسی دارد، بنابراین اگر بتوانند توجه جامعه را مدام میان موضوعات فرعی، تحولات روبنایی، حاشیه‌های پرزرق‌وبرق و منازعات نمایشی پخش کنند، بحران‌های اصلی، عمیق و زیربنایی به‌تدریج از کانون توجه خارج می‌شوند. این شیوه، نوعی لاپوشانی رسانه‌ای بدون انکار مستقیم است. در چنین وضعی، بحران اصلی با انبوهی از خبرها، تحلیل‌ها، گفت‌وگوها و جنجال‌های ثانویه احاطه می‌شود تا اهمیت آن در ذهن مخاطب کاهش یابد. به بیان ساده‌تر، حقیقت اصلی زیر توده‌ای از صدا، تصویر و روایت‌های کم‌اهمیت دفن می‌شود. این حقیقت اصلی در برهه کنونی و آتی، همان دفرمه‌سازی منظومه راهبردی-گفتمانی غرب و رژیم اشغالگر در نظام بین‌الملل و جایگزینی آن با نظم نوینی است که واشنگتن و تل‌آویو را به قهقرا خواهد راند. شکست دشمنان در نبرد علیه ایران، نقطه عطف این «گذار» در جهان به شمار می‌آید. رسانه‌های گسترده‌ای که وابسته به غرب و رژیم صهیونیستی هستند، معمولاً در مدیریت این فرآیند شناختی از چند تکنیک شناخته‌شده استفاده می‌کنند. 
نخستین تکنیک، برجسته‌سازی تحولات کوتاه‌مدت و نمادین است. آنها به‌ جای تمرکز بر بحران ماهوی و ساختاری عظیم و بی‌سابقه‌ای که درگیر آن شده و البته راه گریزی از آن ندارند، به توصیف ابعاد بی‌اهمیت‌تر منازعه کنونی می‌پردازند. این تحولات روبنایی، اگرچه ممکن است در ظاهر «خبر» باشند اما عملاً کارکردی فراتر از اطلاع‌رسانی می‌یابند؛ آنها جای مساله اصلی را می‌گیرند. 
دومین تکنیک، تبدیل مسائل پیچیده به روایت‌های ساده و احساسی است. بحران‌های زیربنایی معمولاً نیازمند تحلیل، داده، حافظه تاریخی و نگاه ساختاری هستند اما رسانه‌های صهیونیستی و غربی ترجیح می‌دهند فضای عمومی را به سمت موضوعاتی ببرند که واکنش فوری و احساسی تولید می‌کند. دعواهای لفظی ظاهری میان سران آمریکا و رژیم، دوقطبی‌سازی‌های مصنوعی میان موافقان و مخالفان جنگ در کاخ سفید، تیترهای احساسی و سوژه‌های ملتهب، همه ابزارهایی برای درگیر کردن ذهن مخاطب با سطح ماجرا هستند. وقتی احساسات جای تحلیل را بگیرد، ابعاد واقعی و عمیق از دید مخاطبان خاص و عام پنهان می‌ماند. سومین تاکتیک رسانه‌ای دشمن، اشباع خبری و خستگی شناختی است. رسانه دشمن می‌داند لازم نیست همیشه چیزی را تکذیب کند؛ گاهی کافی است آنقدر خبرهای متعدد، فوری، پراکنده و کم‌اهمیت تولید کند که ذهن مخاطب دیگر توان پیگیری مستمر یک مساله بنیادی را نداشته باشد. این بمباران خبری، نوعی فرسایش ادراکی ایجاد می‌کند. مخاطب از بس با سوژه‌های متعدد روبه‌رو می‌شود، قدرت تشخیص اولویت‌ها را از دست می‌دهد و در نهایت، بحران‌های اصلی در انبوهی از حاشیه‌ها گم می‌شوند. 
از سوی دیگر، رسانه‌های وابسته به جریان سلطه «جا‌به‌جایی ساحات منازعه» را نیز در دستور کار تبلیغاتی خود قرار می‌دهند؛ یعنی به جای بحث درباره منازعه‌ای راهبردی-گفتمانی، نزاع را به ساحت‌های فرعی (مناقشه بر سر موضوعات ظاهری) منتقل می‌کنند. در اینجا به جای پاسخ به چرایی بحران، درباره نحوه و چگونگی بحران بحث و به‌ جای شفاف‌سازی درباره یک مساله مبنایی، افکار عمومی درگیر جدل بر سر واژه‌ها، تعبیرها و حواشی می‌شود. این تکنیک موجب می‌شود مساله اصلی از سطح تحلیل خارج و به عرصه مجادله‌های بی‌نتیجه رانده شود. وقتی افکار عمومی از مسائل بنیادین منحرف شود، مطالبه‌گری نیز از ریشه‌ها فاصله می‌گیرد. جامعه جهانی به‌ جای آنکه درباره ساختارها، سیاست‌های کلان، سازوکارهای معیوب و علل پایدار شکست کنونی و آتی غرب و رژیم صهیونیستی در برابر جمهوری اسلامی ایران و گفتمان مقاومت متمرکز شود، بر اخبار و وقایعی متمرکز می‌شود که بیشتر جنبه خبری و غیرتحلیلی دارد.
وظیفه رسانه‌های پیرو جبهه حق و گفتمان مقاومت و رسانه‌های مستقل در دنیای امروز، شکستن همین چرخه است. باید از ظاهر پرهیاهوی خبر عبور کرد و پرسید: این حجم از تمرکز غرب و رژیم صهیونیستی بر رخدادهای سطحی در جنگ رمضان، قرار است ما را از دیدن کدام بحران عمیق در واشنگتن و تل‌آویو بازدارد؟ چه مساله‌ای در بطن و فرامتن این موج تبلیغاتی پنهان شده؟ کدام زخم ساختاری، با بزک رسانه‌ای پوشانده می‌شود؟ اگر این پرسش‌ها زنده بماند، حاشیه دیگر به‌‌سادگی جای متن را نخواهد گرفت.