شکوه نبوی در سینما

سینمای غرب از همان نخستین روزهای شکل‌گیری، ابزاری استراتژیک برای مهندسی اجتماعی و تثبیت ایدئولوژی لیبرال‌سرمایه‌داری و اندیشه‌های صهیونی بوده است. در این ساختار روایی، صنعت تصویر با تکیه بر سکولاریسم و اومانیسم، مفاهیم آخرالزمانی و مسیحاگرایی زمینی و تحریف شده را ترویج کرده و با اقتباس از روایات مجعول عهد عتیق، تاریخی جعلی از انبیای الهی را به خورد مخاطبان داده است. بر اساس آمارهای موجود، تاکنون بیش از ۲۵۰ فیلم درباره حضرت عیسی(ع) و ۱۲۰ فیلم درباره حضرت موسی(ع) بر پرده سینماهای جهان نقش بسته است؛ آثاری که نه برای تبیین حقیقت توحید، بلکه برای بازنمایی وارونه از پیامبران و جا انداختن غرب به عنوان «منجی متمدن» ساخته شده‌اند. هر چند ساخت فیلم «الرساله» به کارگردانی مرحوم «مصطفی عقاد» یک استثنا بود؛ اثری که چند دهه است با موضوع بعثت حضرت رسول و ظهور دین مبین اسلام، از تلویزیون ایران هم پخش می‌شود و با وجود تماشای چندباره، باز هم مخاطب را به وجد می‌آورد. زندگی پیامبر اسلام چنان باشکوه است که حتی بازنمایی بخشی از آن در این فیلم هم موجب شده تا بیننده فیلم، متوجه سه ساعت زمان فیلم نشود و غرق این زیبایی می‌شود.

در نقطه مقابل، سینمای ایران که در اصل باید ویترینی برای فرهنگ اسلامی و ایرانی ما باشد، طی چهار دهه گذشته عملکردی بسیار منفعلانه و نگران‌کننده در پرداختن به ریشه‌های اعتقادی داشته است. متأسفانه رسوخ تفکر سکولار و هراسِ ناشی از برچسب‌زنی‌های جریان شبه‌روشنفکری موجب شد که بسیاری از فیلم‌سازان از ورود به عرصه آثار دینی و پرتره انبیای الهی گریزان باشند.

با این حال، تجربه‌های محدود سینمای ایران به خوبی اثبات کرد که مخاطب تشنه حقیقت و حقیقت‌جویی است. سریال «یوسف پیامبر» با ارائه‌ روایتی توحیدی در برابر تحریفات هالیوود، به یکی از پرمخاطب‌ترین آثار تلویزیونی جهان اسلام تبدیل شد. همچنان که فیلم «موسی» ابراهیم حاتمی‌کیا به یک تجربه در استفاده از فناوری نوین در ترسیم یک موضوع معنوی در سینمای ایران تبدیل شد. اتفاق اصلی اما در سینما، با فیلم فاخر «محمد رسول‌الله(ص)» ساخته مجید مجیدی رقم خورد.

این اثر، نخستین تجربه بزرگ سینمای ایران در به‌کارگیری پیشرفته‌ترین تکنیک‌های تصویربرداری، جلوه‌های ویژه و موسیقی در خدمت والاترین موضوع جهان اسلام بود. مجیدی با هوشمندی، دوران کودکی و نوجوانی حضرت ختمی‌مرتبت(ص) را محور داستان قرار داد؛ مقطعی از تاریخ که کمتر به آن پرداخته شده بود. فیلم تصویری بی‌نهایت انسانی، رحمانی و ابراهیمی از پیامبر رحمت ارائه داد و هم‌زمان توطئه‌های کانون‌های صهیونی در دوران جاهلیت را بر ملا کرد.

امروز در نبرد نابرابر نرم و تهاجم فرهنگی غرب، سینمای ایران نیازمند خروج از پیله اثار آپارتمانی و بی‌خاصیت و حرکت به سمت ساخت آثار بزرگ توحیدی است. پیامبر اعظم(ص) نقطه وحدت‌بخش امت اسلامی و نجات‌بخش بشر حیران امروز است؛ اگر زبان هنر هفتم را دقیق بشناسیم و تکنیک را در خدمت عقیده قرار دهیم، پرچم حقیقت بر برج‌های خاموش سینمای دنیا به اهتزاز درخواهد آمد.