پول اماراتی چه جنایاتی را در آفریقا رقم زده است؟

جنگ داخلی سودان که از سال ۲۰۲۳ میان ارتش سودان و نیروهای پشتیبانی سریع (RSF) آغاز شده، پس از محاصره و سقوط ۱۸ ماهه شهر «الفاشر» در دارفور شمالی، وارد وحشتناک‌ترین مرحله خود شد. سازمان ملل این اقدامات را «نسل‌کشی» خوانده و نهادهای حقوق بشری از کشته شدن ده‌ها هزار نفر خبر داده‌اند. با پایان کشتار، دود حاصل از سوزاندن دسته‌جمعی اجساد برای هفته‌ها بر فراز محله‌های متروکه شناور بود؛ دودی که حتی از فضا نیز به چشم می‌آمد.

آنچه این فاجعه انسانی را به سطحی فراتر از یک جنگ داخلی ارتقا می‌دهد، نقش مستقیم و مستند امارات متحده عربی در تشدید و تداوم این بحران است. روزنامه فایننشال تایمز اخیراً در یک گزارش تحقیقی میدانی، از شبکه پنهانی پرده برداشته که صدها نیروی نظامی سابق کلمبیا را برای جنگیدن در کنار نیروهای پشتیبانی سریع به سودان منتقل کرده است. این مأموریت توسط یک شرکت امنیتی خصوصی اماراتی هدایت می‌شود که خود را «تنها ارائه‌دهنده خدمات امنیتی مسلح به دولت امارات» می‌نامد.

ابعاد مداخله امارات گسترده و سازمان‌یافته است. متخصصان پهپادی و پدافندی کلمبیایی در پایگاه‌های نظامی داخل خاک امارات آموزش می‌بینند و سپس از طریق خطوط پروازی پنهان و فرودگاه‌های وابسته به متحدان ابوظبی به سودان منتقل می‌شوند. یک مزدور باتجربه کلمبیایی در این باره به فایننشال تایمز می‌گوید: «پول اماراتی وجدان‌های زیادی را می‌خرد. این امارات است که بیشترین منابع و پول را وارد این نبرد کرده و تسلیحات نیروهای پشتیبانی سریع را تأمین می‌کند.»

اما چرا امارات از گروه‌های شبه‌نظامی در سودان حمایت می‌کند؟ اگرچه ابوظبی به طور رسمی دخالت در تسلیح یا اعزام مزدور به سودان را تکذیب کرده، اما گزارش‌ها نشان می‌دهد که امارات منافع عمیق چند میلیارد دلاری در معادن طلا، کشاورزی و بندرهای استراتژیک دریای سرخ دارد. از سوی دیگر، مقامات اماراتی به شدت از نفوذ گروه اخوان‌المسلمین در بدنه ارتش سودان هراس دارند و حمیدتی را که پیشتر هزاران نیروی سودانی را برای جنگ یمن در اختیار امارات گذاشته بود، متحدی مطمئن‌تر می‌دانند.

با گذشت چهار سال از این جنگ خانمان‌سوز، آمارها فاجعه‌بار است. بیش از ۱۵ میلیون نفر آواره شده‌اند و برآوردهای اولیه سازمان ملل از ۱۵۰ هزار کشته فراتر رفته است. ردپای دیجیتالی و اطلاعات ردیابی دستگاه‌ها، مستقیماً کمپ‌های آموزشی ابوظبی را به گورهای دسته‌جمعی الفاشر پیوند می‌دهد. این جنایت‌ها در حالی رخ می‌دهد که امارات با هزینه‌های تبلیغاتی گسترده، تصویری از یک کشور مدرن و صلح‌طلب را به نمایش می‌گذارد، اما واقعیت میدانی نشان می‌دهد که ابوظبی با حمایت از شبه‌نظامیان و اعزام مزدور، آتش یک جنگ نسل‌کشی را در آفریقا شعله‌ورتر می‌کند.