«نه» سرنوشت‌ساز

بر کسی پوشیده نیست که قدرت موشکی امروز ایران با هدایت رهبر شهید رقم خورده است؛ آن زمانی که کشور‌های خارجی پیشنهاد موشک‌های ارزان و وسوسه‌انگیز را روی میز می‌نهادند تا ایران را پای میز معامله بکشانند، این رهبر شهید بودند که با یک «نه» قاطع در برابر این وسوسه ایستادند و دستور «خودتان بسازید» را صادر کردند تا با این اقدام دو فرهنگ «خودباوری» و «عدم وابستگی» را هدف‌گذاری کنند؛ دو نشانه‌ای که امروز به خوبی شاهد ثمره آن هستیم.

داستان از این قرار است که سال‌ها پس از پایان جنگ تحمیلی، در برهه‌ای حساس که کشور درگیر بازسازی بوده و تهدید‌های منطقه‌ای نیز رو به افزایش بود، بحث‌هایی در محافل کارشناسی و برخی از مسئولان اجرایی و دفاعی شکل گرفت. پیشنهاد این بود که چرا باید هزینه‌های گزاف و زمان‌برِ تحقیق و توسعه را متحمل شویم؟ کشور‌های شرقی و بلوک شرق سابق، حاضرند با قیمتی بسیار پایین‌تر از هزینه تولید داخلی، زرادخانه‌ای از موشک‌های آماده و عملیاتی را در اختیار ایران قرار دهند؛ بیایید نیاز فوری کشور را با خرید رفع کنیم.

این پیشنهاد روی کاغذ منطقی و وسوسه‌انگیز به نظر می‌رسید؛ رفع سریع نیاز، هزینه مالی کمتر در کوتاه‌مدت و دسترسی آنی به تکنولوژی روز؛ اما در جلسه‌ای راهبردی که این موضوع با حضور یا از طریق کانال‌های تصمیم‌گیری دفاعی به محضر رهبر شهید انقلاب رسید، ایشان با بصیرتی که به مدیران تراز اول انقلاب مختص است، این دام استراتژیک را شناسایی کردند.

رهبر شهید در آن زمان در پاسخ به این پیشنهاد، با قاطعیت اجازه واردات را سلب کردند و جمله‌ای را فرمودند که امروز به‌عنوان «سند مکتوم» صنعت موشکی کشور شناخته می‌شود؛ اگر از آنها بخرید، تا ابد باید برای قطعات یدکی، نگهداری، تعمیرات و به‌روزرسانی دست‌تان جلوی آنها دراز باشد. آنها امروز به شما می‌فروشند، اما فردا که در اوج نیاز قرار گرفتید، شیر فلکه را می‌بندند. ما موشک را خودمان می‌سازیم، حتی اگر زمان ببرد و هزینه‌اش در ابتدا بیشتر باشد (نقل به مضمون؛ گفتنی است یکی از فرماندهان هم گفته بود که قرار بود ایران از کشور‌های از هم‌پاشیده اتحاد جماهیر شوروی موشک‌هایی با قیمت فقط هر فروند ۱۰ کا (۱۰ هزار دلار) تهیه کند که رهبر شهید انقلاب اسلامی به‌منظور خودکفایی در صنعت موشکی در این زمینه مخالفت کردند). این وتوی خرید تسلیحات از سوی رهبر شهید و حکیم انقلاب، در واقع اعلام جنگ با «پدیده وابستگی» بود. ایشان می‌دانستند که در صنعت دفاعی، «کالای ارزان» وجود ندارد؛ بلکه آنچه ارزان به نظر می‌رسد، بهای سنگین باختن استقلال ملی در آینده است.